అది సూర్యాస్తమయ సమయం. సంధ్యాకాశం ప్రఖ్యాత షెహనాయ్ విద్వాంసుడు బిస్మిల్లా ఖాన్ వాయిస్తున్న విషాద రాగంలా అనిపిస్తోంది. నీలాకాశం మీద పరుచుకున్న ఎరుపు, నారింజ రంగులు సూర్యుడి వేడికి కరిగిపోతున్న రంగుల్లా కనిపిస్తున్నాయి. “ఎంత త్వరగా ఈ ఎర్రని ఆకాశం సింధూర వర్ణంలోకి మారిపోయింది!” అనుకుంది కైరా. గ్రేటర్ నోయిడా నడిబొడ్డున ఉన్న పరి చౌక్ పార్కులో ఆమె ఒంటరిగా కూర్చుంది.
గ్రేటర్ నోయిడా అంటే పూలు, జలధారలు, అందమైన ఉద్యానవనాలు గుర్తుకొచ్చే నగరం. కైరా పార్కులోని ఫౌంటెన్ వైపు చూసింది. స్వచ్ఛమైన నీరు ఎత్తుగా ఎగసిపడుతోంది. పార్కు కీపర్ ఫౌంటెన్ అడుగున అమర్చిన రంగురంగుల దీపాలను వెలిగించాడు. క్షణాల్లో నీరు ఎరుపు, నీలం, ఆకుపచ్చ రంగుల్లో మెరిసిపోయింది.
“వావ్! మల్టీకలర్ ఫౌంటెన్!” అంటూ కొందరు పిల్లలు ఆనందంగా అరుస్తూ దాని వైపు పరుగెత్తారు. అక్కడున్నవారు ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ మైమరచిపోయారు. గ్రేటర్ నోయిడా ప్రజలు ఆ అందమైన జలధారను ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఇలాంటి సుందరమైన పరిసరాలు తమకు లభించడం వారి అదృష్టం.
కానీ కైరాకు ఆ రంగుల్లో అందం కనిపించలేదు. ఎరుపు ఆమె వేదనలా, నీలం ఆమె అవమానంలా, ఆకుపచ్చ మను అసూయలా కనిపించాయి. ఆకాశ సౌందర్యాన్నీ, ప్రకృతి అందాన్నీ ఆమె ఆస్వాదించలేకపోయింది. కల్లోలంగా ఉన్న హృదయం, దుఃఖంతో నిండిన మనసు—కళ్లముందున్న అందాన్ని కూడా ఆమెకు కనిపించనివ్వడం లేదు.
ఆకాశంలో ఎర్రటి మేఘపు ముక్కలు మెలికలు తిరుగుతూ క్రమంగా బూడిద రంగులో కలిసిపోతున్నాయి. చీకటి నెమ్మదిగా నగరాన్ని ఆక్రమిస్తోంది. తన హృదయం కూడా అలాగే బాధతో మెలికలు తిరుగుతున్నట్లు కైరాకు అనిపించింది.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. ఆ కన్నీటి తెరలోంచి తనవైపు వస్తున్న ఒక సన్నని అమ్మాయి ఆకారం మసకగా కనిపించింది. దగ్గరకు వస్తున్నకొద్దీ ఆమె ముఖం, చిరునవ్వు, కళ్లు, ముక్కు స్పష్టమయ్యాయి. కైరా కన్నీళ్లు తుడుచుకునేసరికి ఆ రూపం పూర్తిగా కనిపించింది.
మాపుయి!
ఆమె దూరం నుంచే చేయి ఊపుతోంది. కానీ కైరా చేయి ఊపలేకపోయింది.
మాపుయి వేగంగా వచ్చి కైరా పక్కనే గడ్డిమీద కూర్చుంది. ఆమె చెంపపై ముద్దుపెట్టి, “బ్యూటిఫుల్ గర్ల్! ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?” అని అడిగింది.
ఆ మాటతో కైరాకు తన తల్లి గుర్తుకొచ్చింది.
“నాకు ఇప్పుడు రంగులు చూడాలని లేదు. అందం గురించీ, ఆనందం గురించీ ఆలోచించలేకపోతున్నాను,” అంది కైరా.
“ఎందుకు?”
“నా పరిస్థితి నీకు తెలియదా? నేను ప్రత్యేకంగా చెప్పాలా?”
“షటప్! నీ పరిస్థితీ తెలుసు, నీ మనసూ తెలుసు. ప్రగతి మైదాన్లో బుక్ ఎగ్జిబిషన్ ఉంది. వెళ్దాం.”
“వద్దు. నాకు ఏ బుక్ ఎగ్జిబిషన్కీ రావాలని లేదు.”
“కానీ నేను నిన్ను వదిలిపెట్టను.”
“ఎందుకు?”
మాపుయి చిలిపిగా కన్నుకొట్టి, “ఆమి తోమాయ్ భాలోబాషి... అంటే, ఐ లవ్ యూ!” అంది.
కైరా పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది. అది చూసిన మాపుయి ఊపిరి పీల్చుకుంది.
ఇద్దరూ పార్కు నుంచి బయటకు వచ్చి మాపుయి ఫోక్స్వ్యాగన్లో కూర్చున్నారు.
ఫోక్స్వ్యాగన్ గ్రేటర్ నోయిడా–ఢిల్లీ ఎక్స్ప్రెస్వేపై వేగంగా దూసుకుపోతోంది. విశాలమైన, మృదువైన రహదారిపై కారు గంటకు వంద కిలోమీటర్ల వేగాన్ని తాకింది.
“హండ్రెడ్ దాటకు ప్లీజ్. అంతకంటే వేగాన్ని నేను ఎంజాయ్ చేయలేను,” అంది కైరా.
“దాటను. రెండు టోల్ పాయింట్ల మధ్య ప్రయాణ సమయాన్ని బట్టి వాహన వేగాన్ని పర్యవేక్షిస్తారు. స్పీడ్ లిమిట్ దాటితే ఫైన్ పడుతుంది,” అంది మాపుయి.
అంతలో ఎక్స్ప్రెస్వేపై వరుసగా వెళ్తున్న పాతకాలపు కార్లు కనిపించాయి.
“అరే! వింటేజ్ కార్లు!” అంటూ మాపుయి వేగం తగ్గించింది.
ఒక వింటేజ్ కారుకు సమాంతరంగా తన కారును నడుపుతూ అందులో ఉన్న వ్యక్తిని, “ఇన్ని వింటేజ్ కార్లు ఎక్కడికి వెళ్తున్నాయి? ఢిల్లీలోని బుక్ ఎగ్జిబిషన్కా?” అని అడిగింది.
అతను నవ్వుతూ, “లేదు. ఇది 21 గన్ సెల్యూట్ వింటేజ్ కార్ షో,” అన్నాడు.
మాపుయి అతనికి థాంక్స్ చెప్పి మళ్లీ వేగం పెంచింది.
కారు మళ్లీ వందకు చేరుకుంది.
కైరా మాపుయి వైపు చూస్తూ, “మను ఎంత అన్యాయం చేస్తోంది! మయూర్కు డబ్బు ఇచ్చి అతన్ని తనవైపు తిప్పుకుంటోంది,” అంది.
మాపుయి వెంటనే వేగం తగ్గించింది. కారు ఇప్పుడు గంటకు యాభై కిలోమీటర్ల వేగంతో ప్రశాంతంగా సాగుతోంది.
“స్పీడ్ లేకపోతే నా ప్రపంచమే నెమ్మదిగా, బోరింగ్గా అనిపిస్తుంది,” అంది మాపుయి.
“మయూర్ లేకపోతే నా ప్రపంచమే రుచిలేనిదిగా అనిపిస్తోంది. మను అతన్ని నా దగ్గర నుంచి తీసుకుపోయింది. నేను ఆమెను ప్రశ్నించలేకపోతున్నాను. నేను మయూర్కు డబ్బు ఇవ్వలేను. అపార్ట్మెంట్ ఖర్చులు నేనే చూసుకుంటున్నాను.”
కైరా గొంతు వణికింది. మాటలు ఏడుపులో కలిసిపోయాయి.
“మను కాకుండా ఇంకెవరైనా ఇలా చేసి ఉంటే నేను వాళ్లతో గొడవపడేదాన్ని. కానీ ఆమె మను... అందుకే ఒక్క మాట కూడా అడగలేకపోతున్నాను.”
మాపుయి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఎందుకు అడగలేవు?”
కైరా కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
“నువ్వు ఎప్పటినుంచో అడుగుతున్న ప్రశ్నకు ఇప్పుడు సమాధానం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చింది. నేను మనుకి ఎందుకు అంతగా తలవంచుతానో నీకు చెప్పాలి.”
కారు రాత్రి గాలిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు సాగుతోంది. కైరా గతాన్ని చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
“మను, నేను గ్రేటర్ నోయిడా ఆల్ఫా–1 సెక్టార్లోని ప్రశాంత్ భవన్లో ఉన్న షాడో టెక్నాలజీస్లో పనిచేసేవాళ్లం. అక్కడ జీవితం అంత ఒత్తిడిగా, నిరాశగా, చివరకు ప్రమాదకరంగా మారుతుందని మేమెప్పుడూ ఊహించలేదు.”
“షాడో టెక్నాలజీస్లో ప్రొఫెషనలిజం తక్కువ, ఆఫీస్ పాలిటిక్స్ ఎక్కువ. కొందరు మేనేజర్లు తమ అధికారాన్ని దుర్వినియోగం చేసేవారు.”
“ఆఫీస్ పాలిటిక్స్?” మాపుయి అడిగింది. “విన్నాను కానీ నేను ఇంకా అనుభవించలేదు. అసలు ఎందుకు చేస్తారు? ఎలా చేస్తారు?”
“వెనక మాట్లాడటం, గాసిప్స్, పుకార్లు పుట్టించడం, ఒకరి అవకాశాలను మరొకరు దెబ్బతీయడం, బెదిరించడం, మేనేజ్మెంట్ ముందు తప్పుడు అభిప్రాయాలు కలిగించడం—ఇవన్నీ ఆఫీస్ పాలిటిక్స్లో భాగమే.”
“నువ్వు అదృష్టవంతురాలివి. చిన్న కంపెనీలో పనిచేస్తున్నావు. మీ CEO మీతోనే ఉంటాడు. కానీ మా కంపెనీ యజమాని అమెరికాలో ఉండేవాడు. కంపెనీని మేనేజర్ల నమ్మకానికి వదిలేశాడు. ముఖ్యంగా తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు సంజయ్ ధింగ్రాను బాగా నమ్మేవాడు.”
“సంజయ్ మా టీమ్ లీడ్. జలంధర్ నుంచి వచ్చాడు. టెక్నికల్ నాలెడ్జ్ ఉన్నా, మనుషులతో ఎలా వ్యవహరించాలో మాత్రం అతనికి తెలియదు. ఉద్యోగులను అందరి ముందూ తిట్టడం, అవమానించడం, చిన్నచూపు చూడడం అతనికి అలవాటు. దాంతో టీమ్లో మోరల్ పూర్తిగా పడిపోయింది. అయినా చికాగోలో ఉన్న కంపెనీ యజమాని మాత్రం అతనికి అండగా ఉండేవాడు.”
“HR మేనేజర్ యష్ గుప్తా కొంచెం మంచివాడిలా కనిపించేవాడు. అతను అమృత్సర్ వాడు. ఉద్యోగులతో మాట్లాడి సమస్యలను సర్దుబాటు చేస్తున్నట్టు కనిపించేవాడు.”
“మొదట నేను సాఫ్ట్వేర్ డెవలప్మెంట్ టీమ్లో పనిచేశాను. వాళ్లు అడిగిన కొత్త సాఫ్ట్వేర్ను తయారు చేయడానికి ఎనిమిది నెలలు పట్టింది. చివరకు పూర్తిచేసి చూపిస్తే, సరిచేయగలిగే చిన్న లోపాన్ని కారణంగా చూపించి సంజయ్ దాన్ని తిరస్కరించాడు.”
“ఎందుకు చేస్తున్నాడో నాకు తెలుసు. అతని వ్యక్తిగత చనువును నేను అంగీకరించలేదు. పైగా ఒకసారి అందరి ముందూ నన్ను అవమానించినప్పుడు నేను ఎదురు తిరిగాను. అతని దృష్టిలో అవే నేను చేసిన పెద్ద తప్పులు.”
“అందరికీ అతనే తప్పు చేస్తున్నాడని తెలుసు. కానీ ఎవరూ నోరు తెరవలేదు. అప్పుడు మొదటిసారి మను నా తరఫున మాట్లాడింది. అందరూ మౌనంగా ఉన్నప్పుడు ఆమె ఒక్కతే గొంతెత్తింది. అప్పుడే ఆమె ఎంత ధైర్యవంతురాలో నాకు తెలిసింది.”
“తర్వాత నన్ను టెస్టింగ్ డిపార్ట్మెంట్కు మార్చారు. జీతం కూడా పెంచారు. సంజయ్ పార్టీ అడిగాడు. నేను అందరినీ ఆహ్వానిస్తానని చెప్పాను. కానీ అతనికి ప్రత్యేకంగా నా ఒక్కదానితోనే పార్టీ కావాలి. స్కార్లెట్ బార్లో నాతో కలిసి డ్రింక్ చేయాలని అన్నాడు.”
“నాకు ఇష్టం లేదు. అందుకే గ్రేటర్ నోయిడాలోని ఆకాశ్ రెస్టారెంట్కు ఆహ్వానించాను. అక్కడ నార్త్ ఇండియన్ ఫుడ్ తిన్నాం. అప్పటికి ఏమీ జరగలేదు. కానీ వారం తర్వాత మళ్లీ నా పనిపై కంప్లైంట్ పెట్టి అందరి ముందూ అరవడం మొదలుపెట్టాడు.”
“నేను నాకు అప్పగించిన పని సరిగానే చేస్తున్నానని వాదించాను.”
“మరుసటి రోజు సంజయ్ వచ్చి, ‘కైరా, HR మేనేజర్ నిన్ను పిలుస్తున్నారు,’ అన్నాడు.”
“నాకు అప్పటికే భయం వేసింది. ఊహించినట్టే ఉద్యోగం నుంచి తొలగించే హెచ్చరిక వచ్చింది. చివరికి HR ఒక మాట అన్నాడు—‘నీ టీమ్ లీడ్తో సత్సంబంధాలు లేకపోతే దాన్ని ఇన్సబార్డినేషన్గా పరిగణించవచ్చు.’”
“ఆ మాట వెనుక అర్థం నాకు స్పష్టంగా తెలిసింది. నేను నా సహోద్యోగులతో బయటికి వెళ్లేదాన్ని. కానీ సంజయ్తో వ్యక్తిగతంగా బయటికి వెళ్లడానికి ఎప్పుడూ ఒప్పుకోలేదు. మా సంబంధం పూర్తిగా ప్రొఫెషనల్గానే ఉండాలని కోరుకున్నాను.”
“అతని ప్రవర్తనను నువ్వు భరించలేకపోయావన్నమాట,” అంది మాపుయి.
“అవును. అతని బాస్యిజం నాకు అసహ్యం. మరుసటి రోజు లీవ్ పెట్టాను. నేను భయపడి వెనక్కి తగ్గిపోయానని అందరూ అనుకున్నారు. కానీ అదే రోజు మను నేరుగా HR యష్ దగ్గరకు వెళ్లి జరుగుతున్నదంతా వివరించింది. అతను సమస్యను పరిశీలిస్తానని చెప్పాడు.”
“మరుసటి రోజు ఆఫీసులో మీటింగ్ జరిగింది. మను, నేను పక్కపక్కనే కూర్చున్నాం. HR మాట్లాడుతున్నప్పుడు అందరూ శ్రద్ధగా విన్నారు. తర్వాత సంజయ్ తన స్టైల్లో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.”
“నాకు తీవ్రమైన కడుపునొప్పి వచ్చింది. మీటింగ్ నుంచి బయటకు వచ్చి ఒక క్యాబిన్లో పడుకున్నాను. కొద్దిసేపటి తర్వాత మను వచ్చి నా పరిస్థితి చూసి తిరిగి మీటింగ్కు వెళ్లింది.”
“కానీ సంజయ్ దాన్నే పెద్ద సమస్యగా మార్చాడు.”
కైరా కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
“చివరకు నన్ను ఉద్యోగం నుంచి తీసేశారు.”
మాపుయి ముఖం గంభీరంగా మారింది.
“అప్పుడు మేమిద్దరం ఒకే అపార్ట్మెంట్లో ఉండేవాళ్లం కాదు. కానీ ఉద్యోగం పోయిన వెంటనే మను నన్ను తన అపార్ట్మెంట్కు తీసుకెళ్లింది. ‘ఇక నుంచి నువ్వు నాతోనే ఉంటావు’ అని చెప్పింది.”
“ఆరు నెలలు నాకు ఉద్యోగం లేదు. ఆ ఆరు నెలలు ఆమె నన్ను స్నేహితురాలిలా కాదు... అమ్మలా చూసుకుంది.”
“అంతేకాదు, HR మేనేజర్ యష్ దగ్గరకు వెళ్లి, నేను కొత్త ఉద్యోగాలకు ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు అతని నంబర్ను రిఫరెన్స్గా ఇవ్వడానికి అనుమతి కోరింది. అతను ఒప్పుకున్నాడు.”
“అందుకే మను చేసిన సహాయాన్ని నేను జీవితంలో మర్చిపోలేను.”
కైరా కథ ఆపింది.
“అయితే తర్వాత నీకు మంచి ఉద్యోగం వచ్చిందా?” అడిగింది మాపుయి.
కైరా ఒక్కసారిగా నవ్వింది.
“హా... హా... కథ ఇప్పుడే మొదలైంది!”
మాపుయి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“నేను కంపెనీ కంపెనీ తిరుగుతూ ఉద్యోగాలకు ప్రయత్నించాను. ప్రతి ఇంటర్వ్యూలోనూ యష్ నంబర్ను రిఫరెన్స్గా ఇచ్చేదాన్ని. కానీ ఒక్కో అవకాశం చేతిలోకి వచ్చినట్టే వచ్చి పోయేది.”
“ఆరు ఉద్యోగ అవకాశాలు పోయిన తర్వాత నాకు అనుమానం వచ్చింది.”
“చివరి ఇంటర్వ్యూలో నేను నేరుగా చెప్పేశాను—‘నేను రిఫరెన్స్ ఇవ్వలేను. ఇచ్చినా నా గురించి మంచి మాటలు వినకపోవచ్చు’ అని.”
“అయినా ఇంటర్వ్యూయర్ యష్కు ఫోన్ చేశాడు.”
“అతను నా గురించి పూర్తిగా నెగెటివ్గా మాట్లాడటం విని షాక్ అయ్యాను. అప్పుడే అతను పైకి మంచివాడిలా కనిపించే దాగిన శత్రువు అని అర్థమైంది.”
“తర్వాత అతను సంజయ్కు ఫోన్ చేశాడు. అది విని నాకు మరో షాక్.”
ఇంటర్వ్యూయర్ ఫోన్ను స్పీకర్లో పెట్టాడు.
నిశ్శబ్దమైన గదిలో సంజయ్ గొంతు స్పష్టంగా వినిపించింది.
“ఆమె పనిలో మంచిదే. మంచి స్కిల్సెట్ ఉంది. కానీ ఇంటెగ్రిటీ విషయంలో తీవ్రమైన సమస్య వచ్చింది. అందుకే కంపెనీ నుంచి తొలగించాల్సి వచ్చింది.”
కైరా చేతులు బిగుసుకున్నాయి.
“ఆన్లైన్ రిటైల్ సేల్స్ ప్లాట్ఫామ్ టెస్టింగ్ సమయంలో తనకు లభించిన యాక్సెస్ను దుర్వినియోగం చేసి డిజిటల్ స్టోర్డ్ వాల్యూ, గిఫ్ట్ కార్డుల వంటి వాటిని అక్రమంగా తీసుకుందని అతను ఆరోపించాడు. చిన్న మొత్తం అయినా పెద్ద మొత్తం అయినా దొంగతనం దొంగతనమేనని, కంపెనీ ఆమెపై కేసు పెట్టిందని చెప్పాడు.”
“అంతకు మించి అతను ఏమన్నాడో నాకు వినిపించలేదు. నా ఇంద్రియాలు పనిచేయడం మానేశాయి.”
మాపుయి ఊపిరి బిగపట్టింది.
“తర్వాత ఏమైంది?”
కైరా గంభీరంగా ముఖం పెట్టి, “మేము అపార్ట్మెంట్ మార్చేశాం. జల్ వాయుకు వెళ్లాం. పాత అపార్ట్మెంట్ కంటే చాలా పెద్దది, చాలా కంఫర్టబుల్!” అంది.
మాపుయి కోపంగా చూసింది.
కైరా నవ్వేసింది.
“సరే, సరే... చెబుతున్నాను.”
“ఆ రోజుల్లో మనాలిని సరిగ్గా నిద్రపోయేది కాదు. నన్ను ఈ సమస్య నుంచి ఎలా బయటకు తీయాలి? చట్టపరంగా, సాంకేతికంగా నిజాన్ని ఎలా నిరూపించాలి? అని రాత్రింబవళ్లు ఆలోచించేది.”
“నోయిడా, గ్రేటర్ నోయిడాలో చాలామంది నిపుణులను కలిసింది. కానీ సంజయ్కు అక్కడ చాలా పరిచయాలు ఉన్నాయని ఆమెకు అనిపించింది. అందుకే మరింత స్వతంత్రంగా సహాయం పొందాలని ఢిల్లీకి వెళ్లింది. అక్కడ సైబర్ సెక్యూరిటీ గురించి నేర్చుకుంటూ వివేక్ పండిట్ అనే సైబర్ క్రైమ్ నిపుణుడిని కలిసింది.”
“అతని నిపుణుల బృందం డిజిటల్ ఆధారాలను పరిశీలించి, నా సిస్టమ్కు బయటి నుంచి అనధికార ప్రవేశం జరిగినట్లు సూచించే సమాచారం సేకరించింది. కానీ మను ఇంత దూరం వెళ్లి ఆధారాలు సంపాదించిందని నాకు అప్పటికి తెలియదు.”
“ఇంతలో ఆఫీసులో మను కొత్త ఫ్లాట్ కొన్నదనే పుకారు వచ్చింది. అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. కొందరైతే షాక్ అయ్యారు.”
“మను అదే అవకాశంగా మార్చుకుంది. పాత ఆఫీసు సహోద్యోగులందరినీ కొత్త ఫ్లాట్కు పిలిచి విందు పెట్టింది. యష్ అమృత్సర్ వెళ్లాడు. సంజయ్ మాత్రం మధ్యాహ్నం ఆలస్యంగా వచ్చాడు. అప్పటికే మిగతా ఉద్యోగులు వెళ్లిపోయారు.”
“నేను బెడ్రూమ్లో ఉన్నాను. మను సంజయ్కు భోజనం పెట్టింది.”
“భోజనం పూర్తయ్యాక నా ఉద్యోగం గురించి ఇద్దరూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. నన్ను తిరిగి ఉద్యోగంలోకి తీసుకోవాలని, నాపై చేసిన ఆరోపణలను వెనక్కి తీసుకోవాలని మను గట్టిగా చెప్పింది.”
“కొద్దిసేపటికే మాటామాటా పెరిగింది.”
“అప్పుడు మను గొంతు వినిపించింది—‘కైరా సిస్టమ్లోకి రిమోట్గా ఎవరో ప్రవేశించినట్లు చూపించే ఆధారాలు నా దగ్గర ఉన్నాయి. ఫిషింగ్ మెయిల్ ద్వారా అది ఎలా జరిగిందో కూడా నిపుణులు గుర్తించారు.’”
“నేను వెంటనే లివింగ్రూమ్లోకి వెళ్లాను.”
“మను, సంజయ్ కంప్యూటర్ ముందు కూర్చున్నారు. స్క్రీన్పై కొన్ని సాంకేతిక ఆధారాలు కనిపిస్తున్నాయి. సంజయ్ ఒక్కసారిగా మౌనమయ్యాడు.”
“‘సైబర్ క్రైమ్ పోలీసుల దగ్గర నిపుణులు ఉన్నారు. నేను ఈ విషయం వదిలిపెట్టను,’ అన్నాను.”
మను నన్ను ఆపింది. “‘కైరా... మనకంటే సంజయ్కే ఈ విషయాల గురించి బాగా తెలుసు,’ అంది.”
“ఆమె సంజయ్ ముందు ఒక ప్యాకెట్ పెట్టింది. అందులో మూడు లక్షల రూపాయలు ఉన్నాయి.”
“‘ఇది నీకు లంచంగా ఇవ్వడం లేదు. ఈ డబ్బు తీసుకోవాలని నేను నిన్ను బలవంతం చేయడం లేదు. నాకు కావాల్సింది ఒక్కటే—కైరాపై తప్పుడు ఆరోపణలు కొనసాగకూడదు. నిజం బయటకు రావాలి. ఆమె ఉద్యోగ జీవితం నాశనం కాకూడదు,’ అని మను చెప్పింది.”
“సంజయ్ ఆ డబ్బు తీసుకోలేదు.” కైరా కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండి మాపుయిని చూసింది.
“కానీ చివరకు నేను తిరిగి ఉద్యోగంలో చేరాను.” కైరా కథ ముగిసేసరికి కారు ప్రగతి మైదాన్ చేరుకుంది. ఇద్దరూ బుక్ ఎగ్జిబిషన్ జరుగుతున్న భవనంలోకి వెళ్లారు. వరుసగా పుస్తకాల స్టాళ్లు కనిపిస్తున్నాయి. పుస్తకాల వాసన, సందర్శకుల మాటలు, రచయితల చర్చలు—అక్కడంతా మరో ప్రపంచంలా ఉంది.
ఒక స్టాల్ దగ్గరకు వెళ్లిన కైరా, మాపుయి ఎదురుగా ఉన్న మరో స్టాల్లో మనాలిని, మేలను చూశారు.
“మాపుయి!” అంటూ మే పిలిచింది. మాపుయి వెంటనే కైరాను వదిలి మే దగ్గరకు వెళ్లింది. మే, మాపుయి నవ్వుతూ మాట్లాడుకోవడం చూసి మనాలిని సంతోషించింది.
కానీ మనాలిని, కైరా మాత్రం ఒకరినొకరు చూసినా పలకరించలేదు.
వాళ్ల మధ్య కనిపించని గోడ నిలబడి ఉంది. మే, మాపుయి ఇద్దరూ ఆ గోడను అలాగే ఉండనివ్వలేదు. ఇద్దరినీ దగ్గరకు తోశారు.
“మను! ముందు మయాంక్ ఫోన్ నంబర్ తీసుకో,” అంది మాపుయి. మే కైరా వైపు తిరిగింది.
“మయూర్ డబుల్ గేమ్ ఆడుతున్నాడనేది ఇప్పటికైతే మాపుయి అనుమానం మాత్రమే. మయాంక్, మయూర్ ఇద్దరూ వేర్వేరు వ్యక్తులు కావచ్చు. నేను వీలైనంత త్వరగా నిజం తెలుసుకుంటాను. అప్పటివరకు మీరిద్దరూ గొడవపడకండి.”
అందరూ కలిసి ముందుకు నడిచారు. కొద్దిదూరంలో విద్యార్థులు, జర్నలిస్టులు గుమిగూడి ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో “PAUL ROBESON FANS” అనే బ్యానర్ కనిపించింది.
ఎలక్ట్రిక్ గిటార్ గట్టిగా మోగుతోంది. అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు పాట పాడుతూ ఉత్సాహంగా నృత్యం చేస్తున్నారు. నిగ్రో భాయ్ ఆమార్ పాల్ రోబ్సన్... గిటార్ శబ్దం మరింత పెరిగింది. యువకుల అడుగులు సంగీతానికి తాళం వేస్తున్నాయి. ఆ పాటలోని ఉత్సాహం, ఆ నృత్యంలోని జీవం కైరా, మనాలిని మనసుల్లో పేరుకుపోయిన భారాన్ని కొద్దికొద్దిగా కరిగించాయి.
కొద్దిసేపటి క్రితం ఒకరినొకరు చూడలేని ఇద్దరూ ఇప్పుడు అదే సంగీతాన్ని వింటున్నారు.
అదే తాళానికి వారి అడుగులు ముందుకు కదులుతున్నాయి.
ఎగ్జిబిషన్ నుంచి బయటకు వచ్చి అందరూ కారులో కూర్చున్నారు. కొద్దిసేపటికే కారు ఢిల్లీ–గ్రేటర్ నోయిడా ఎక్స్ప్రెస్వేపై రాత్రి చీకటిని చీల్చుకుంటూ పరుగులు తీస్తోంది.
మనాలిని వెనక్కి వాలి మాపుయిని చూసింది.
“మాపుయి... ఒకసారి నువ్వు నాకు ఇచ్చిన ఆ టానిక్ గుర్తుందా? అది నాకు కావాలి. ఈ రాత్రి ప్రశాంతంగా, హాయిగా నిద్రపోవాలి.” మాపుయి వెంటనే ఆ టానిక్ పేరు చెప్పింది. ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం. ఆ తర్వాత కారంతా నవ్వులతో నిండిపోయింది. బయట ఎక్స్ప్రెస్వేపై దీపాలు వెనక్కి పరుగెడుతున్నాయి. లోపల మాత్రం ఎన్నాళ్లుగానో గడ్డకట్టిన మనసులు మెల్లగా కరుగుతున్నాయి.
