Neues Leben -2

అకస్మాత్తుగా మాపుయి చూపు డాష్‌బోర్డు మీద పడింది. అక్కడ మానాలిని మొబైల్ ఫోన్ కనిపించింది. వెనుక సీట్లో కూర్చునే తొందరలో మానాలిని దాన్ని అక్కడే మరిచిపోయింది.

మాపుయి కారును వెనక్కి తిప్పి ఐబీఎం దగ్గరకు వచ్చింది. గేటు దగ్గరే మానాలిని కనిపించింది.

“నా మొబైల్ మరిచిపోయాను. ఇవాళ మా అమ్మానాన్నలు నాకు ఫోన్ చేస్తారు. నాకు ఫోన్ చాలా అవసరం,” అంది మానాలిని. “అందుకే నీకు ఇవ్వడానికి వెనక్కి వచ్చాను,” అంది మాపుయి.

మానాలిని ఫోన్ తీసుకుంటుండగా వెనుక సీట్లో కూర్చున్న వ్యక్తి, “నేను డాక్టర్ మయాంక్,” అన్నాడు. మానాలిని అతని వైపు చూసి నవ్వింది. అతడూ నవ్వుతూ, “మీ పేరు...?” అని అడిగాడు.

మానాలిని సమాధానం చెప్పలేదు. జింకపిల్లలా ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి పరుగెత్తింది.

‘ఎంత అందమైన అమ్మాయి!’ అనుకున్నాడు మయాంక్. ఆమె కనుమరుగయ్యే వరకు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. “తొలి చూపులోనే ప్రేమ!” అంటూ మాపుయి అతన్ని ఆటపట్టించింది.

“నిన్ను ఎక్కడ దింపాలి?” అని అడిగింది. “ఫర్వాలేదు. నేను వెళ్లగలను.”

“రా! ఇవాళ ఆదివారం. నాకు సెలవు.” నేను ఎంటీయూకి వెళ్తున్నాను.”

“ఎంటీయూ అంటే?” మహామాయా యూనివర్సిటీ. సెక్టార్ 110.”

“నాకు తెలుసు. లోటస్ ఫ్లేర్, సెక్టార్ 110లో ఉంది. ఇక్కడి నుంచి పదహారు కిలోమీటర్లు.”

“ఇరవై నిమిషాల్లో చేరుకుంటాం.” మాపుయి కారు నడుపుతోంది. కారు విశ్వకర్మ రోడ్డులోకి ప్రవేశించింది. కొద్దిసేపటి తర్వాత మయాంక్ అన్నాడు—

“మాపుయి! ఇవాళ నేను ఒక మాయ చూశాను. నువ్వు నిజంగా మాయ చేశావు.”

“ఏం మాయ?”“నీకు నిజంగానే ఏమీ తెలియదా?”

“నాకు ఏ మాయలూ తెలియవు.”“నిజంగా నన్ను గుర్తుపట్టలేదా?”

 మాపుయి నవ్వింది."హా... హా... హా... అపరిచితుల కోసం ఎవరూ కారు ఆపరు. కనీసం నేనైతే ఆపను. నన్ను గుర్తుపట్టలేదా?” “లేదు. మనం ఇంతకు ముందు కలిశామా?”

“నెల రోజుల క్రితం నైనిటాల్ బ్యాంకులో ఒకసారి నిన్ను చూశాను. నీ దగ్గర పెన్ను తీసుకున్నాను.”

“నాకు గుర్తులేదు. కానీ నీ జ్ఞాపకశక్తిని మాత్రం మెచ్చుకోవాలి.”

“వారం తర్వాత నిన్ను శారదాలోని యూనిటీ షాపింగ్ మాల్‌లో చూశాను.”

“గత వారం గ్రేటర్ నోయిడాలోని వెనిస్ మాల్‌లో కూడా నిన్ను చూశాను.”

మాపుయి అతని వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “నేను శారదాకే వెళ్లను. పైగా గత వారం నేను మథురలో ఉన్నాను. నిన్న రాత్రే తిరిగి వచ్చాను.”

మాపుయికి విషయం అర్థమైంది. నాకు తెలిసినంతవరకు ఇతను మానాలినిని ఆకట్టుకోవాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు. ఆమెకు తాను డాక్టర్ అని కూడా చెప్పాడు. ఇప్పుడు నాతో ఈ కథలన్నీ చెబుతున్నాడు.’ఆమె మనసులో అనుకొని పెద్దగా నిట్టూర్చింది.

“ఉఫ్... సరేలే.”  కొద్దిసేపటి తర్వాత అంది— “ఆ విషయం వదిలేయండి. మీరు డాక్టర్ కావచ్చు, కళాకారుడు కావచ్చు. కానీ చివరికి మీరు ఒక మగవారు. ఆమె మీకు నచ్చింది. కానీ ఆమె ఫోన్ నంబర్ కూడా తీసుకోలేదు. మరి ఆమెతో ఎలా పరిచయం పెంచుకుంటారు?”

“అయ్యో! ఆమె నంబర్ అడగడం మరిచిపోయాను.”

“అడిగినా ఆమె ఇచ్చేది కాదు. పేరు అడిగితేనే చెప్పలేదు కదా!”

కారు సెక్టార్ 110లోని లోటస్ ఎలాన్ ప్రాంతానికి చేరుకుంది. మాపుయి ఎంటీయూ ముందు కారును ఆపింది.  మయాంక్ కారు దిగి యూనివర్సిటీ గేటు వైపు నడిచాడు.

అతన్ని చూస్తూ మాపుయి తనలో తాను—“ఏం తెలివితక్కువ మనిషి!” అనుకుంది.

కానీ కొద్దిసేపటికే అతను మళ్లీ కారు వైపు తిరిగి రావడం కనిపించింది.

“చాలా థాంక్స్...” అన్నాడు. ఆ మాటను మధ్యలోనే ఆపి ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె తన పేరు చెబుతుందని ఎదురుచూస్తున్నట్టున్నాడు.

“మాపుయి,” అంది ఆమె. అతను ఒక్కసారిగా నవ్వేశాడు.

“హా... హా... హా... గౌహతి అమ్మాయిలు ఒక్కసారిగా రాజస్థానీ అమ్మాయిలైపోతారు! ఓ దేవుడా!”

మాపుయి కూడా నవ్వింది. “హా... హా... హా... కళాకారులు ఒక్కసారిగా డాక్టర్లైపోతారు!”

“సరే. ఆమె రాజస్థానీ అమ్మాయి అని నీకు ఎలా తెలుసో చెప్పు.”

“రెండు ఆధారాలున్నాయి. మొదటిది ఆమె ముఖం. రెండో ఆధారం నువ్వే ఇచ్చావు.”

“నేనా? నేను నీకు ఆధారం ఇచ్చానా? ఏమిటది?” మాపుయి ఆసక్తిగా అడిగింది.

మయాంక్ చాలా ప్రశాంతంగా అన్నాడు—

“చాలా సులభం. ‘మానాలిని’ రాజస్థానీ పేరు. ఇప్పుడు కనీసం మీ పేరైనా చెబుతారా?”

మాపుయి అతని వైపు చూసి హిందీలో అంది—

“జైసే మైనే సమఝా తూ వైసే నహీ హో!”

“క్యా సమఝ్ కర్ బైఠీ హో?” “మైనే తుఝే బుద్ధూ సమఝా... మగర్ తుమ్ బహుత్ చాలాక్ నిక్లే!”

మయాంక్ నవ్వాడు. “ఇప్పుడు నా పేరు చెబుతాను. కానీ నిజానికి నీకు కావలసింది నా పేరు కాదు. ఆమె పేరు. అది మానాలిని అని నేనే ఇప్పటికే చెప్పేశాను. మరి నా పేరు ఎందుకు?”

“నువ్వు చెప్పలేదు. నేనే కనిపెట్టాను.” “అవును. నిజమే. నా పేరు మాపుయి. నిజానికి నీకు కావలసింది ఆమె ఫోన్ నంబర్. నేను ఎక్కడి నుంచి వచ్చానో సరిగ్గా కనిపెడితే ఆమె నంబర్ నీకు ఇస్తాను.” మయాంక్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా అన్నాడు—

“నువ్వు ఐజ్వాల్ నుంచి వచ్చావు.” మాపుయి ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూసింది.

“నాకు ఆమె నంబర్ అవసరం లేదు,” అన్నాడు మయాంక్.

“నువ్వు నిజంగా అద్భుతమైన మనిషివి! కానీ ఆమె నంబర్ అవసరం లేదని నిజంగానే అంటున్నావా?” మయాంక్ ఆమె వైపు చూస్తూ అన్నాడు—

“చూడు మాపుయి! నాకు ఆమె నంబర్ కావాలి. కానీ అది ఆమె నుంచే రావాలి. నేను స్వయంగా సంపాదించాలి. నువ్వు ఆమె నంబర్ ఇచ్చినా దానివల్ల పెద్దగా ప్రయోజనం ఉండదు. పరిచయం లేకుండా అకస్మాత్తుగా ఫోన్ చేయడం, మెసేజ్‌లు పంపడం ప్రతికూల ఫలితాన్నే ఇస్తుంది.”

ఒక్క క్షణం ఆగి చిరునవ్వుతో అన్నాడు— “నిజానికి నాకు ఇప్పుడు కావలసింది నీ స్నేహం, మాపుయి. ఎందుకంటే మానాలినితో స్నేహం చేయడానికి ముందు నీతో స్నేహం అవసరం.”

మాపుయి అతన్ని కొన్ని క్షణాలు పరిశీలనగా చూసింది. చివరకు తన ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చింది.

“నేను అనుకున్నదానికంటే నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివి.”

“థాంక్యూ. బై... నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు.” మాపుయి నవ్వేసింది.

“నేను చాలా నిజాయితీగా చెబుతున్నాను. నువ్వు జపనీస్ అమ్మాయిలా ఉంటావు,” అన్నాడు మయాంక్. మాటలు బాగా చెబుతావు. నీ సంభాషణ నాకు ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చింది. నా ఆదివారాన్ని కూడా ఆనందంగా మార్చింది. కానీ అమ్మాయిలకు మాటలకంటే ఎక్కువ కావాలి.”

ఆ మాట వినగానే మయాంక్ వెంటనే తన మొబైల్ తీశాడు. ప్రొఫెసర్‌కు మెసేజ్ పంపి తన అపాయింట్‌మెంట్‌ను రద్దు చేసుకున్నాడు.

ఫోన్ ఆమెకు చూపిస్తూ— “నీ కోసం నా అపాయింట్‌మెంట్ రద్దు చేసుకున్నాను.”

మాపుయి నవ్వుతూ అతని వైపు చూసింది. “అయితే ఇప్పుడు నిజం చెప్పు. నువ్వు ఆ కళాకారుడివి కాదా?” మయాంక్ చిన్నగా నవ్వాడు. “అది కూడా నువ్వే కనిపెట్టు. అలా అయితేనే బాగుంటుంది.”