Neues Leben-10

మయూర్ ఆర్ట్ స్టూడియో

కాన్వాస్‌పై చివరి మెరుగులు దిద్దిన మయూర్, తన చిత్రాన్ని కాసేపు తదేకంగా చూసి, “వావ్! ఎంత అద్భుతమైన రూపం!” అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

అంతలో అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. తల తిప్పి చూశాడు. స్టూడియోలోకి ఒక పొడవాటి వ్యక్తి ప్రవేశిస్తూ చిత్రాన్ని చూసి, “వావ్! ఎంత అద్భుతమైన రూపం!” అన్నాడు.

“హలో గోయల్! ఎలా ఉన్నావు? ఏమైనా విశేషాలా?” అడిగాడు మయూర్.

“ఉంది. శుభవార్త. నాకు ఉద్యోగం వచ్చింది.”

మయూర్ ముఖం చిట్లించాడు. “ఛీ! దరిద్రపు గోయల్! అది నాకు పెద్ద వార్తేమీ కాదు. అమ్మాయిల గురించి మాట్లాడు రా!” అంటూ మాటలను పాటలా సాగదీశాడు.

“మయూర్! ఈ మధ్య పాటలు కూడా మొదలుపెట్టావా?” అన్నాడు గోయల్.

“అరే! నేను ఎప్పటినుంచో పాడుతున్నాను. నీకు ఇప్పుడే తెలిసిందా? నువ్వొక బుద్ధూవి రా... బుద్ధూ!” అంటూ మయూర్ నకిలీ కోపం ప్రదర్శించాడు.

“అమ్మాయి... అమ్మాయి... అమ్మాయి... అదే కదా నీ పాట!” అంటూ హాస్యనటుడిలా ముఖం పెట్టాడు గోయల్.

అతని చూపు గోడలవైపు మళ్లింది. గోడ నిండా కైరా చిత్రాలే. రకరకాల భంగిమల్లో ఆమె పోర్ట్రెయిట్లు, పెయింటింగ్స్ కనిపిస్తున్నాయి.

“ఓహో! ఈ అమ్మాయి స్కెచ్‌లు వేస్తూ ఉండగా ఇంతకుముందు చూశాను. ఇప్పుడు రకరకాల భంగిమల్లో ఇన్ని చిత్రాలు వేశావు. ఎవరు ఈ అమ్మాయి?”

“ఆమె పేరు కైరా. ఐబీఎంలో ఉద్యోగం చేస్తోంది. బెంగాలీ అమ్మాయి. ఆమెతో ఆరుసార్లు సరదాగా గడిపాను. ఆ బెంగాలీ అమ్మాయితో బాగా ఎంజాయ్ చేశాను. అన్నిటికంటే తమాషా ఏమిటంటే, ఎప్పుడూ సరదాగా తిరిగే ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు నా విషయంలో సీరియస్ అయిపోయింది. నన్ను ఆకట్టుకోవడానికి చీరలు కట్టుకుని భారతీయ సంప్రదాయం చూపించడం కూడా మొదలుపెట్టింది. హా... హా... హా!” అన్నాడు మయూర్.

గోయల్ కైరా చిత్రాన్ని మరోసారి చూశాడు.

“చాలా అందంగా ఉంది. పైగా మంచి ఉద్యోగంలో స్థిరపడింది. ఇలాంటి అవకాశం నీ జీవితంలో మళ్లీ రాకపోవచ్చు. ఈ స్టూడియో కూడా ఎప్పుడో ఒకసారి తెరుస్తావు. ఎంత సంపాదిస్తున్నావో కూడా తెలియదు. ఆ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుని జీవితంలో స్థిరపడిపోరా!”

“అరే బుద్ధూ! నీలాంటి వాళ్లు ఎంత సంపాదించామా అని ఆలోచిస్తారు. నేను అలాంటి వాడిని కాదు. నేను ఎంత ఆనందించానా అని ఆలోచిస్తాను.”

“అంటే నీకు దేని గురించీ చింత ఉండదా? అమ్మాయి కూడా స్వేచ్ఛగా ఉండి సరదా కోరుకుంటే నేనూ ఎంజాయ్ చేస్తాను. కానీ నీలాగా ఆటలు ఆడను. ఇంత పెద్ద ప్లేబాయ్ ఎప్పుడయ్యావురా?”

“నేను మొదటినుంచీ ఇంతే!” అంటూ మయూర్ మళ్లీ పాటలా సాగదీశాడు.

ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వుకున్నారు.

నవ్వుతుండగా గోయల్ చూపు ఒక కొత్త స్కెచ్‌పై పడింది. ఒక్కసారిగా అతని నవ్వు ఆగిపోయింది.

“హే! ఇది కొత్త స్కెచ్చా?”

“అవును. ఒక అందమైన అమ్మాయి కొత్త స్కెచ్. కానీ ఆమె ఎవరో ఊహించు,” అన్నాడు మయూర్.

“నేనెలా ఊహిస్తాను?”

“ఆమె శరీరాకృతిని చాలా స్పష్టంగా గీశాను. గతవారం నోయిడాలో నువ్వు ఆమెను చూశావు. ఇప్పుడు చెప్పు... ఎవరో గుర్తుపట్టగలవా?” అంటూ మయూర్ అతన్ని సవాలు చేశాడు.

గోయల్ చేతులెత్తేశాడు.

మయూర్ బ్రష్ తీసుకుని రంగులో ముంచి స్కెచ్‌పై వేగంగా గీతలు వేయడం ప్రారంభించాడు. రెండు నిమిషాల్లోనే ఆ స్కెచ్‌కు ప్రాణం పోశాడు.

ఇప్పుడు కాన్వాస్‌పై దేవకన్యలా ఒక అద్భుతమైన స్త్రీ రూపం ప్రత్యక్షమైంది.

“వావ్! దేవకన్యలా ఉంది!” గోయల్ ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

“ఆమె... మనాలిని,” అన్నాడు మయూర్.

అంతలో పక్కగదిలో నుంచి గజ్జెల శబ్దం వినిపించింది.

గోయల్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.

“మయూర్! నువ్వు ఇక్కడే ఉంటావా?”

“లేదు రా. అది బెడ్‌రూమ్. అప్పుడప్పుడు ఉపయోగిస్తుంటాను.”

అంతలో దాదాపు డెబ్బై ఏళ్ల వృద్ధుడు సుడిగాలిలా లోపలికి వచ్చాడు. అతని వేషధారణ చూస్తేనే అతనే ఇంటి యజమాని అని అర్థమవుతోంది.

మయూర్‌కు మాత్రం అతను అనుకోకుండా దూసుకొచ్చిన తుపానులా కనిపించాడు. మయూర్ ముఖంలో అప్పటివరకు ఉన్న గర్వం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

“నమస్కారం పటేల్‌జీ! రండి... రండి...” అన్నాడు మయూర్.

కానీ పటేల్‌కు ఆ పలకరింపులతో పనిలేదు.

“చూడు మయూర్! నువ్వు గొప్ప కళాకారుడివి. నీ కళంటే నాకు గౌరవం ఉంది. కానీ సమాజంలో ఎలా ప్రవర్తించాలో నీకు తెలియదు. దొంగకు నువ్వేమీ తక్కువ కాదు. అమ్మాయిలను ఇక్కడికి తీసుకురావడం, నా ఇంట్లో రాసలీలలు సాగించడం నాకు నచ్చదు!” అంటూ స్వరం పెంచాడు.

“లేదు సార్! మీరు పొరబడుతున్నారు. నేను కళాకారుడిని. నా కస్టమర్లు వాళ్ల పనిమీద ఇక్కడికి వస్తారు. వాళ్ల చిత్రాలు వేస్తాను. ఒక స్త్రీ నా స్టూడియోకు రావడం తప్పా?”

“ఇక ఈ నాటకం ఆపు! గతవారం నువ్వు ఒక అమ్మాయిని తీసుకొచ్చావు. ఇక్కడ ఏం జరుగుతోందో నాకు తెలుసు.”

మయూర్‌కు కోపం వచ్చింది.

“పటేల్ సాబ్! మీరు ఇంటి యజమాని అని నేను ఒప్పుకుంటాను. కానీ తాళంచెవి రంధ్రంలోంచి తొంగిచూడటం మర్యాదా?”

“తాళంచెవి రంధ్రంలోంచి చూడాల్సిన అవసరం నాకు లేదు, మిస్టర్ మయూర్. నేను పై అంతస్తులోనే ఉంటున్నాను. ఇక్కడ ఏం జరుగుతోందో నాకు తెలుస్తుంది. నీ పాత ఇంటి యజమాని దగ్గర నీ గురించి చాలా విన్నాను. అతను నిన్ను ఎందుకు ఖాళీ చేయించాడో కూడా నాకు తెలుసు.”

“ఇంకోసారి ఇలా జరగదు,” అని మయూర్ వేడుకున్నాడు.

“నా నోట్లో మాటలు పెట్టకు, మయూర్. నన్ను మోసం చేయాలని కూడా చూడకు. నాకు డెబ్బై ఏళ్లు. నేను ఇరవై ఐదు, ముప్పై ఏళ్ల అమ్మాయిని కాదు. ఇప్పుడు కూడా ఇక్కడ ఒక అమ్మాయి ఉందని నాకు తెలుసు. కావాలంటే ఈరోజే పోలీసులను పిలవగలను. కానీ ఆమె కన్నీళ్లు చూడటం నాకు ఇష్టం లేదు.”

పటేల్ కాసేపు ఆగి మయూర్‌ను సూటిగా చూశాడు.

“నా ఇల్లు ఖాళీ చెయ్యి. డబ్బే సర్వస్వం అనుకునే మరో ఇంటి యజమానిని వెతుక్కో.”

అంత చెప్పి పటేల్ ప్రశాంతంగా వెళ్లిపోయాడు.

అతను పై అంతస్తుకు వెళ్లిపోయాడని నిర్ధారించుకున్నాక మయూర్ గోయల్ వైపు తిరిగాడు.

“ఈ పటేల్‌గాళ్లు చాలా దారుణంగా ఉంటారురా! అసహ్యం... చాలా అసహ్యం!”

“కారు కొన్నావు కదా! ఒక ఫ్లాట్ ఎందుకు కొనకూడదు?” అన్నాడు గోయల్.

“నువ్వెంత అమాయకుడివిరా! పది లక్షలకు కారు వస్తుంది. కానీ ఫ్లాట్ కొనాలంటే కోటి రూపాయలు కూడా సరిపోవు!”

అంతలో మయూర్ వీధివైపు చూశాడు. ఒక మహిళ తన స్టూడియో వైపు వస్తోంది.

వెంటనే కైరా, మనాలిని చిత్రాలను తీసి పక్కన పెట్టేశాడు.

“కొన్నిసార్లు అదృష్టం మన తలుపు తడుతుంది!” అంటూ గోయల్ వైపు నవ్వాడు.

స్టూడియో దగ్గరకు వచ్చిన మేను లోపలికి ఆహ్వానించాడు.

---

లావణ్య అపార్ట్‌మెంట్స్ — నోయిడా

మే నిద్రపోలేదు. బయటకూ వెళ్లలేదు. ఉద్యోగం ముగించుకుని మాపుయి ఇంటికి వచ్చేసరికి ఆమె కోసం సోఫాలో ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంది. “ఏంటి? సోఫాలో ఖాళీగా కూర్చున్నావు?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మాపుయి. “నేను ఖాళీగా లేను. పని చేస్తున్నాను,” అంది మే. “ఏంటి! పని చేస్తున్నావా?”

“అవును. ఎదురుచూస్తున్నాను. ఎదురుచూడటం కూడా ఒక పనే. చాలా బాధాకరమైన పని.”

“నీ ఓమ్ కూడా నీకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటాడేమో!” “అతను నా బాస్. నా ప్రియుడు కాదు.”

“మరి నీకు ప్రియుడు ఎందుకు లేడు? ఎవరో ఒకరితో ప్రేమలో పడొచ్చుగా!” అంటూ మాపుయి సరదాగా అంది. “ఆ అవసరం లేదు. ఎందుకంటే...” అంటూ మే మాట మధ్యలోనే ఆపేసింది.

“ఎందుకంటే...? చెప్పు!” మాపుయి పట్టుబట్టింది.

“ఎందుకంటే ఎవరో ఒకరు నాతో దగ్గరవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.”

ఆ మాట వినగానే మాపుయి ముఖంలోని నవ్వు మాయమైంది. “నిజమా? ఎవరు?”

“ముందు టీ తాగు. తర్వాత చెబుతాను,” అంటూ మే వంటగదిలోకి వెళ్లింది. మాపుయి కూడా ఆమె వెంట వెళ్లింది. కైరాకు మను ఎంత సన్నిహితమో, మాపుయికి మే అంత సన్నిహితం.

ఇటీవల మే దినచర్య కూడా మారిపోయింది. ఆమె షిఫ్ట్ ఉదయం 6.30 నుంచి మధ్యాహ్నం 2.30 వరకు. మధ్యాహ్నం మూడు గంటలకు ఇంటికి వచ్చి రాత్రి ఎనిమిది వరకు నిద్రపోయేది. తర్వాత బయటకు వెళ్లి హోటల్లో భోజనం చేసేది. అర్ధరాత్రికి తిరిగి వచ్చేసరికి మాపుయి గాఢనిద్రలో ఉండేది. ఉదయం ఆరు గంటలకే మే ఉద్యోగానికి బయలుదేరేది. అప్పటికి మాపుయి ఇంకా నిద్రలోనే ఉండేది. కానీ ఇప్పుడు మే బయటకు వెళ్లడం తగ్గించింది. ఇంట్లోనే వంట చేసుకుంటూ మాపుయితో సమయం గడుపుతోంది. సరదాలు ఆదివారాలకు మాత్రమే పరిమితమయ్యాయి.

మే టీ తయారుచేసి రెండు కప్పుల్లో పోసింది. ఇద్దరూ సోఫాలో కూర్చుని టీ తాగుతున్నారు.

మొదటి గుక్క తాగగానే మాపుయి, “నువ్వు చాలా మారిపోయావు మే,” అంది.

“లేదు. ఇంకా మారుతున్నాను. కైరా కూడా మారుతోంది. ఈ మార్పంతటికీ కారణం మను. మనం ఆదివారాలు సరదాగా గడుపుతాం. కానీ మను మాత్రం చాలా కాలంగా తన ఆదివారాలను సామాజిక సేవకు కేటాయిస్తోంది.”

“నిజమే,” అంది మాపుయి. టీ పూర్తిచేసి కప్పును టేబుల్ మీద పెట్టింది.

“ఇప్పుడు చెప్పు. నీ వెంట పడుతున్న ఆ వ్యక్తి ఎవరు? అతను నీకు తగినవాడేనా?”

“ఆ వ్యక్తి మయూర్. అతను నాకు తగినవాడో కాదో నాకు తెలియదు. నువ్వే చెప్పాలి.”

గ్రేటర్ నోయిడాలోని మయూర్ ఆర్ట్ స్టూడియోలో తాను మయూర్‌ను కలిసిన సంగతి మే చెప్పింది.

“అతను చాలా హ్యాండ్సమ్. గొప్ప కళాకారుడు కూడా. నన్ను చాలా కోరికగా చూస్తున్నాడు.”

“జోకులు వేయకు! ఇది మను జీవితానికి సంబంధించిన విషయం. నిజం చెప్పు. లేకపోతే చంపేస్తాను!” అంది మాపుయి.“నిజంగానే మయూర్‌ను కలిశాను. కావాలంటే నిన్ను అతని స్టూడియోకు తీసుకెళ్తాను. అతను జెంటిల్‌మన్.” “అతను జెంటిల్‌మన్ అయితే నిన్ను అలా  ఎందుకు చూస్తాడు?”

“అతను మగవాడు. అందమైన అమ్మాయిని చూడకూడదా? పైగా నేను కూడా మను, కైరాలకంటే ఏమీ తక్కువ అందంగా లేను!”

సరిగ్గా అదే సమయంలో దేవకి చేతిలో స్నాక్స్‌తో లోపలికి వచ్చింది. ఇద్దరి మధ్య సోఫాలో కూర్చుంది. “ఏంటి? ఇక్కడ ఏం జరుగుతోంది?” అడిగింది.

మాపుయి నవ్వుతూ, “బ్యూటీ కాంటెస్ట్ జరుగుతోంది. నువ్వు కూడా పాల్గొంటావా?” అంది.

“అయ్యయ్యో! ఈ వయసులో అమ్మాయిలతో కలిసి బ్యూటీ కాంటెస్టా? నాకు సిగ్గేస్తోంది!” అంది దేవకి. మాపుయి, మే ఇద్దరూ మనసారా నవ్వుకున్నారు.

“ఆదివారం నాకో టాక్సీ బుక్ చెయ్యండి. ఒక గొప్ప మహిళను గుడికి తీసుకెళ్లి, తర్వాత ఆమె ఇంటి దగ్గర దింపాలి. ఆమె ఒకసారి నన్ను టాక్సీలో మా ఇంటి దగ్గర దింపింది,” అంది దేవకి.

“ఎవరా గొప్ప మహిళ?” అడిగింది మాపుయి. “మనాలిని,” అంది దేవకి.

దేవకి వెళ్లిపోయిన తర్వాత మాపుయి మే వైపు తిరిగింది.

“చూడు మే! మనకు ఇప్పుడు మయూర్‌తో గానీ, అతని స్టూడియోతో గానీ పని లేదు. మనం తెలుసుకోవాల్సింది ఒక్కటే — మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ ఒకరేనా?”

మే ఆశ్చర్యంగా చూసింది. మాపుయి కొనసాగించింది. “నువ్వు చూసిన భవనం మీద ‘మయాంక్’ అని ఉందని చెప్పావు. ‘మయూర్’ అని కాదు.”

“ఓహ్! నువ్వెంత పిచ్చిదానివి! ఇద్దరిలో ఒకడు మయూర్ అయితే ఇంకొకడు మయాంక్ అయి ఉంటాడు.” “అయ్యో దేవుడా! నేను చెప్పేది అర్థం చేసుకో. మయూరే మయాంక్‌లా నటిస్తుంటే?”

మే ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. “అంటే ఒకే వ్యక్తి రెండు పేర్లతో ఇద్దరు అమ్మాయిలను వలలో వేసుకుంటున్నాడని అంటున్నావా? అసంభవం!”

“మన దేశంలో ఒకే వ్యక్తికి రెండు రేషన్ కార్డులు, రెండు బ్యాంకు ఖాతాలు, రెండు పాస్‌పోర్టులు ఉండటం సాధ్యమైతే... రెండు పేర్లు ఉండటం అసాధ్యమా?”

మే దగ్గర సమాధానం లేదు. ఒక్కసారిగా ఆమె ఆలోచనలు స్తంభించిపోయాయి. సోఫాలో విగ్రహంలా కూర్చుండిపోయింది. కొద్దిసేపటి తర్వాత తేరుకుని, “అది నిజమో కాదో తెలుసుకోవడం పోలీసుల పని,” అంది.

“కానీ ఇప్పుడే పోలీసుల దగ్గరకు వెళ్లడం తొందరపాటు. ముందుగా కైరానో, మనునో హెచ్చరించాలి.” “అది పోలీసులకు చెప్పడంకంటే ప్రమాదకరం. కైరా తాను చాలా తెలివైనదానినని అనుకుంటుంది. మన మాటలు నమ్మదు. పైగా మనం తనను చూసి అసూయపడుతున్నామని అనుకుంటుంది. మన స్నేహమే దెబ్బతింటుంది. మను విషయం ఇంకా సున్నితం. ఆమె కుంగిపోవచ్చు... భయపడిపోవచ్చు... నిరాశలోకి వెళ్లిపోవచ్చు.”

మాపుయి మౌనంగా తల ఊపింది. “నిజమే. మన బాధ్యత కైరాను కాపాడటం, మనుకు సహాయం చేయటం. అమాయకమైన మనును చెడు చూపుల నుంచి దేవుడే కాపాడాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.”