Stolen Horse Trilogy (Ride and Feel ) - Part 2

The mare is so bare, her beauty the beholders ensnare

No saddle, no girth the bareback ride is a seamless mirth

Mounting was perfect pleasure it was her fond gesture

It would his senses capture, the ride forges into rapture

Clip clop clip clop she's so gentle until the stable gate

trot .. trot  ..trot .. trot  began the jerks  in a   spate

later the movement was greater and began to canter

He was steady and she was ready, it is mere wonder

so soon down the draw bridge  and gallops asunder

Like all horses she has a language of her own

Her emotions in breath and body language shown

she is so smooth silky and couth, no wonder 

She is an enchanter, and a silent challenger

Hardly had he kissed, the rhythm in her body sped

Oh! how gaudy are her legs when they are spread

What a gallop she reaches,  new skills she teaches

She is as plum as peaches, as aplomb as princess.

When the  Roxburgh sky  is lit by the heaven’s eye

Between Tweed ,Teviot she dashes on ramp so high

on either side of the ramp the rivers look like mirrors

reflecting distant hills n billowing clouds without errors

He caught the glimpse of her shape either side

He locked his legs around her waist she slowed

The sprint vanished and leisurely dance evolved

the dance  he watched eagerly and was absorbed

It resembled romance he had with Romanian girl

The Kight at arms  was playful the ride was fateful

She too watched the ride with pride like a new bride

The ride turned into game, to run away, is a shame

So they danced and danced until they are vanquished

The sun’s golden rays glow in the pearls of sweat

Trickles down his body seems like he won the bet

The ride lasted  thirty minutes it had the mare blasted

The breeze paused a while he slept on her mane

From Kelso  to Berwick on the grassy terrain

Then back to Roxburg castle without any restrain

towards the end the run grows swifter and swifter

It feels real ride, the fun grows sweeter and sweeter

The twirling transit ends  in the never,  never land

He left the horse is back in Roxburgshire

Stolen Horse Ride TRILOGY (Acquisition and Ascend ) - Part 1

Acquisition and Ascend - Poem - 1 
Stolen Horse Ride  TRILOGY by Poolabala consists of three poems 
1. Acquisition and Ascend 2. Ride and Feel 3.Thrill and Memory. 

He is a knight at arms from Scotland

He came from a family of highland

Who knows, perhaps he is a vagabond!

But he can’t from his passion abscond

Horse ride is his sole obsession

For long he kept his soul in repression

Alas! He had none in his possession

For a buxom horse he loses his discretion

And tends towards transgression

He found his métier in well poised equestrian

The entrenched delinquency he can’t abstain            

The thrill of  ride needs larceny clandestine

Stolen guavas, horses keep him on cloud nine.

When he on streets of Berwikshire ramble

The glimpses of buxom horses are ample      

At the sight of a  horse his heart throbs            

his frenzy appetite mobs, his spirit  bobs.   

Many a horse he desired most to wangle

But Alas! They with their jockeys amble.  

He rode many a  Morgan, Haflinger

They still in his mind linger and linger

Yet his stinger appetite nie malinger

At the sight of a buxom horse his heart throbs 

his frenzy appetite mobs his spirit of riding bobs.

He coveted a lavish warm blood breed

which dressage and obeisance heed.

His passion is unruly he could not kill it cruelly

He couldn't his passion feed he hasn't had steed

but his inner voice cried horse ride cuz it's a pride

The winter adds to hunger, he could a horse eat

The wagon rests in winter, the sleigh in summer,

but the horse rests never, so stopped not his endeavor

He eyed the king's black horse at the Roxburgh fort

With Tweed and Teviot one either side it's a moat

The fort's deadly and terrible, the horse's incredible,

He then crosses Teviot and views the splendid castle

on the Kelso confluence the bulwark poses a hassle

The moat and the battlement challenge his gallant spirits

But he is Knight at arms he has the guts so he never quits

The battlement is only architecture that demands adventure

He swims the moat s in crocodile hide in the night's silence

and forcefully shoots the javelin with a rope, at the merlons

When the moon 's behind clouds climbs up through crenels

Springs quick as lightening he the solitary guard sets on.

He hides behinds the bushes until guard at stable hushes

The steed seemed sleeping his tension seemed deepening

The steed comes out of slumber or not is a big dilemma

To walk or ride the steed out of fort is a bigger enigma
He remembered talking to horses with touch and charisma 
The never failing mantras he mastered from Aswahridaya.

Two gentle strokes the black steed is ready and stiff

The kight  mounted gently, he could her mane sniff

The horse trotted gently clip .. clop .. clip.. clop..

The wooden bridge on the moat a few paces away

She has energy and will. He felt the lust and skill

They both reached the fort gate in the blink of eye

Her hooves sounded  twice  doc toc..  doc toc ...

They crossed the wooden bridge, went towards the cliff.

The galloping begins...

నా జీవితాల్లో జరిగిన మరుపురాని సంఘటన స్పూర్తితో వ్రాసిన  పద్యమాలిక  స్టోలెన్ హార్స్ ట్రైయాల్జి .  స్కాట్లాండ్ లో "రాక్స్ బర్గ్ " అనే వూళ్ళో 11 శతాబ్దానికి చెందిన " రాక్స్ బర్గ్ కోట" ఇంగ్లాండ్ రాజుల దాడులకు అనేక సార్లు గురి అయింది. స్కాట్లాండ్ రాజులు విసిగిపోయి తమ కోటని తామే కూల్చేసుకున్నారు.   హంపీ విజయనగరం కోటకంటె శిధిలమై , ఒక చిన్న గోడ మాత్రం మిగిలి ఉండేది. ఇప్పుడు " రాక్స్ బర్గ్ కోట" పూర్తి గా కనుమరుగయి చరిత్ర పేజీల్లో తలదాచుకుంది " రాక్స్ బర్గ్ కోట"  ట్వీడ్ , టివియోట్  నదుల మధ్య సన్నని ఎత్తైన బాట పై ఉంది.  నేను పద్య రూపం లో  వ్రాస్తున్న స్టోలెన్  హార్స్ రైడ్ ఒక కల్పిత కథ. 

Meanings of some English words

Moat అంటే  కోట చుట్టూ ఉండే లోతైన నీటి కందకం Battlement అ రక్షణ కొరకు కోట బురుజులు నిర్మాణం,  Merlons - బురుజు పై ఉంటె  పళ్ళు  వంటి ఆకృతి , Crenel - బురుజు పై ఉన్న రెండు పళ్ళ మధ్య ఖాళి ప్రదేశము. 

Meanings of Sanskrit words:

 అశ్వ హృదయం గురించి , మంత్రాల గురించి ప్రస్తావన ఈ పద్యాలలో ఉంది , ఈ పదాలు మీరు విని ఉండడం తో మాకు తెలుసు అనిపిస్తుంది. అలా అనుకోకుండా వివరణ చదవండి. 

MANTRAS:

There is a a very deep science behind Sanskrit language. Sanskrit language is a device, not just a medium of communication. If  somebody says FIRE , if you know English you understand. you get the form in your mind. Sanskrit is not just a language. The sages created the language to felicitate creation of the forms by uttering certain sounds in certain way. They are called Mantras. 

Earlier Brahmanas used to produce fire simply by chanting mantras.In wars weapons like Brahmastra used to be invoked by chanting mantras. Sanskrit is taught, it has to be learnt by rote. It does not matter whether you know the meaning or not. Knowing the meaning is subsidiary not the primary. 

Aswahridaya is mentioned in Mahabaharata

The famous story of  Nala and Damayanti in Mahaabhaarata may be recalled. In this story, king Nala knows the art of horse riding/Ashva vidya, but he does not know the art of gambling/aksha vidya. Due to this, he loses his consort Damayanti. He is able to regain her only when he learns the art of gambling/aksha vidya. By learning this art he brings certain energy out of his body.

In vedic and puraanic literature, there are two famous arts – the art of gambling called Aksha vidyaa and the art of horse riding, called the Ashva vidyaa. Our senses have also been called aksha. Aksha is also connected with concentrating the energy of universe into itself, just like a magnet. On the other hand, the art of horse riding or Ashva vidya is connected with spreading oneself into the universe.

The famous mantra of  Rigveda which becomes the basis for further understanding of Aksha. According to this mantra, one should not play dice with aksha/dice.  A dice  can be generally used for gambling.  In analogy with a magnet, one can imagine that in a longitudinal aksha/axis the energy will enter from one end and exit from the other. There may be various forms of longitudinal aksha, e.g., an arrow, a plough, an axle, a pen etc. If one can make any of his faculty so pointed as an arrow, then one will be able to map all his body or all his personality with this faculty. This is the instruction given in Vipashyanaa meditation, to make consciousness as sharp as an arrow.

Playing dice means the chance theory of nature. Every phenomenon in nature takes place as a chance. As one goes above nature, this chance gradually loses significance.

తెలుగు పద్య మాధురి - పూలబాల

సురంగ పుర వాహిని అభంగ సాగరగామిని  

అంబర సౌదామినిని  అచ్చెరువున కని

వలపు జ్వలిత లలిత సరస మధుర స్మిత 
విరహిణి, కామిని నను వరించ తరించితిన్

 

కొత్త మేడలోకి కాంత గిత్తతోడి బోయి
పొత్తు కాపురములో పొత్తుగుడుప,
గుత్తపు కాపురాన కొత్త గిత్త బోయి
పుత్తడి అందాలు వాడంత వెలుగు॥

వాలికి చిమ్మే వేళ వేళా కోయిలేల
కొంగులో నువ్వు దాచిన సిగ్గులు
గాజుల సవ్వడే గుండెలో గీతలు
మాటలకందని మమతల ముత్యా

 

పద్యంలో గ్రామీణ తెలుగు పదాలైన "గిత్త", "పొత్తు", "గుత్తపు కాపురం" వంటి పదాలు కొత్త దాంపత్య జీవితం యొక్క ఆప్యాయతను చక్కగా ప్రతిబింబిస్తున్నాయి.   కొత్త  వధువు తన భర్తతో కలిసి కొత్త ఇంటిలో అడుగుపెడుతుంది. కొత్త కాపురం ప్రారంభమవుతుంది. భార్యాభర్తల మధ్య ఏర్పడిన సాన్నిహిత్యం, అనురాగం, పరస్పర అవగాహన ఆ ఇంటిని ఆప్యాయతతో నింపుతాయి. "పొత్తుగుడుప" అనే పదం ఇక్కడ శారీరక సమీపతకన్నా ఎక్కువగా హృదయాల కలయిక, దాంపత్య సఖ్యతను సూచిస్తోంది. "గుత్తపు కాపురం" అంటే కొత్తగా ఏర్పడిన చిన్న కుటుంబం. ఆ కొత్త ఇంటిలో వధువు తన పుత్తడి వంటి అందం, మృదుత్వం, ప్రేమతో ఇంటినంతా వెలిగిస్తుంది.

 

అరటి తోట గెలలతో  గుత్తంగా  నిండేను  మొత్తం

వరటి లా  వచ్చిన నా నవ  వధువు  చేతిలో  అత్తం 

తరగలా  పై టెగిర పైర గాలిలో   నీ నా భిలో వృత్తం

 సరగ మరిగేను  కనులలో కి  చేరి నా చిత్తం 

 

నీ కాను మధ్యలో  కలువలు విచ్చి విరియగా

నా కనులలో వర్ణంబులొలికి మనసు అరయగా

నా  కలలలో శృంగార పుంజములు చెలరవా

మది మందిరము లో మధుర రాగాలు నిండవా

 

అన్ను కొన్న   తామర శోభ లు తటాక మంత నిండగా

దున్నల బండి నాపితి దుక్కి దున్ని పోవుచు దారికి వారగా 

మిన్నుల మించిన  కన్నులలో కలువల రంగులు చేరవా

 అన్ను కొనదా  నా మనసు నీ  ఎన్నుల వన్నెలు ఎసలారగా

వ్యవసాయ దృశ్యాల ద్వారా వ్యక్తమైన నవదంపతుల శృంగారం

 

ఆకుమడిలో నీ తలపులతోనే నాకు పరాకు
మరో మడిలో నువ్వు మామిడేసిన మారాకు
మేకులాడి సోకు నా చికాకులనేకు
ఆకుల్లో ఆకు నీ సోకు తమలపాకు॥

 

 

భావవ్యాఖ్య

ఆకుమడిలో నీ తలపులతోనే నాకు పరాకు - వరి నారు పెరిగిన పచ్చని ఆకుమడిని చూస్తే అతనికి తన భార్య జ్ఞాపకాలు వస్తున్నాయి. ఆ తలపులతో అతని మనసు పరాకుగా (పరధ్యానంగా) మారుతోంది. పని మీద ఏకాగ్రత నిలవడం లేదు.

 

మరో మడిలో నువ్వు మామిడేసిన మారాకు- మరో చోట కనిపించిన లేత చిగురాకు (మారాకు) కూడా అతనికి తన భార్యనే గుర్తుచేస్తోంది. ఆ చిగురులోని సుకుమార త్వం, తాజాదనం, నవ వధువు యౌవనాన్ని అతనికి గుర్తు చేస్తున్నా యి. మేకులాడి సోకు నా చికాకులనేకు నీ అందం, నీ జ్ఞాపకం నా మనసును తాకి ప్రేమవేదనను, కలవరాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. ఆకుల్లో ఆకు నీ సోకు తమలపాకుప్రకృతిలో ఎన్నో ఆకులు ఉన్నా, తమలపాకు ఎలా ప్రత్యేకమో, నీవు కూడా స్త్రీలందరిలో అంతే  ప్రత్యేకమైనదానివి. నేను చూసే ప్రతి ఆకు నీ రూపాన్నే గుర్తు చేస్తున్నా, వాటన్నిటిలోనూ నీవే శ్రేష్ఠమైన రూపం.

అంతర్లీన భావం

ఇక్కడ రైతు  రైతు మాత్రమే కాదు — కవి కూడా . కొత్తగా పెళ్లైన అతను తన పొలాల్లో పనిచేస్తున్నా, అతని మనసంతా కొత్త వధువు తలపులతో నిండి ఉంది. అందుకే ప్రకృతిలో కనిపించే ప్రతి పచ్చదనంలోనూ ఆమెనే చూస్తున్నాడు.

 

నీటి ముత్యాలు  బారు  జుట్టంతా కారగా 

కోటి రత్నాల  వాలు   కళ్ళల్లో పారగా

అత్తరు మత్తుగొని కొత్తదంపతులు

కొత్తరాగాలు పాడి కోలాటమాడరా

 

స్నానం అనంతరం సుగంధ పరిమళాలతో అలంకరించుకున్న కొత్త దంపతుల కళ్లలో ప్రేమ వెలుగులు మెరిసిపోతున్నాయి. వారి హృదయాల్లోని ఆనందం సంగీతంలా ఉప్పొంగి, వారు పరస్పర సాన్నిహిత్యాన్ని ఉత్సవంలా ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఇక్కడ "కొత్త రాగములు" అనేది కొత్త దాంపత్య జీవితంలోని కొత్త అనుభూతులకు, "కోలాటమాడిరి" అనేది వారి ఉల్లాసభరితమైన ప్రేమానురాగానికి ప్రతీక. మొత్తానికి, ఇది కొత్త దంపతుల ఆనందం, సౌందర్యం, ప్రేమ, మరియు దాంపత్య మాధుర్యాన్ని సున్నితమైన రూపకాలతో చిత్రించిన శృంగారరస ప్రధాన పద్యం.

 

వెండి కంచములో బంగారు చేయి
దండిగా గాజులలో సవ్వడి చేయ,
ఎంత  మొండైనను మొగుడు వెయ్యి
మోహాలు పారి రాహుగ్రహణము వీడు॥

 

వెండి పళ్లెంలో భోజనం వడ్డిస్తూ, బంగారు వర్ణంలా మెరిసే తన చేతులతో భార్య ప్రేమగా సేవ చేస్తుంది. ఆమె చేతులలోని గాజుల గలగల సవ్వడి ఇంటంతా మధుర సంగీతంలా వినిపిస్తుంది. ఎంత మొండితనం, కోపం కలిగిన భర్త అయినా ఆ ప్రేమాభిమానాలకు కరిగిపోతాడు. అతని మనసును ఆవరించిన కోపం అనే రాహుగ్రహణం తొలగిపోతుంది. వెయ్యి మోహాలు, ప్రేమ భావాలు అతని హృదయంలో మళ్లీ వెల్లివిరుస్తాయి.

ఇక్కడ "రాహుగ్రహణము" అనేది కోపం, అలకలకు రూపకం. గాజుల సవ్వడి భార్య ప్రేమకు, సౌమ్యతకు ప్రతీక. కవి చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే, దాంపత్య జీవితంలో ప్రేమతో కూడిన చిన్న చిన్న ఆప్యాయతలు కూడా పెద్ద కోపాలను కరిగించగలవు.

దంచుచు నిలచుని వాకిట వనిత
మంచము నేయు మగని చూచి
కొంచెము నవ్వగ వాలుకనుల
కుంచము మల్లెలు రాలెను  ॥

ఇంటి వాకిట్లో నిలబడి ఏదో పనిలో (ధాన్యం దంచుతూ) ఉన్న యువతి, తన భర్త మంచం నేస్తూ (అల్లుతూ) ఉండటాన్ని చూసింది. అతనిని చూడగానే ఆమె ముఖంపై చిరునవ్వు వికసించింది. ఆ నవ్వుతో పాటు ఆమె వాలుకన్నులు ప్రేమగా అతనివైపు వాలాయి. ఆ నవ్వులోని మాధుర్యం, ఆమె చూపులోని ప్రేమ, ఆమె కన్నులలోని ఆహ్వానం అతనికి"కుంచెడు మల్లెలు దొరికినంత ఆనందాన్ని" ఇచ్చాయి. ఆ నవ్వు అతని మనసును పరవశింపజేసింది. ఈ సందర్భంలో "మల్లెలు రాలును" అనేది ఒక ఉత్ప్రేక్ష గా చూడవచ్చు. నిజంగా పూలు రాలలేదు; ఆమె నవ్వు నుంచే మల్లెపూలు జాలువారినట్లుగా కవి ఊహించాడు.

మాసి వచ్చిన మగడు మాపటి వేళకు
చూసి చేసెను సైగ తగని సిగ్గుల బాలకు
వాలు కన్నుల వెన్నెల వాకిట నిండగా
ఆలుమగల మనసులు మల్లెలై పూచెను

 

రోజంతా పనులు ముగించుకొని సాయంకాలం ఇంటికి వచ్చిన భర్త, సిగ్గుతో నిండి న తన భార్యను చూసి ప్రేమతో ఒక సైగ చేశాడు. ఆమె వాలుకన్నుల నుంచి వెన్నెలలాంటి ప్రేమ కాంతి వాకిటంతా నింపింది. ఆ ప్రేమానురాగ వాతావర ణంలో భార్యాభర్తల మనసులు మల్లెపూలవలె వికసించి పరిమళించాయి.

 

కాంతుని గాంచిన కాంత చెక్కిళ్లు అద్దాలు

అద్దాల్లో నెఱియు కాంతుని కాంచి

కాంతుడు కోరె కాంతాతో సరసాలు

దొరకునా సరసాలు అద్దంపు బిళ్ళపై॥

 

ఆవాలు చేతిలో పట్టుకోవాలంటే జారిపోతూ చెల్లాచెదురైపోతాయి. అలాగే భర్త చేరువ కావాలని ప్రయత్నించగానే, సిగ్గుతో మునిగిపోయిన భార్య అతని చేతికి చిక్కకుండా తప్పించుకుంటూ ఉంటుంది.

 

దొరయు సరసాలు జూసి సిగ్గు జుట్టి

దొరకైనా దొరక  జాణ జవరాలు జార

మెరిసేటి నీడలే వరుని  మురిపిం చు

అందని వలపులే అందెలై మో గు

 

చేతికి చిక్కినట్లు కనిపించే ఆవాలు జారిపోయినట్లే, సిగ్గుతో నిండిన యువతి భర్తకు అందినట్లే కనిపించి మళ్లీ తప్పించుకుంటుంది. ఆమె రూపపు నీడలే వరుణ్ణి (భర్తను) మురిపిస్తున్నాయి. ఇంకా పొందని ప్రేమలే అతని హృదయంలో అందెల మోగుల్లా మ్రోగుతున్నాయి.  అందని కోరికలే గజ్జెల మనసులో మోగుతున్నాయ 

పూలలో  దాగిన   పుప్పొడి రాగాలు

నీ బుగ్గల్లో చేరెనా  అరుణ రాగాలు

చేలల్లో దాగినా  పసిడి రాగాలు

నీ మేని ఛాయలో  నీలిరాగాలు

 

పూలు కనిపిస్తే  చాలు నీ మనసు వికసించు

పూలల్లో నిను చూడ నామనసు పులకించు

పూలన్నీ పాడేను  పుప్పొడి రాగాలు

పూలల్లో దాగె  మన వలపు  రాగాలు

 

 మధురమైన రాగాలు: నీలం ఆకాశం లేదా సముద్రం యొక్క అనంతమైన లోతును, ప్రశాంతతను పోలి ఉండే మనోహరమైన సంగీతాన్ని ఇది సూచిస్తుంది  విషాద గీతాలు: పాశ్చాత్య సంగీతంలో ప్రసిద్ధి చెందిన 'బ్లూస్' (Blues) తరహాలో, జీవనంలోని బాధను లేదా విరహాన్ని ప్రతిబింబించే గీతాలను నీలిరాగంగా అభివర్ణించడం కద్దు. అంతర్లీన భావన: బయటకు కనిపించకపోయినా, హృదయపు లోతుల్లో స్థిరంగా వినిపించే ఒక అనిర్వచనీయమైన రాగంగా కూడా కవులు దీన్ని వర్ణిస్తారు.

                                   
కాఫీ తో శృంగారం 

కారు మబ్బులుకమ్మి ఆకాశమున చిక్కటి చీకటి        
అలమగా చక్కటి గుమ్మఒక్కటి చిక్కటి కాఫీ నిచ్చి
చిటికవేయంగా పమ్ముకొను కోర్కెలు కెలికి కేరింతలు
పెట్ట గతి తప్పిన పతిని వారించ తరమే వారజాక్షిన్

నలకలు లేని కాపీ, అలకలు లేని ఆలి

కలతలులేని కాపురము అలవిగాదు
వర్ణింప చింతలేని జీవిత మాధుర్యము
చిదాత్మ జేర్చె కారుణ్య భావమున్

నారుమడిలో నాట్లు నాటుచు నీవుంటే

నాగలి చారలు చూస్తూ  నే నిలిచుంటే 

నీ నాగలి గీతలే రాగములై పోతుంటే 

నా చీరల రంగులు , గాలిపాటై ఊగవా 

మద్యం

శాంతము కోరి  వారాంతము పలువురు సేవింతురు  మద్యము

విషద హర్షములందు జిగీషువులై  సేవింతురు కొందరు. నిత్యము 

నిషార్ధులై  మరికొందరు, మరి ఆరంభింతురందరు అందరు వేడుకయని

మద్యము వాడుక కాగా యది వీడక నభ్యసింతురు ధరాతలంబునన్‌.  

సీసా మద్యము నిషా నిచ్చు  సీస పద్యము త్రిష నిచ్చు తూలుటయో

వాలుటయో  కూలుటయో  తథ్యము మద్యము సేవించినన్,  ఎరుగుట,

చెఱుగుట పెరుగుట ఖాయము పద్యమును ప్రేమిచినన్, బాధాహరణమ్ము

జిజ్ఞాస ప్రేరణమ్ము విరచి రొమ్ము,   నేర్వరమ్ము తెలుగు పద్యమ్ము.

ఇమ్ముగా నిలిచి  గొమ్మలెంత బాగుగా గమ్ముకొన్న 

ఘనత లేదు జాజితీగకు కమ్మని పరిమళమ్ము లేక 

ఛందస్సు పట్టి పట్టి కిట్టించిన  పద్యమగునె

వన్నెఎంత బాగుగ అద్దిన కంచు కనకమగునె.

ఛందస్సు ఛందస్సు అను జచ్చు మొగమున్ జూచిన 

మెత్తగ మొత్తబుద్ధగున్ ఛందస్సు మేధస్సని వెఱ్ఱి కూతలు

కూసిన తరమబుద్ధగున్  ఛందస్సు సరిపెట్టి,  ఎబ్బెట్టుగా

పద్యంబు  వ్రాసిన వక్రబుద్ధి కవులన్  కాటికామ్పబుద్ధగున్    

అక్షరము వెలసె ముకుళమై , పెఱిగె పొగడయై, విరిసె సుమమై

పదము పదములై  చిరు దివ్వెలై  జిలుగు వెలుగులై సాగె మార్గమై

పదము శ్లోకమై కొత్త లోకమై  విమల సలిలమై  లలితలలితమై      

మధుర రాగమై జనహృదయమై  భక్తి భావమై  వందనీయమై   

అరుణాత్మజు నాఘాతము నకు దొరకని దొరయెవ్వడు

నృపాలురు, నుర్వీపతులు కారెవ్వరు కాలాతీతులు

నిశ్చయముగా సేతురు కాలము, భంగ పడి ఆశలు

కంకటిల్లి యేడ్తురు నరులు, కాల సర్గమున

దుర్గములైన దుర్గతిపాలగును అక్షరము దక్క.

అక్షరమే దీపము జగతికి అక్షరమే సోపానము ప్రగతికి

అక్షరమే ఆయుధమ్ము , అదియే అవ్యయమ్ము

బంగారము, శృంగారము అక్షర ఆవశ్యమతివకి ,

నిరక్షరుడు నిర్భాగ్యుడు మరి సిరిలెన్నున్నన్.

క్షరం కాని ద్యోతము ధాత్రిన్, అక్షరమ అక్షయమ్ము

మహిమాన్విత మవ్యయమ్ము హరం లేని వరము

అదియే  నిత్యము సత్యము ధృతిన్ ధరిత్రినన్

సతతము ప్రకాశించు తరళము అంతః చక్షువు అక్షరమ్ము.

అక్షర గమనము సాగె ఝంకృతిన్  తాకె గగనమున్

పెంచే జగమున్  పంచె జ్ఞానమున్ సుకవుల కొసంగె కీర్తిన్

ఒసగె  కావ్యముల అమరత్వమున్,  గలదె  ప్రత్యామ్నాయ

అక్షరమునకున్  అదియే  బాట  అబ్రపదముకున్.

నెయ్యమునకు నిగారింపు  రిధమము నకు  తమకము

క్లేశమునకు శమితము తాపమందు  పికానందము అక్షరమ్ము

ఋక్కులకు  ఇమ్ము , ఱేనికి కొసంగు తక్షణ సంతసమ్ము

అంతర్వాణి పక్షముసేయు అక్షరమ్ము

అచిరము విత్తము వైభవమనిత్యము భాషే భవము

సమాహ్వయము అఖండము అనిలము  ఆరాధ్యము

బుద్ధి కి నాంది బాష,  సౌర్యమునకు  భాష్యము భాష ,

ద్వైతాద్వైత మర్మము భాషను మించదు ప్రపంచము

హిమకరుడ లరించడే మహితలమున్  చంద్రికా చలువన్ 

ఇందుమతి ద్యుతిన్ హేమంతుడలరింపడే  హేమంబు పూసి 

మంజులము కావె సకల భూతముల్  ధరముల్, ధరణిరుహముల్ 

మురియ కురవదే నీరదము ముద్దాడి నగములన్  నేమందు

నీ హేమంతుని బాయక బాసట రగడ తెగడలం పాలించు మిత్రధర్మమున్

అనురాగమనెడు  పెద్ద పీటవేసి  ఘనముగా సౌజన్య గంధము పూసి  

పద్యముల పన్నీట  కలియఁబెట్టి   ప్రేమతో గోముగా అభ్యంగనమొనర్చి 

కస్తూరీతిలకములు సంభూషించి ఇంద్రచాపము నుత్తరీయముగ గప్పి

మైత్రి ముత్యము ఇచ్చట వెలిసెనోయియని చాటి సత్యమెల్లెడ తెలపవోయి.

ఘాటు రాతలతో మేటిగ రాటుదేలిన రామకృష్ణన్

తెల్లముగా నుతింతు ఎవ్వాండ్రు ఏడ్చినన్ ఆక్షేపణన్

జేయక మోటుగ నైన సూటిగా జెప్పు నీ తృష్ణ ,రామకృష్ణా

మెచ్చి సత్యమున్ పరాసుడైన జేయఁడే ప్రదక్షిణన్

విద్యని విల్లు జేసి క్షత్రముల నక్షత్రములన్ రాల్చి

అక్షర రక్షకభటుల ఛందస్సు ఛత్రమున్ దాల్చి

నిను గద్య , పద్య ప్రాస సాధ్య వేడ్కన్ దేల్చి

గారవమున కొనిరావ నంపితిన్ ఘంటాపథనన్

పెక్కు గురు లఘు శ్రేణుల్ నిను పలకరించి

సీమపన్నీరము శిరమున చిలకరించి

బింబాధర నివహంబు దరహాసామృతమర్పించి

దెత్తురు నిను ఘనముగ నిఘంటు పల్లకిన్ పూంచి

అపరంజి సాలభంజిక సోయగమున్ సొక్కి వివశమొందడే

వీక్షకుడనీస్తకుడైనను మస్తకమున్ వాల్చడే, సెగపెట్టవే
వగలాడి వంపులు ఉడుపున బిగియార కట్టినన్ పొందడే
పులకరమున్ ప్రవరాఖ్యునికైనా కొంకర వంకర బోదె ఆర్ద్రతన్

బంగరు వలువముల పుప్పొడివన్నెలు మోమునన్ చింద

వన్నెకాడి వలపుల  తలపులన్, చెలి చెక్కిళ్ళు  కంద

చిరు దరహాస శోభా వ్యాకీర్ణ జాణ చెకుముకి చూపుల

తూపులన్ పరిగొనె డెందమున్ లకుముకి చందమున్.

కర్మేంద్రియమై రసజగత్తుల నోలలాడించగల నేర్పునఁ దీర్చి

జ్ఞానేంద్రియమై  రసజ్ఞుల నలరించు ధీశక్తినిం సమకూర్చి

నా డెందమందుబ్రాహ్మీమయ పవిత్రమై నిలిచి

మృదు గీతుల నొసంగి విరాజిల్లుమా వాగ్దేవీ

  

గృహమున్  భూగ్రహమున్ మరిచి ఆ గ్రహము 

ఈ గ్రహము  వెదికిన్ వచ్చు ఈశునకాగ్రహము 

భూత దయలేనివాని ప్రాణమునకు లేదు త్రాణము  

సర్వేశ్వరుండొసంగడు నేడు అనుగ్రహము, గ్రహ

శాంతులు నొసగవు సుఖశాంతులు భ్రాంతులు.

మనుజుడు మరిచెను నిద్రను చెఱచెను అణువును చేరెను

చంద్రుని, బహు ఋణములు దారుణముల వెరవక జేసెను

మరువక తరుణిని అంచల నిలిపెను వారుణి వాహిని, కోరెను   

భువనము, వాంచలు  క్షుద్రము రుద్రము  ప్రాణము భద్రము       

తొడితొడి సౌఖ్యములకు సాగిలపడి యెఱిగి యెఱిగి అంచిత ధర్మంబుఁ వీడి

అవాంఛిత మర్మంబుల తోడి తొడితొక్కిడిగా పడి ప్రకృతి జీవజాతులం పెక్కు

రీతులన్ ఛేది  సందడి దొందడి జేయ అగుణము ద్విగుణము కాగా దిగిరాడా  భగవానుడు అజేయుడై జేయడె నరమేధము నియమోల్లంఘన నెపమున్

కవిత   - నా పల్లె

మండుటెండలో కొంగ

మండువాలో దొంగ

నూతి నిండా మరలు

చెరువునిండా తామరలు

పొలాల నిండా  సీతాకోకలు

రెపరెప లాడే కొత్తకోకలు

నింగిలో నీలి మేఘాలు

చెట్ల పై ఖాళీ పక్షి గూళ్ళు

చెట్లనీడల లేగ దూడలు

తీరం వెంబడి ఓడలు

నా పల్లె నవ  ప్రపంచం

నేనే నిత్య యాత్రికుడు

నేనే నవయుగ వైతాళికుడు

 కవిత  - ప్రాస కోసం ప్రయాస

రంగుల సీతాకోకకి , పాతకోక తో సరిపుచ్చావ్
నిండు చందమామని నూతులోపారేయకు
సిగలో పెట్టుకుంటాను అంటే విన్నావు కావ్
రేపటికి పెరుగన్నంలోకని ఫ్రిడ్జ్ లో పెట్టేశావ్
పాలకోవాలాంటి నన్ను పక్కన పడేసావ్
పెళ్ళాం తో పేచీ పెట్టుకుంటే గోచీ ఊడిపోతుంది
తర్వాత తూచ్ అంటే తుఫాన్ ఆగుతుందా
రాజీ పడకపోతే పీజీ చేసావని చూడను
పేజీ చింపేస్తాను , మావిడి పండు కావాలని
మీ ఆవిడను పీడించక , మావిడతాండ్ర తిను
లేదా తాట తీసి తాంబూలమిస్తా

 చ కవితల లోనె    కన్నెసొ గసంతయు   కాల్చి  నరాలు మీటి నా 

   కవి సరసాల  తేలి మగువాతడి  గాఢ  నిషంగ మందితా    

   కవితగ  మారి    నగ్నముగ    రాత్రిని  కాల్చె   విలాస   కేళిలో 

   కవన  పుటంచులందు  విహరించెను   కాగుచు   రాధ రాణియై  

బాల్య మిత్రునకు తరళ బహూకరణ ( Octorber 25, 2021)

విఠలు   డేమరి      వాగ్విలా  సమువీ  డిసొత్తు  సవిత్తు  డే  

పఠన    మందున   రేగనే    తనమాతృభాషకి ముగ్దు డై 

కఠిన    శిల్పము   నందునన్ కని  కౌముదందము మెచ్చగా  

విఠల     కిచ్చెను   పూలబా     లుడుపేర్మితో  తరళంబు  నే

వాగ్విలాసము ( అందముగా మాట్లాడుట)  సొత్తైన  విఠలుడు చక్కగా చదివి జీవితమునందు పురోగమించిననూ మాతృభాషను విడువక (నా) ఉన్నత రచనా శైలిలో కౌముది వంటి  తెలుగు అందమునాలింగనము చేసుకుని కవిపారంగతునివలె ( అందుచే యితడు సవిత్తు అనగా కవి) మెచ్చెను. అందుకే పేర్మితో ( ప్రేమతో )  ఈ  తరళము ను ( హారము) బహుకరించుచున్నాను.