neues Leben - 28

జల్ వాయు అపార్ట్‌మెంట్స్

అంబరపు అంచుల నుంచి పైకి లేస్తున్న అరుణ సూర్యుడు ఆ శుభదినానికి మంగళగీతం ఆలపిస్తున్నట్టున్నాడు. తెల్లని మేఘముత్యాలతో అలంకరించిన ఆకాశం ఒక మహా కల్యాణమండపంలా కనిపిస్తోంది. పక్షుల కిలకిలరావాలు సన్నాయి మేళాన్ని తలపిస్తున్నాయి.

జల్ వాయు అపార్ట్‌మెంట్స్ టెర్రస్ మీద కైరా, మను పక్కపక్కనే నిలబడి ఉదయిస్తున్న సూర్యుణ్ణి చూస్తున్నారు. కైరా తెలుపులోకి ఒదిగిన లేత క్రీమ్ రంగు కాంచీపట్టు చీర, గులాబీ అంచుతో ధరించింది. మను ముదురు గులాబీ రంగు చీరకు తెల్లని అంచుతో మెరిసిపోతోంది. ఉదయాకాశం కింద నిలబడిన వారిద్దరూ భూమిమీదకు దిగివచ్చిన జంట నక్షత్రాల్లా ఉన్నారు.

ముందురోజు రాత్రి ఇద్దరూ షాపింగ్‌కు వెళ్లారు.

కైరా ఎంత వద్దన్నా మను వినలేదు. చీరలు, చెప్పులు, పెళ్లి కానుకలు కొనిపెట్టింది. అంతటితో ఆగకుండా బంగారు గొలుసు, ఉంగరం, పెండెంట్లు, గాజులు, పరిమళ ద్రవ్యాలు—ఒక్కొక్కటిగా కొనేసింది.

కైరా ప్రతిదానికీ అడ్డు చెప్పింది. “వద్దు మను... ఇవన్నీ నాకెందుకు?” మొదట మను నవ్వింది. కానీ కైరా పదేపదే నిరాకరించడంతో ఆమెకు అనుమానం వచ్చింది.

ఏదో తేడా ఉంది! కైరా పెళ్లి చేసుకోబోతున్న అమ్మాయి. మరి పెళ్లి కానుకలంటే ఇంతగా ఎందుకు వెనకడుగు వేస్తోంది?

చివరకు మను కోపంగా అడిగేసింది. "పెళ్లి చేసుకోబోతున్న అమ్మాయి పెళ్లి కానుకలు వద్దని ఎందుకంటుంది? అసలు నీకేమైంది?” కైరా సమాధానం చెప్పలేదు. ఆ మౌనమే మనులో మరింత అనుమానం రేపింది. ఇప్పుడు టెర్రస్ మీద నిలబడిన కైరాను మను తదేకంగా చూసింది.

“కైరా! ఇవాళ నువ్వు నిజంగా అందాల దేవతలా ఉన్నావు.”

కైరా పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు మెరిసింది.

అవును... స్వర్గానికి చేరుకోలేక భూమిమీదే బాధగా కాలం గడుపుతున్న దేవతను...

ఆ మాట మనసులోనే ఉండిపోయింది.

బయటకు మాత్రం— “నువ్వూ శాంతిదేవతలా ఉన్నావు మను!” అంది.

కానీ పట్టుచీర, నగలు, పరిమళాలు—ఏవీ కైరా ముఖంలోని దిగులును దాచలేకపోయాయి. వెలుపల ఎంత అందంగా కనిపిస్తోందో, లోపల అంతగా ఏదో బాధతో కుంగిపోతోంది.

మనాలినికి అది స్పష్టంగా కనిపించింది.

మయూర్‌కీ కైరాకీ మధ్య ఏదో జరిగింది. ఆమెకు అనుమానం బలపడింది.

ఏదో సమస్యతో బాధపడుతోంది. కానీ చెప్పడం లేదు. బహుశా తన సమస్యకు పరిష్కారమే లేదని అనుకుంటోందేమో... ఇక చుట్టూ తిరిగి అడగడం అనవసరమనుకుంది మను.

“కైరా... ఇవాళ నువ్వు సంతోషంగా లేవు.” కైరా వెంటనే ఆమె వైపు తిరిగింది. “నేను సంతోషంగానే ఉన్నాను.” మాటలు అలా అన్నాయి. కానీ ఆమె కళ్లు మాత్రం మరో కథ చెప్పాయి.

---

మయాంక్ అపార్ట్‌మెంట్స్

కైరా, మను, మాపుయి, మేఘన—నలుగురూ మయాంక్ అపార్ట్‌మెంట్స్‌లోని కైరా ఫ్లాట్‌కు చేరుకున్నారు.

ఫ్లాట్ పూర్తిగా సర్వాంగసుందరంగా సిద్ధమై ఉంది.

నలుగురూ చిన్నపిల్లల్లా ఒక్కో గదిలోకి వెళ్లారు. గోడలను చేతులతో తాకారు. కొత్తగా అమర్చిన కప్‌బోర్డులు తెరిచి చూశారు. వాటిలో ఇంకా మిగిలి ఉన్న కొత్త చెక్క వాసనను ఆస్వాదించారు. మెరిసే టైల్స్ మీద నడిచారు. పాలరాతి నేలపై కాళ్లు పెట్టి ఆనందించారు.

“వావ్! ఎంత అద్భుతంగా ఉంది!” అంది మేఘన. “నిజంగా చాలా అందమైన ఇల్లు!” మాపుయి కూడా మెచ్చుకుంది. చివరకు అందరూ హాల్లోకి వచ్చారు. కైరా, మను దివాన్ మీద కూర్చున్నారు. మేఘన, మాపుయి ఎదురుగా సోఫాలో కూర్చున్నారు. మను చుట్టూ చూసి ఒక్కసారిగా అంది— “దేవకి కూడా వచ్చి ఉంటే ఇంకా బాగుండేది.” మేఘన వెంటనే నవ్వింది. “మను! నీకు ఎప్పుడూ దేవకే గుర్తొస్తుంది. అసలు నువ్వు పెళ్లి చేసుకోబోయేది దేవకినా? డాక్టర్ మయాంక్‌నా? అప్పుడప్పుడైనా అతని గురించి ఆలోచిస్తావా?”

అందరూ నవ్వారు. కైరా మాత్రం మనువైపు చూసింది.

“నువ్వు ఇంకా డాక్టర్ మయాంక్‌ను నాకు పరిచయం చేయలేదు. ఎందుకు? ఈ కొత్త ఫ్లాట్‌కి అతన్ని కూడా పిలవాల్సింది కదా?” “ఇవాళ వాళ్లను డిస్టర్బ్ చేయకూడదు,” అంది మను. “వాళ్లకు వాళ్ల సమయం ఇవ్వాలి.” కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం. తర్వాత మను నిట్టూర్చింది.

“ఇంత త్వరగా ఈ పెళ్లి జరుగుతుందని ఎవరూ ఊహించలేదు. జరుగుతున్న పరిస్థితులే మనల్ని గందరగోళంలో పడేస్తున్నాయి. నేను రాజస్థాన్ వెళ్లి మా అమ్మానాన్నలను కలిసి రావాలనుకున్నాను. అదీ కుదరలేదు.”

“దానికెందుకు బాధపడుతున్నావు?” అంది మాపుయి. “వాళ్లను ఆహ్వానించావుగా! ఈ సాయంత్రానికి వచ్చేస్తారు.” మను తల ఊపింది.

“నా బాధ మా అమ్మానాన్నల గురించి కాదు, మాపుయి... నీ గురించి. నీ సమస్యకు కూడా మనం ఒక పరిష్కారం వెతకాలి. కానీ దేవకి పెళ్లి పూర్తయ్యే వరకు దానిమీద కూర్చుని మాట్లాడే సమయమే కనిపించడం లేదు.”

మేఘన మధ్యలో అంది— “ఇప్పుడు ఎవరి కథ వినడానికీ సమయం లేదు. కైరా కూడా కోల్‌కతా వెళ్లి తన అమ్మానాన్నలను కలవాలి. పైగా మీ ఇద్దరి పెళ్లిళ్లు దాదాపు ఒకేసారి జరగాలని అనుకుంటున్నారు.” ఆమె కైరావైపు చూసింది.

“ఈ సాయంత్రం నుంచి హోటల్ గదులు మనకోసం సిద్ధంగా ఉంటాయి. మీ అమ్మానాన్నలు ఢిల్లీ రైల్వే స్టేషన్‌కు చేరగానే నేరుగా నోయిడాలోని హోటల్ శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్‌కు తీసుకురా.”

“ఇదంతా ఆ ముహూర్తం వల్లే!” అంది మాపుయి.

అది నిజమే. పండిట్‌జీ దేవకి, విష్ణుల జాతకాలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించి ఒకే మాట చెప్పారు—

“ఈ ముహూర్తం అత్యంత శుభప్రదమైనది. దీన్ని ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వదులుకోకూడదు.”

మథుర నుంచి దేవకి తల్లిదండ్రులు వచ్చారు. విష్ణు తల్లి, తమ్ముడు, చెల్లెలుతో పాటు శిశోడియా కుటుంబంలోని పెద్దలందరూ వచ్చారు.

ఇంత త్వరగా పెళ్లి చేయడంపై ఎవరికీ అభ్యంతరం లేదు. పండిట్‌జీ చిరునవ్వుతో అన్నారు—

“శుభస్య శీఘ్రం!” అంతే. దేవకి–విష్ణుల వివాహాన్ని అత్యంత సన్నిహితుల మధ్య జరిగే ప్రైవేట్ వేడుకగా నోయిడాలోని వారి హోటళ్లలో ఒకటైన శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్లో నిర్వహించాలని నిర్ణయించారు. మను గడియారం చూసింది.

“అయ్యో! పన్నెండు అయిపోయింది. మనం వెంటనే బయలుదేరాలి. మా అమ్మానాన్నలు ఉదయ్‌పూర్ ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో వస్తున్నారు. రైలు మూడు గంటలకు ఢిల్లీ చేరుతుంది. వాళ్లు దిగేటప్పటికి నేను స్టేషన్‌లో ఉండాలి.”

అందరూ లేచారు. దారిలో ద్వారకాలో భోజనం చేసి, అక్కడి నుంచి ఢిల్లీ రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు. కైరా చివరిసారి ఫ్లాట్ అంతా ఒకసారి చూసింది. తర్వాత తలుపు మూసి తాళం వేసింది. తాళంచెవిని చేతిలో పట్టుకుని కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా నిలబడింది.

ఆమె ముఖంలో ఏదో విచిత్రమైన ప్రశాంతత. తర్వాత మను దగ్గరకు వెళ్లింది.

“మను...” “ఏంటి?” కైరా ఆమె అరచేతిని తెరిచి అందులో తాళంచెవి పెట్టింది.

మను ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ఇదేంటి?”

కైరా సమాధానం చెప్పకుండా తన బ్యాగులోంచి ఒక ఫైల్ తీసింది.

ఇంటి పత్రాలు. అవి కూడా మను చేతిలో పెట్టింది.

“ఇవి కూడా నువ్వే ఉంచుకో.” మను అయోమయంగా పత్రాలను చూసింది.

“ఎందుకు?” కైరా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ నెమ్మదిగా అంది—

“ఈ ఫ్లాట్... నీకు నా పెళ్లి కానుక.”

క్షణంపాటు మను నోట మాట రాలేదు.

మాపుయి, మేఘన ఆనందంతో చప్పట్లు కొట్టారు.

కానీ మను వెంటనే పత్రాలను కైరాకే తిరిగి ఇవ్వబోయింది.

“వద్దు కైరా! ఇప్పుడు ఎందుకు? నా పెళ్లి రోజున ఇస్తే తీసుకుంటాను.”

కైరా తీసుకోలేదు. మను చేతులను తన చేతులతో మూసేసింది.

“ఇది నీదే.” “కైరా—” “ఏమీ చెప్పకు.” ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.

మను మాత్రం కైరా ముఖాన్నే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

ఆ నవ్వులో ఆనందం కంటే వీడ్కోలు ఎక్కువగా కనిపించింది.

మను గుండెల్లో మళ్లీ అదే అనుమానం కదిలింది.

కైరా ఎందుకు ఇలా చేస్తోంది? పెళ్లికి ముందే తన ఇంటిని నాకు ఎందుకు ఇచ్చేస్తోంది?

మయూర్‌తో నిజంగా ఏమైంది? బయట ఆకాశం ఇంకా పెళ్లి పందిరిలాగే ఉంది.

పక్షులు ఇంకా మంగళగీతాలే పాడుతున్నాయి.

కానీ కైరా హృదయంలో మాత్రం ఎవరికీ వినిపించని ఒక విషాదగీతం మొదలైంది.

                                                          ***

మను తన తల్లిదండ్రులను న్యూఢిల్లీ రైల్వే స్టేషన్‌లో రిసీవ్ చేసుకుని, టాక్సీలో నోయిడాలోని శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్ హోటల్‌కు తీసుకొచ్చింది. మూడు నక్షత్రాల ఆ హోటల్ ముందు విశాలమైన ఖాళీ ప్రదేశం ఉంది. మధ్యలో అందమైన ఫౌంటెన్. నీటి ధారల నడుమ ఎత్తైన పీఠం మీద వేణువును పెదవులకు ఆనించుకున్న శ్రీకృష్ణుడి విగ్రహం నిలిచి ఉంది. సాయంత్రపు దీపాల వెలుగులో నీటి తుంపరలు కృష్ణుడి చుట్టూ వెండి ముత్యాల్లా మెరుస్తున్నాయి.

మను తల్లిదండ్రులు గిరిరాజ్, భూమి ఒక్క క్షణం అక్కడ ఆగిపోయారు. ఇద్దరూ చేతులు జోడించి కృష్ణుడికి నమస్కరించి హోటల్‌లోకి అడుగుపెట్టారు.

దేవకి కుటుంబం తప్ప పెళ్లికి వచ్చిన మిగతా సన్నిహితులంతా శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్‌లోనే బస చేశారు. మేఘన, మాపుయి, మను, కైరా, మరికొందరు స్నేహితులకు లగ్జరీ డబుల్ రూములు ఇచ్చారు. ఒక్కో గదిలో ఇద్దరు హాయిగా ఉండవచ్చు. కానీ ఎవరికీ విడివిడిగా గదుల్లో పడుకోవాలనిపించలేదు.

అన్ని గదులకు తాళాలు వేసి, అందరూ ఒకే గదిలో చేరిపోయారు.

మరుసటి రోజు ఉదయం 7.56కు ముహూర్తం.

దేవకి జీవితంలో కొత్త అధ్యాయం మొదలయ్యే రోజు!

పెళ్లికూతురి అలంకరణలో దేవకి ఎలా ఉంటుందో చూడాలన్న ఉత్సాహం అందరిలోనూ ఉంది. ఎన్నో ఏళ్లుగా తన కోరికలను తనలోనే దాచుకుని, ఇతరుల కోసం జీవించిన ఆ స్త్రీ మెడలో మరుసటి ఉదయం మంగళసూత్రం పడబోతోంది.

అది కేవలం పెళ్లి కాదు. ఆమె జీవితానికి మరో జన్మ.ఆ ఆలోచనే అందరినీ ఉద్వేగానికి గురిచేసింది.

రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు భోజనం ముగిసింది. అయినా ఎవరికీ నిద్ర వచ్చే సూచనలు కనిపించలేదు. నవ్వులు, కబుర్లు, రేపటి పెళ్లి గురించిన ఊహలు—గది మొత్తం సందడిగా ఉంది.

అప్పుడే మేఘన మాపుయి వైపు తిరిగింది. “మాపుయి... ఇదే సరైన సమయం. నీ కథ చెప్పు.”

మాపుయి ముఖంలోని చిరునవ్వు ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

“వద్దు మే... ఇప్పుడు నా కథ చెబితే ఈ ఆనందమంతా పాడైపోతుంది.”

“అలా అనకు. ఎన్నిసార్లు అడిగినా తప్పించుకుంటున్నావు,” అంది కైరా.

మను కూడా ఆమె పక్కకు వచ్చి కూర్చుంది.

“ఈ రాత్రి మనమంతా ఒకచోట ఉన్నాం. చెప్పు మాపుయి.”

మాపుయి కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత నెమ్మదిగా అంది—

“నా కథ అర్థం కావాలంటే... ముందుగా నేను పుట్టిన సమాజం గురించి కొంచెం అర్థం చేసుకోవాలి.”

అందరూ నిశ్శబ్దమయ్యారు. “మిజోరాం అనే పేరులోనే ఒక అర్థం ఉంది. ‘మిజో’ ప్రజలను సూచిస్తే, ‘రామ్’ అంటే భూమి—మిజోల భూమి. అక్కడి కుటుంబ వ్యవస్థలు, వివాహ సంప్రదాయాలు, చర్చి ప్రభావం, ఆధునిక జీవితం—ఇవన్నీ ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోయి ఉంటాయి. బయటివాళ్లు రెండు మూడు విచిత్రమైన ఉదాహరణలు చూసి మొత్తం సమాజాన్నే అలా ఊహించకూడదు.”

ఆమె కాసేపు ఆగింది. “అయితే నా జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసిన కొన్ని పాత ఆచారాలు మాత్రం ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు పెళ్లిలో ‘బ్రైడ్ ప్రైస్’ అనే సంప్రదాయం. వరుడి కుటుంబం వధువు కుటుంబానికి ఒక నిర్ణీత మొత్తాన్ని ఇస్తుంది. అది అమ్మాయిని కొనడం అనే అర్థంలో కాదు; సంప్రదాయ వివాహ ఒప్పందంలో భాగం. కానీ కొన్ని కుటుంబాల్లో అదే విషయం విడాకుల సమయంలో సమస్యగా మారుతుంది.”

“సరే... ఇప్పుడు నీ కథ చెప్పు,” కైరా ఆత్రంగా అంది. మాపుయి చిన్నగా నవ్వింది.

“అదే చెబుతున్నాను. ఈ నేపథ్యం తెలియకుండా నా సమస్య మీకు అర్థం కాదు.”

ఆమె గొంతులో ఏదో తెలియని బరువు చేరింది. "మనుషులు ధనిక కుటుంబాల్లో పుడతారు. పేద కుటుంబాల్లో పుడతారు. అలాగే భిన్నమైన సంస్కృతుల్లో పుడతారు. మనం ఏ సంస్కృతిలో పుడతామో మనం నిర్ణయించుకోం. కానీ పెరిగిన తర్వాత... అందులో ఏది మంచిదో, ఏది మనిషిని బాధిస్తుందో ప్రశ్నించే హక్కు మాత్రం మనకు ఉండాలి.”

గదిలో ఒక్కసారిగా గంభీరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. మాపుయి తన చేతివేళ్లను చూస్తూ చెప్పింది. “నా పెళ్లి కూడా నా ఇష్టంతో జరిగిన పెళ్లి కాదు.” మేఘన ముఖం మారిపోయింది.

మాపుయి తలెత్తింది. “నేను పెళ్లి చేసుకున్న వ్యక్తి జీవితంలో అప్పటికే మరికొందరు స్త్రీలు ఉన్నారు. ఆ సంబంధాల మధ్య నన్నూ భార్యగా చేర్చారు.” కైరా నోరు తెరిచి చూస్తుండిపోయింది.

“ఏమిటీ?” మాపుయి నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ నవ్వులో జీవం లేదు.

“పెళ్లయిన తర్వాత భర్తతో జీవితం మొదలవుతుందని అనుకున్నాను. రోజులు గడిచాయి. నేను ఎదురుచూశాను. నా వంతు కోసం ఎదురుచూశాను. భార్యగా నాకు కూడా ఒక స్థానం వస్తుందని ఎదురుచూశాను.” ఆమె కళ్లలో నీరు మెరిసింది. “కానీ నా వంతు రాలేదు.”

ఎవరూ మాట్లాడలేదు. “కొన్ని నెలలు అక్కడే ఉన్నాను. తినడం, పడుకోవడం, లేవడం... అంతే. నేను మనిషిననే భావన కూడా పోయింది. ప్రాణం ఉన్న బొమ్మలా మారిపోయాను.”

మను మెల్లగా ఆమె చేతిని పట్టుకుంది. “చివరకు ఒకరోజు నా తల్లిదండ్రుల దగ్గరకు తిరిగి వెళ్లిపోయాను. ‘నాకు ఈ పెళ్లి వద్దు. విడాకులు కావాలి’ అని నాన్నతో చెప్పాను.”

మాపుయి గొంతు కంపించింది. “కానీ ఆయనకు కూడా ఎన్నో భయాలు. కుటుంబం, సమాజం, డబ్బు, పెళ్లి సమయంలో జరిగిన ఆర్థిక లావాదేవీలు... అన్నీ ఆయనను బంధించాయి. ‘ఇది అంత సులభం కాదు అమ్మా’ అన్నాడు.”

ఆ మాటతో ఆమె కళ్ల నుంచి ఒక కన్నీటి చుక్క జారింది.

“అప్పుడు నాకు అర్థమైంది. నా జీవితాన్ని నేనే కాపాడుకోవాలి.”

ఆమె ఢిల్లీకి వచ్చేసింది. “ఇక్కడికి వచ్చాక నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. కాగితాల మీద ఎవరు ఏమనుకున్నా సరే—నా మనసు అంగీకరించని బంధాన్ని నా జీవితం అని నేను అంగీకరించను.”

“మాపుయి...” అంటూ మేఘన ఆమెను దగ్గరకు లాక్కుంది.

కైరా మరోవైపు నుంచి ఆమె భుజం మీద చేయి వేసింది. మను ఏమీ మాట్లాడలేదు. మాపుయి చేతిని మాత్రం మరింత గట్టిగా పట్టుకుంది.

కొన్ని బాధలకు ఓదార్పు మాటల్లో ఉండదు. ఒక చేయి పట్టుకోవడంలో ఉంటుంది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత గదిలోని బరువును తగ్గించాలని కైరా ప్రయత్నించింది.

“సరే... ఇప్పుడు రేపటి పెళ్లికొడుకు వంశం గురించి మాట్లాడదామా?”

మేఘన నవ్వింది. “మొదలుపెట్టింది మన హిస్టరీ ప్రొఫెసర్!”

అందరూ నవ్వారు. కైరా దిండు ఒడిలో పెట్టుకుని ఉత్సాహంగా కూర్చుంది.

“సిసోడియా అనే పేరు వినగానే మేవార్ చరిత్ర గుర్తుకొస్తుంది. సిసోడియాలు మేవార్ రాజవంశంతో బలమైన చారిత్రక సంబంధం కలిగిన రాజపుత్ర వంశం. రాజపుత్రులలో సూర్యవంశం, చంద్రవంశం, అగ్నివంశం వంటి వంశపారంపర్య సంప్రదాయాలు చెప్పబడుతుంటాయి. కానీ ఇంటిపేరును చూసి ఒక్క మనిషి వంశాన్ని ఖచ్చితంగా నిర్ణయించడం మాత్రం ఎప్పుడూ సాధ్యం కాదు.”

“అంటే విష్ణు రాజవంశస్థుడా?” మేఘన అడిగింది.

“చరిత్రతో సంబంధం ఉన్న ఇంటిపేరు అతనిది. అంతవరకు చెప్పొచ్చు,” అంది కైరా.

అంతలో మను నవ్వుతూ అడిగింది— “అయితే నా ఇంటిపేరు చెప్పు చూద్దాం.” “నీది ఏమిటి?” “డోంగ్రే.” కైరా క్షణం ఆలోచిస్తున్నట్టు నటించి— “అయితే నువ్వు కూడా ఏదో మహారాణివే!” అంది.

అందరూ పగలబడి నవ్వారు. మను నవ్వుతూ తల ఊపింది.

“మమ్మల్ని రాజపుత్రులని అనరు. మా కుటుంబం బిష్ణోయ్ సంప్రదాయంతో సంబంధం ఉన్నదని చెబుతారు. కాబట్టి ఇంటిపేరుతోనే చరిత్ర మొత్తం రాసేయకు, మేడమ్ హిస్టరీ!”

“అయ్యో! నా పరిశోధన మొత్తం పాడుచేశావు!” అంటూ కైరా దిండును మను మీదకు విసిరింది.

గదిలో మళ్లీ నవ్వులు వెల్లివిరిశాయి. అప్పటికే అర్ధరాత్రి దాటింది.

పక్కగదిలో ఉన్న గిరిరాజ్ తలుపు తెరిచి లోపలికి తొంగిచూశాడు.

“ఇంకా పడుకోలేదా మీరు?” వెనకనే భూమి కూడా వచ్చింది.

“రేపు ఉదయం 7.56కు ముహూర్తం. పెళ్లికూతురికంటే ముందు మీరే నిద్రలేచి తయారవ్వాలి. ఇక కబుర్లు చాలు. పడుకోండి.” “జీ, మమ్మీజీ!” అంటూ మేఘన చేతులు జోడించింది.

మరోసారి అందరూ నవ్వారు. లైట్లు ఆరిపోయాయి.

ఒక్కొక్కరిగా మంచాల మీద, సోఫాల మీద, నేలపై పరచిన దుప్పట్ల మీద ఒరిగిపోయారు.

కొద్దిసేపటికి గది నిశ్శబ్దమైంది. కానీ మాపుయికి మాత్రం వెంటనే నిద్ర పట్టలేదు.

రేపు దేవకి మెడలో మంగళసూత్రం పడబోతోంది. ఒక స్త్రీ తన గతాన్ని దాటి కొత్త జీవితంలోకి అడుగుపెట్టబోతోంది. చీకటిలో పైకప్పును చూస్తూ మాపుయి మెల్లగా నవ్వుకుంది.

‘ప్రతి పెళ్లీ ఒకేలా ఉండదు. ఒక పెళ్లి స్త్రీని బంధించవచ్చు... మరో పెళ్లి ఆమెకు కొత్త జీవితాన్ని ఇవ్వవచ్చు.’ ఆ ఆలోచనతో ఆమె కళ్లను మూసుకుంది.

బయట శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్ ఫౌంటెన్‌లో నీటి ధారలు ఇంకా పైకి లేస్తూనే ఉన్నాయి.

వాటి మధ్య వేణుగోపాలుడు నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాడు. మరుసటి ఉదయం జరగబోయే కొత్త జీవితానికి వేణువు వినిపించని మంగళగీతాన్ని ఆలపిస్తున్నట్టుగా.

                               

శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్ — నోయిడా

శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్ ఆ ఉదయం నిజంగానే ఒక కళ్యాణ మండపంలా మారిపోయింది.

ప్రవేశద్వారం నుంచి వివాహ వేదిక వరకూ పూలతోరణాలు, మామిడాకుల అలంకరణలు, రంగురంగుల దీపాలు మెరిసిపోతున్నాయి. హోటల్ ముందున్న ఫౌంటెన్ మధ్యలో వేణువు ధరించి నిలిచిన శ్రీకృష్ణుడి విగ్రహం చుట్టూ ప్రత్యేకంగా పూలు అలంకరించారు. నీటి తుంపరల మధ్య కనిపిస్తున్న కృష్ణుడు ఏదో వైకుంఠం నుంచి దిగి వచ్చి ఆ పెళ్లికి సాక్షిగా నిలబడినట్టున్నాడు.

హోటల్‌లో పనిచేసే సర్వర్లకు కూడా కొత్త బట్టలు ఇచ్చారు. వివాహ దుస్తులతో పాటు కానుకలు అందించారు. అందుకే అక్కడ ఉద్యోగులెవరూ పరాయివాళ్లలా కనిపించలేదు. అందరూ ఆ ఇంటి పెళ్లివారిలాగే తిరుగుతున్నారు.

కానీ ఆ సందడిలో అందరి చూపులనూ ఆకర్షిస్తున్నది ఒక్కరే— దేవకి.

పెళ్లికూతురి అలంకరణలో ఆమె నక్షత్రంలా వెలిగిపోతోంది. ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తున్న వెలుగు నగలది కాదు. కొత్త చీరది కాదు. అలంకరణది అంతకన్నా కాదు. అది ఎన్నో సంవత్సరాల ఒంటరితనాన్ని దాటి వచ్చిన స్త్రీ ముఖంలో పుట్టిన కొత్త వెలుగు. విష్ణు తెల్లని ధోవతి ధరించాడు. అతని ముఖంలో ఆడంబరం లేదు. ప్రశాంతత ఉంది. భక్తి ఉంది.

దేవకి పక్కన అతను నిలబడగానే అక్కడున్నవాళ్లలో ఎవరో మెల్లగా అన్నారు—

“ఇద్దరూ ఒకరికోసం ఒకరు పుట్టినట్టున్నారు.” అది నిజమే అనిపించింది.

వాళ్లను కలిపింది వయసు కాదు. అందం కాదు. సంపద కాదు. కృష్ణుడి మీద ఇద్దరికీ ఉన్న ఒకే భక్తి. దేవకి అప్పుడప్పుడూ వేదిక మీద నుంచి హోటల్ ముందు ఉన్న కృష్ణుడి విగ్రహం వైపు చూస్తోంది. ఆ విగ్రహం కనిపించిన ప్రతిసారీ ఆమె మనసు పులకించిపోతోంది.

“నా పెళ్లికి నువ్వే వచ్చావా కృష్ణా?” అని మనసులోనే అడిగింది.

ఎందుకో ఆ రోజు ఆమెకు అది రాతి విగ్రహంలా కనిపించలేదు.

తన జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలను మౌనంగా చూస్తూ వచ్చిన కృష్ణుడే, ఈ రోజు తన సంతోషాన్ని కూడా చూడటానికి అక్కడ నిలబడ్డాడనిపించింది.

ముహూర్త సమయం వచ్చింది. వేదమంత్రాలు వినిపించాయి. మంగళవాయిద్యాలు ఒక్కసారిగా ఉద్ధృతమయ్యాయి. విష్ణు మంగళసూత్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఆ క్షణంలో దేవకి కళ్లు మూసుకుంది. ఎన్నో సంవత్సరాల జీవితం ఒక్క క్షణంలో ఆమె కళ్లముందు నుంచి వెళ్లిపోయింది. ఒంటరితనం... బాధ్యతలు... తన కోరికలను తానే చంపుకున్న రోజులు... ఇతరుల కోసం జీవిస్తూ తనకూ ఒక జీవితం ఉందనే సంగతినే మరిచిపోయిన సంవత్సరాలు...

విష్ణు ఆమె మెడలో మంగళసూత్రం కట్టాడు. ఒక ముడి. దేవకి గతాన్ని వర్తమానంతో కలిపింది.

రెండో ముడి. ఆమె ఒంటరితనాన్ని విడదీసింది. మూడో ముడి. ఆమె జీవితానికి కొత్త అర్థం ఇచ్చింది. అక్షింతలు వర్షంలా కురిశాయి. దేవకి కళ్లు తెరిచింది. ఆమె ఇక ఒంటరి స్త్రీ కాదు.

తన మనసును అర్థం చేసుకునే మనిషి పక్కన ఉన్నాడు. తనను గౌరవించే భర్త ఉన్నాడు. తన ప్రేమను పంచుకునే కుటుంబం ఉంది. నిన్నటివరకు తన జీవితానికి తానే కాపలాదారు.

ఈ రోజు—

ఆమె ఒక సామ్రాజ్యానికి రాణిలా ఉంది.

కన్నయ్య తన తల్లిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. అందరూ నవ్వుతున్నారు.

అతనూ నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వు వెనుక ఏదో ఉప్పెన దాగి ఉంది.

వివాహం పూర్తయింది. అతిథులందరూ భోజనాలకు వెళ్లారు. నవ్వులు, పలకరింపులు, వంటకాల సువాసనలు—హోటల్ అంతా కోలాహలంగా మారిపోయింది.

ఆ సమయంలో కన్నయ్య మాత్రం ఎవరికీ చెప్పకుండా బయటకు నడిచాడు.

హోటల్‌కు దగ్గరలో ఉన్న చిన్న కృష్ణాలయానికి వెళ్లాడు.

లోపల పెద్దగా ఎవరూ లేరు. గర్భగుడి ముందు నిలబడ్డాడు. కృష్ణుడిని చూశాడు.

అంతవరకు అందరి ముందు గట్టిగా నిలబడిన కన్నయ్య ఒక్కసారిగా చిన్నపిల్లవాడైపోయాడు.

చేతులు జోడించాడు. ఏదో చెప్పాలనుకున్నాడు. గొంతు పెగల్లేదు. కళ్ల నుంచి నీళ్లు జారాయి.

“అమ్మను ఇంతకాలం ఒంటరిగా చూశావు కదా... ఇక ఆమెను సంతోషంగా ఉంచు కృష్ణా...”

అంతే. మాటలు ఆగిపోయాయి. కన్నయ్య ముఖాన్ని రెండు చేతులతో కప్పుకుని ఏడ్చేశాడు.

అది బాధతో వచ్చిన ఏడుపు కాదు. తన తల్లి ఇక ఒంటరిగా ఉండదనే ఉపశమనం.

ఒక కొడుకుగా ఎన్నాళ్లుగానో తన గుండెల్లో మోస్తున్న భారాన్ని ఎవరో దించేసినట్టు అనిపించింది.

కొంతసేపటి తరువాత కన్నీళ్లు తుడుచుకుని తిరిగి హోటల్‌కు వచ్చాడు.

అప్పటికే భోజనాలు ముగుస్తున్నాయి. విడిపోవాల్సిన సమయం వచ్చింది.

సూట్‌కేసులు కార్లలో పెడుతున్నారు. ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుంటున్నారు. ఫోటోలు తీసుకుంటున్నారు. ఎవరో దేవకిని పిలుస్తున్నారు. ఇంకెవరో విష్ణును వెతుకుతున్నారు.

ఆ సందడిలో మను ఒక్కసారిగా చుట్టూ చూసింది. ఏదో తేడా అనిపించింది.

మళ్లీ చూసింది. మేఘన ఉంది. మాపుయి ఉంది. కన్నయ్య ఉన్నాడు. దేవకి ఉంది. విష్ణు ఉన్నాడు. కానీ— కైరా లేదు. “కైరా ఎక్కడ?” అంది మను.

ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు. “కైరా!” అని కొంచెం గట్టిగా పిలిచింది.

హోటల్ లాబీ నిశ్శబ్దంగా ఆమె గొంతును తిరిగి ప్రతిధ్వనించింది.

మను వెంటనే కైరా గదివైపు పరుగెత్తింది. తలుపు తెరిచింది. గది ఖాళీగా ఉంది.

మంచం మీద కైరా లేదు. బాత్‌రూమ్‌లో లేదు. బాల్కనీలో లేదు.

మను ముఖంలో ఆనందం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

“మేఘనా... కైరా కనిపించడం లేదు!” అందరూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

కొన్ని క్షణాల క్రితం వరకు వివాహ సందడితో మారుమోగిన శ్రీకృష్ణ గ్రాండ్‌లో 

ఒక్కసారిగా ఒక ప్రశ్న మాత్రమే మిగిలింది— కైరా ఎక్కడికి వెళ్లింది?