Neues Leben -9

  ఓలా క్యాబ్ నోయిడా ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవేపై సాఫీగా సాగిపోతోంది. ఆదివారం కావడంతో రోడ్డుపై పెద్దగా ట్రాఫిక్ లేదు. మనాలిని వెనుక సీటులో వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకుంది.

“హే బాబా! అతన్ని మళ్ళీ ఒక్కసారి చూడాలని ఎంతగా కోరుకున్నానో!” అని మనసులో అనుకుంది.

అంతలో కారు హఠాత్తుగా ఆగిపోయింది. డ్రైవర్ మళ్ళీ స్టార్ట్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ కారు స్టార్ట్ కాలేదు. అతను కిందికి దిగి ఇంజిన్‌లో సమస్య ఏమిటో చూడసాగాడు.

మనాలిని కళ్ళు తెరిచింది. ఎదురుగా కనిపించిన దృశ్యాన్ని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

“డాక్టర్ మయాంక్...” ఆమె పెదవులు అప్రయత్నంగా పలికాయి.

ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వుతో కనిపించే ఆ యువకుడు ఫుట్‌పాత్ మీద నిలబడి ఉన్నాడు. అతను ఇంకా ఆమెను గమనించలేదు.

“మేడమ్, ఇంజిన్‌లో ఏదో మెకానికల్ ప్రాబ్లమ్ వచ్చింది. సారీ మేడమ్. మీకు ఇంకో క్యాబ్ ఏర్పాటు చేస్తాను,” అని డ్రైవర్ ఏదో చెబుతున్నాడు.

కానీ మనాలిని చెవులకు అతని మాటలు వినిపించడం మానేశాయి. ఆమె కళ్ళు మయాంక్ మీదే నిలిచిపోయాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

“థాంక్స్,” అని డ్రైవర్‌తో చెప్పి కారు దిగింది. బయట చిన్నగా చినుకులు పడుతున్నాయి. ఆమె నెమ్మదిగా ఫుట్‌పాత్ వైపు నడిచింది.

“హలో మిస్! మిమ్మల్ని మళ్ళీ చూడటం చాలా ఆనందంగా ఉంది,” అన్నాడు మయాంక్.

“నమస్తే డాక్టర్ సాబ్! ఎలా ఉన్నారు?” అంది మనాలిని.

“ఈ సమయంలో మీరు ఇక్కడ?” అని అడిగాడు.

“అవును. బాబా దర్శనానికి వెళ్ళాను,” అంది.

అతనికి దగ్గరవుతున్న కొద్దీ ఆమె గుండె చప్పుడు మరింత వేగమైంది.

“బాబాకు థాంక్స్ చెప్పాలి. ఆయన దర్శనంతో పాటు మీ దర్శనం కూడా అయింది,” అన్నాడు మయాంక్ నవ్వుతూ.

“అన్నట్టు... మీ పంటి నొప్పి ఎలా ఉంది?”

“మీరు పూర్తిగా నయం చేసేశారు. ఇప్పుడు నొప్పి ఏమీ లేదు.”

“కానీ మీరు నాకు ఇంకా ఫీజు ఇవ్వలేదు.”

“ఎంత ఇవ్వాలి?”

“ఒక కప్పు కాఫీ!”

“అంతేనా! చాలా సింపుల్. రెస్టారెంట్ ఇక్కడే ఉంది.”

ఇద్దరూ కాంబోజ్ రెస్టారెంట్‌లోకి నడిచారు. రెస్టారెంట్ చాలా శుభ్రంగా, అందంగా ఉంది. అక్కడక్కడా కొన్ని జంటలు కూర్చుని ఉన్నాయి. చాలా టేబుళ్లు ఖాళీగా ఉన్నాయి.

మధ్యలో కృత్రిమమైన చెట్టు కాండాన్ని విద్యుత్ దీపాల వరుసలతో అందంగా అలంకరించారు. గోడలకు చెక్క పలకలు అమర్చారు. ఇంటీరియర్ డిజైన్ ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉంది.

ఇద్దరూ ఒక మూలనున్న టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నారు. సర్వర్ వచ్చాడు.

“కాఫీ మాత్రమే ఎందుకు? ఇద్దరం కలిసి లంచ్ చేద్దామా? ఎలాగూ లంచ్ టైమ్ అయింది,” అంది మనాలిని.

“కానీ... నేను అనుకుంటున్నది... ఇంకోసారి... ఇప్పుడు వర్షం కూడా పడుతోంది...” అంటూ మయాంక్ కొంచెం సంకోచించాడు.

“అంతగా మొహమాటపడకండి,” అంది మనాలిని.

తన కోసం బటర్ నాన్, పాలక్ పనీర్ ఆర్డర్ చేసి, “మీకు ఏం కావాలో మీరు చెప్పండి,” అంది.

“మీరు ఏది ఆర్డర్ చేస్తే అదే తింటాను. నాకు ప్రత్యేకంగా ఏమీ అవసరం లేదు,” అన్నాడు మయాంక్. అతనికీ అదే ఆర్డర్ చేసింది. సర్వర్ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

“మీకు ఇప్పుడు పంటి నొప్పి లేదని తెలిసి చాలా సంతోషంగా ఉంది,” అన్నాడు మయాంక్.

“కుడివైపు పంటిలో నొప్పి లేదు. కానీ ఎడమవైపు మాత్రం కొంచెం నొప్పిగా అనిపిస్తోంది,” అంది మనాలిని. “అయితే మీ ఎడమ చెయ్యి ఇవ్వండి,” అన్నాడు మయాంక్.

మనాలిని తన ఎడమ చేతిని అతనికి అందించింది. మయాంక్ ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్న క్షణంలోనే ఆమె మనసులో ఒక అపూర్వమైన ఆనందం అలుముకుంది. నెమలిపింఛం ధరించిన కృష్ణుడి వేణుగానానికి గోపిక మనసు పరవశించినట్టుగా, మయాంక్ స్పర్శకు మనాలిని మనసు అదుపు తప్పింది. అతని ఆకర్షణను తట్టుకోవడం ఆమెకు కష్టంగా అనిపించింది. ఆ అనుభూతిలో మునిగిపోయిన మనాలిని, అదే రెస్టారెంట్‌లో ఓమ్‌తో కలిసి భోజనం చేస్తున్న మేను గమనించలేదు. కానీ మే మాత్రం మనాలినిని చూసింది.

ఒక పురుషుడితో మనాలిని అంత సన్నిహితంగా కూర్చుని ఉండటం చూసి మే ఆశ్చర్యపోయింది. మొదట ఆమెకు తన కళ్ళనే నమ్మలేకపోయింది. కానీ మనాలిని కూడా యవ్వనంలో ఉన్న ఒక స్త్రీ. ఆమెకూ మనసుంది. ఆమెకూ భావోద్వేగాలున్నాయి. అందులో తప్పేమీ లేదు.

ఆర్డర్ చేసిన భోజనం వచ్చింది. ఇద్దరూ కలిసి తినడం ప్రారంభించారు.

కలిసి తినడం, కలిసి తాగడం ఇద్దరి మధ్య అనుబంధాన్ని పెంచుతుందని చాలామంది నమ్ముతారు. మనాలిని మయాంక్‌ను ప్రేమిస్తోందో లేదో ఆమెకే తెలియదు. కానీ అతని పట్ల తనలో తీవ్రమైన ఆకర్షణ ఉందన్న విషయం మాత్రం స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.

సహజంగా సిగ్గుపడే మనాలిని, భోజనం పూర్తయ్యాక అతనితో మనసు విప్పి మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకుంది. ఇద్దరూ ఆహారం కంటే ఒకరి సాంగత్యాన్ని మరొకరు ఎక్కువగా ఆస్వాదిస్తూ నెమ్మదిగా భోజనం చేశారు.

మనాలిని జగ్ తీసుకుని మయాంక్ గ్లాసులో నీళ్ళు పోసింది. కొద్దిసేపటి తరువాత మయాంక్ ఆమె గ్లాసులో నీళ్ళు పోయడానికి జగ్ అందుకున్నాడు. అతని చూపు మాత్రం మనాలిని ముఖం మీదే నిలిచిపోయింది. గ్లాసు నిండిపోయింది. అయినా అతను నీళ్ళు పోస్తూనే ఉన్నాడు.

నీళ్ళు గ్లాసు అంచులు దాటి టేబుల్ మీదకు పొంగిపోయాయి. మనాలిని నవ్వేసింది.

మయాంక్ తన పొరపాటు గమనించి ఇబ్బందిగా నవ్వాడు.

భోజనం పూర్తయింది. ఇద్దరూ తమ సీట్లలో నుంచి లేచారు. అప్పటికే మే, ఓమ్‌తో కలిసి రెస్టారెంట్ నుంచి వెళ్ళిపోయింది. అదే సమయంలో అనసూయ, అంకిత లోపలికి వచ్చారు.

వారిని చూసిన మనాలిని మయాంక్ చెవికి దగ్గరగా వాలి, “వాళ్ళిద్దరూ ఐబీఎమ్‌లో పనిచేస్తారు. నా సహోద్యోగులు,” అని మెల్లగా చెప్పింది. “లంచ్‌కు థాంక్స్, మనూ,” అన్నాడు మయాంక్.

“ట్రీట్‌మెంట్‌కు థాంక్స్, మయా,” అంది మనాలిని.

ఆ క్షణంలో సహజంగా నోటికి వచ్చిన మాటలను ఇద్దరూ ఒకరికొకరు చెప్పుకున్నారు.

అనసూయ, అంకిత దగ్గరకు వస్తుండటంతో మయాంక్ త్వరగా బయటకు వెళ్లిపోయాడు. మనాలిని మాత్రం లోపలికి వస్తున్న తన సహోద్యోగులను పలకరించింది.

---

స్పైజ్ కిచెన్ బార్ — నోయిడా

ఉదయం కురిసిన వర్షం కారణంగా వాతావరణం చల్లగా, మబ్బుగా ఉంది. స్పైజ్ కిచెన్ బార్‌లో మాపుయి, మే ఒకరికొకరు ఎదురెదురుగా కూర్చుని డ్రింక్ చేస్తున్నారు.

“మనం ఎప్పుడూ స్కార్లెట్ బార్‌లో కూర్చునేవాళ్ళం. కానీ కైరా మనతో రావడం లేనప్పుడు అంత దూరం గ్రేటర్ నోయిడా వెళ్లడం ఎందుకు?” అంది మే.

మాపుయి సమాధానం చెప్పలేదు. ఏదో తీవ్రమైన ఆలోచనలో మునిగిపోయింది.

మే ఆమె భుజాలు పట్టుకుని కుదిపింది.

మాపుయి ఒక్కసారిగా ఈ లోకంలోకి వచ్చినట్టుగా ఆమె వైపు చూసింది. ముఖంలో ఉద్వేగం కనిపిస్తోంది. “ఏంటి మాపుయి? నువ్వు ఈ లోకంలోనే లేనట్టున్నావు. ఏమైనా సమస్యా?” అని అడిగింది మే.

“రెస్టారెంట్‌లో మనూతో ఉన్న వ్యక్తి మయూర్ అని నువ్వు ఖచ్చితంగా చెప్పగలవా?” అడిగింది మాపుయి. మే ఆమె వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“నాకు అర్థం కావడం లేదు. నేను చూసింది మయూర్‌నా, మయాంక్‌నా అన్నదే ఇప్పుడు నాకు పెద్ద అనుమానం. కైరా మనకు ఫొటోలో చూపించిన వ్యక్తినే నేను చూశాను. కానీ అతను నిజంగా మయూర్‌నా? లేక మయాంక్‌నా?” అంది మాపుయి.

“నువ్వు మయూర్‌నీ, మయాంక్‌నీ ఇద్దరినీ ప్రత్యక్షంగా చూశావు కదా. ఇద్దరూ ఒకరే అని చెప్పగలవా?” అడిగింది మే. మాపుయి విస్కీని పెద్ద గుటక వేసింది.

“ఆహ్... ఇప్పుడే ఖచ్చితంగా చెప్పలేను. కానీ ఒక్క విషయం మాత్రం చెప్పగలను. మనాలిని గానీ, కైరా గానీ... ఇద్దరిలో ఎవరో ఒకరు ప్రమాదంలో ఉన్నారు.”

మే చిన్నగా నవ్వింది. “ప్రేమే ఒక రిస్క్. పెళ్లి కూడా ఒక రిస్కే,” అంది.

మాపుయి మరో రౌండ్ విస్కీ పోసింది. ఇద్దరూ నెమ్మదిగా తాగుతున్నారు.

కొద్దిసేపటి తరువాత మే నవ్వుతూ, “ఇంకొన్ని వారాల పాటు కైరాకు డ్రింక్ అవసరం ఉండకపోవచ్చు. మయూర్ ఆమెకు మంచి మసాజ్ ఇస్తున్నాడుగా!” అంది.

“అవును. ఆమె ఇప్పుడు మద్యం మత్తులో కాదు. యవ్వనం, ప్రేమ మత్తులో ఉంది. కానీ నాకు మాత్రం మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ ఒకరే కావచ్చనే అనుమానం బలంగా ఉంది,” అంది మాపుయి. మే ఒక్కసారిగా ఏదో గుర్తు చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.

“మయాంక్ అనే పేరు ఉన్న ఒక బిల్డింగ్‌ను ఎక్కడో చూసినట్టు నాకు గుర్తుంది,” అంది.

మాపుయి వెంటనే ముందుకు వంగింది. “హాస్పిటలా? క్లినికా?”

“ చెబుతాను.” “గ్రేటర్ నోయిడాలో చూశావా?” మాపుయి ఆతృతగా అడిగింది.

మే తన గ్లాసును టేబుల్ మీద పెట్టింది. “రేపు చెబుతాను,” అంది.