Neues Leben 11

కొన్ని వారాలు గడిచాయి. సెప్టెంబర్ నెల వచ్చింది. ఆ రోజు ఆదివారం. వర్షం లేదు. వాతావరణం వెచ్చగా ఉన్నా, చల్లని గాలి హాయిగా వీస్తోంది.

మనూ టెర్రస్ మీద నిలబడి ఉదయిస్తున్న సూర్యుణ్ణి చూస్తోంది. సూర్యోదయాన్ని చూడటం ఆమెకు ఎంతో ఇష్టం. కాసేపటి తరువాత ఆమె చూపు కింద రోడ్డు మీదకు మళ్లింది. అప్పుడప్పుడూ వెళ్తున్న వాహనాలను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

ఆమె కట్టుకున్న బాటిల్ గ్రీన్ చీర బంగారు వర్ణంలోని ఆమె మేనికి అద్భుతంగా నప్పింది. నల్లని పొడవాటి జుట్టు వీపు మీదుగా జాలువారుతోంది. ఆ ఉదయపు వెలుగులో ఆమె ఆకాశం నుంచి దిగివచ్చిన వనదేవతలా కనిపిస్తోంది.

అంతలో వెనుక నుంచి వచ్చిన కైరా, మనూ వీపు మీద మెల్లగా ముద్దుపెట్టి ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

వలలో చిక్కుకున్న చేపలా మనూ ఆమె చేతుల్లో మెలికలు తిరిగింది.

“కైరా! నన్ను వదులు. ఏ క్యా బద్తమీజీ హై?” అంటూ అరిచింది.

“ఇస్ బద్తమీజీ కా నామ్ ప్యార్ హై!” అంటూ నవ్వుతూ కైరా ఆమెను వదిలేసింది.

మనూ వెనక్కి తిరిగి చూసింది. కైరా పీచ్ రంగు చీర, స్కై బ్లూ బ్లౌజ్‌లో ఉంది. గాలిలో రెపరెపలాడుతున్న చీరలో ఆమె ఎంతో ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది.

మనూ టెర్రస్ మీద పక్కనే ఉన్న సన్నని కర్రను చేతిలోకి తీసుకుంది.

“మనూ! నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు!” అంటూ కైరా పరుగెత్తింది.

“ఆగు... నీ పని చెబుతాను!” అంటూ మనూ కర్ర పట్టుకుని ఆమె వెంటపడింది.

ఇద్దరూ టెర్రస్ మీద చిన్న జింకపిల్లల్లా పరుగులు తీశారు. ఎన్నో రౌండ్లు తిరిగారు. చివరకు కైరా అలసిపోయింది. ఒక మూల ఆగిపోయి ఆయాసంతో ఊపిరి పీల్చుకుంటోంది.

చేతిలో కర్రతో మనూ ఆమె దగ్గరకు వచ్చింది.

కైరా తన చేతిని ముందుకు చాచింది.

“కొట్టు... నీ కోపం తీరేదాకా కొట్టు.”

మనూ ఆమె ముఖం చూసింది. కర్రను పక్కకు విసిరేసి కైరాను కౌగిలించుకుంది.

“కైరా... నీలో చాలా మార్పు కనిపిస్తోంది. పొద్దున్నే లేస్తున్నావు. రాత్రిళ్లు బయట తిరగడం మానేశావు. చీరలు కడుతున్నావు. ఏమిటిదంతా? ఎన్నిసార్లు చెప్పినా నువ్వు వినలేదు. అసలు నువ్వు మారవని అనుకున్నాను. కానీ...”

కైరా ముఖంలో నవ్వు మాయమైంది.

“మనూ... నిన్ను నా సొంత అక్కలా ప్రేమిస్తాను. నీ మీద నాకు ఎంతో గౌరవం ఉంది. కానీ నువ్వు చెప్పినప్పుడు ఈ విషయాల విలువ నాకు అర్థం కాలేదు. అందుకే మారలేకపోయాను. నిన్ను నిరాశపరిచినందుకు సారీ.”

“అదంతా సరే. మరి ఇప్పుడు ఎలా మారిపోయావు? నిన్ను మార్చింది ఏమిటి?”

కైరా సమాధానం చెప్పబోతుండగా మనూ చూపు కిందికి వెళ్లింది.

ఒక కారు అపార్ట్‌మెంట్ కాంపౌండ్‌లోకి వస్తోంది. కారులో కూర్చున్న ఒక మహిళ పైకి చూసి మనూకి చేయి ఊపింది. మనూ కూడా చేయి ఊపింది.

“ఆమె దేవకి. నా ఫ్రెండ్,” అంది మనూ.

ఇద్దరూ కిందికి వచ్చి ఫ్లాట్‌లోకి వెళ్లారు. లివింగ్‌రూమ్‌లో దేవకి కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నారు.

“దేవకి చాలా కష్టపడే మనిషి. ఎంతో భక్తి ఉన్న మహిళ. దాదాపు పదేళ్ల క్రితం ఆమె భర్త ఆమెను వదిలేశాడు. ఆమె కథ వింటే గుండె తరుక్కుపోతుంది,” అంది మనూ.

“అర్థం చేసుకోగలను,” అంది కైరా.

కొన్ని నిమిషాల తరువాత ఎర్రచీర, నల్ల బ్లౌజ్‌లో దేవకి తలుపు దగ్గర కనిపించింది. ఎప్పటిలాగే ఎర్ర మిరపకాయలా చురుగ్గా, ఆకర్షణీయంగా ఉంది.

“దేవకి!” అంటూ మనూ ఎదురెళ్లి ఆమెను కౌగిలించుకుంది.

లోపలికి తీసుకొచ్చి సోఫాలో కూర్చోబెట్టింది.

“నీ కోసం ఒకటి తీసుకొచ్చాను,” అంది దేవకి.

అంతలో కైరా చటుక్కున వంటగదిలోకి వెళ్లిపోయింది.

తన కొత్త స్నేహితురాలు దేవకితో కలిసి దేవాలయాలు తిరగబోతున్నందుకు మనూ చాలా ఉత్సాహంగా ఉంది. దేవకి తన నల్ల హ్యాండ్‌బ్యాగ్ తెరిచింది. కానీ ఏదో బయటకు తీయబోతూ కైరా కోసం ఆగిపోయింది.

కాసేపటికి కైరా ఒక ట్రేలో మూడు కప్పుల టీ, బిస్కెట్లు తీసుకుని హాల్లోకి వచ్చింది.

మనూ నోరు తెరిచి ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

“ఈ డర్టీ గర్ల్‌కి ఏమైంది!” అంది ఆశ్చర్యంగా.

“దేఖో బెహన్! మై ఘర్‌వాలీ బన్నా చాహతీ హూం. ఇస్లియే ఘర్ కా కామ్ కర్ రహీ హూం. ఇందులో తప్పేముంది?” అంది కైరా.

మనూ వెంటనే లేచి కైరాను కౌగిలించుకుంది. ఆనందంతో ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అది చూసిన దేవకి కూడా తన కళ్లను తుడుచుకుంది.

కాసేపటి తరువాత ముగ్గురూ సోఫాలో కూర్చుని టీ తాగుతున్నారు.

మనూ కైరా వైపు చూసింది.

“ఇప్పుడు అర్థమైంది. పెళ్లి నిన్ను మార్చేసింది!”

కైరా అయోమయంగా చూసింది.

“అరే ఢేడ్ దిమాగ్! షాదీ కబ్ హువా? నాకు పెళ్లి కాలేదు. నేను ప్రేమలో పడ్డాను. అతన్ని పెళ్లి చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను.”

“వండర్‌ఫుల్! గుడ్ న్యూస్! ఎవరు ఆ వ్యక్తి? చెప్పు!”

“ఇప్పుడే చెప్పలేను. నేను ఇంకా అతనికే చెప్పలేదు. కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం. అతను నన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాడు. నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనే కోరిక అతనికీ ఉంది.”

“అయితే నువ్వే ఎందుకు ప్రపోజ్ చేయకూడదు?” అడిగింది మనూ.

“అందుకే నిన్ను హాఫ్‌విట్ అంటాను. నేను ఎందుకు ప్రపోజ్ చేయాలి? అతనే నాకు ప్రపోజ్ చేయాలి!”

“సహీ బాత్ హై, బెహన్!” అంటూ దేవకి కైరాకు మద్దతిచ్చింది.

కైరా మనూ వైపు తిరిగింది.

“మనూ... నువ్వు ఒప్పుకుంటే నీకూ ఒక మంచి సంబంధం చూస్తాను. తెలివైన ఏ మగాడూ నిన్ను వదులుకోడు. మనిద్దరం ఒకేసారి పెళ్లి చేసుకుందాం.”

“బై ద బై... దేవకి బెహన్‌కీ కూడా ఒక సంబంధం చూడు,” అంటూ మనూ నవ్వింది.

తర్వాత దేవకి వైపు తిరిగి, “ఏమీ అనుకోకు,” అంది.

దేవకి పెద్దగా నవ్వింది.

“షుక్ర్ హై! మీరు పెళ్లి సంబంధాల గురించి మాట్లాడుతున్నారు. కానీ నా దగ్గరకు వరులే నేరుగా వచ్చేస్తున్నారు. అదీ పదిహేను రోజులకు ఒకరు!”

మనూ, కైరా ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూశారు.

“నా గార్మెంట్స్ కాంట్రాక్టర్ ప్రపోజ్ చేస్తాడు. మా ఇంటి ఓనర్ ప్రపోజ్ చేస్తాడు. డిపార్ట్‌మెంటల్ స్టోర్ ఓనర్ కూడా ప్రపోజ్ చేస్తాడు.”

“అయితే వాళ్లలో ఒకరిని పెళ్లి చేసుకోవచ్చుగా?” అంది కైరా.

దేవకి నవ్వింది. కానీ ఆ నవ్వు వెంటనే మాయమైంది.

“వాళ్లు నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనుకోవడం లేదు... ఉంచుకోవాలనుకుంటున్నారు.”

ఆ మాటతో ఆమె గొంతు బొంగురుపోయింది. ముఖంలో విషాదం కమ్ముకుంది.

కైరా ఆవేశంగా అంది.

“టు హెల్ విత్ దోజ్ మీన్ స్కౌండ్రల్స్! ఈ ప్రపంచంలో మంచి మనుషులకు కొదవలేదు. నీకు సరిపోయే మంచి వరుణ్ణి నేనే వెతుకుతాను. మన ముగ్గురం ఒకేరోజు పెళ్లి చేసుకుందాం!”

“హాయ్ హాయ్! నాకు పెరిగిన కొడుకు ఉన్నాడు. నేనెలా పెళ్లి చేసుకుంటాను? మీరు చిన్నపిల్లలు. మీరు చేసుకోండి. నాకు వద్దు.”

దేవకి మనూ వైపు చూసింది.

“మనూ... ఒక మంచి అబ్బాయి ఉన్నాడు. అతని పేరు కన్హయ్యా...”

దేవకి మాట పూర్తికాకముందే మనూ మెల్లగా అంది.

“ఐ యామ్ సారీ.”

కైరా ఆశ్చర్యంగా మనూని చూసింది.

“ఏంటి? నీకు పెళ్లి వద్దా? ఇన్నేళ్లూ నన్ను పెళ్లి చేసుకోమని చెప్పింది నువ్వే కదా!”

కైరా మనూ ముఖంలోని భావాలను జాగ్రత్తగా గమనిస్తోంది.

మనూ కొన్ని క్షణాలు మాట్లాడలేదు. తాను ప్రేమలో ఉన్నానని చెప్పడానికి ఆమెకు చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది. తల వంచుకుని కాలివేళ్లతో నేలను రాస్తూ నిలబడింది.

ఆమెను అలా చూసి కైరా, దేవకి నవ్వుకున్నారు.

ఇద్దరూ పదేపదే అడిగి, బతిమాలి, ఆటపట్టించిన తరువాత చివరకు మనూ పెదవులు విప్పింది.

“నేను కూడా... ప్రేమలో పడ్డాను.”

కైరా కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.

“ఏమిటీ!”

మనూ సిగ్గుతో మాటలు తడబడుతూ చెప్పింది.

“కానీ అతని పేరు ఇప్పుడు చెప్పను. ముందు అతనికే నా మనసులో మాట చెప్పాలి. తరువాత పెద్దలకు చెప్పాలి. ఆ తరువాత మీకు చెబుతాను.”

దేవకి గట్టిగా నిట్టూర్చింది.

“నిన్ను నా అబ్బాయికి అడగాలనుకున్నాను. సరే... ఏమైనా నాకు నీకోసం మరో గుడ్ న్యూస్ ఉంది.”

తన బ్యాగులో నుంచి ఒక వార్తాపత్రిక తీసి టేబుల్ మీద పరిచింది.

అందులో నోయిడాలో జరుగుతున్న ‘యూత్ ఫర్ సేవా’ కార్యక్రమాల గురించి ఒక వార్త ఉంది. దాని కింద మనాలినిపై ప్రత్యేక కథనం ప్రచురించారు.

కైరా పేపర్ చేతిలోకి తీసుకుంది.

పెద్ద అక్షరాల్లో ఉన్న శీర్షిక చదివింది.

“ది ఉమన్ విత్ ఎ హార్ట్.”

మనాలినిని ‘హృదయం ఉన్న మహిళ’గా ఆ కథనం అభివర్ణించింది.

కైరా కింద ఉన్న వార్తను చదవడం మొదలుపెట్టింది.

“ఐబీఎం ఉద్యోగిని మనాలిని సేవా కేంద్రానికి పది లక్షల రూపాయల భారీ విరాళం. వైద్య పరికరాల కొనుగోలుకు ఈ మొత్తాన్ని అందించారు.”

కైరా నిశ్చేష్టురాలై మనూని చూస్తూ ఉండిపోయింది.

దేవకి మాత్రం మనసులో అనుకుంది—

‘ఇలాంటి మంచి అమ్మాయే నా కోడలిగా రావాలి.’

కొద్దిసేపటి తరువాత మనూ, దేవకి సెల్లార్‌కు చేరుకున్నారు. అక్కడ టాక్సీ సిద్ధంగా ఉంది. ఇద్దరూ ఎక్కగానే కారు బయలుదేరింది.

“ఇప్పటి నుంచి మన తీర్థయాత్ర మొదలు,” అంది మనూ.

“తీర్థయాత్ర అంటే?” అడిగింది దేవకి.

“దేవాలయాలను దర్శిస్తూ వెళ్లడమే తీర్థయాత్ర,” నవ్వుతూ చెప్పింది మనూ.

కారు వీధి చివర కనిపించకుండా పోగానే కైరా పరుగెత్తుకుంటూ బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లింది.

తన మనసులో ఉన్నది మయూర్‌కు చెప్పేయాలని నిర్ణయించుకుంది.

ఫోన్ తీసుకుని మెసేజ్‌లు చూసింది.

మయూర్ నుంచి ఒక్క మెసేజ్ కూడా లేదు.

నిరాశగా ఫోన్‌ను మంచం మీద పెట్టింది.

అంతలో మెసేజ్ వచ్చిన శబ్దం వినిపించింది.

కైరా వెంటనే ఫోన్ అందుకుంది.

“సారీ. రాలేకపోతున్నాను. తరువాత కాల్ చేస్తాను.”

మయూర్ పంపిన మెసేజ్ అది.

కానీ ఆ మెసేజ్ ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో కైరాకు తెలియదు.

వీధి చివర నిలబడి ఉన్న నల్ల హ్యుందాయ్ క్రెటాలో కూర్చున్న మయూర్ ఆ మెసేజ్ పంపించాడు. మనాలిని ప్రయాణిస్తున్న కారును వెంబడించడానికి అతను అక్కడ ఎదురుచూస్తున్నాడు.

తెల్లని మారుతి డిజైర్ నోయిడా ఎక్స్‌ప్రెస్ హైవే మీద సాఫీగా దూసుకుపోతోంది.

కొంత దూరం వెనుక నల్ల హ్యుందాయ్ క్రెటా దానిని అనుసరిస్తోంది.

డ్రైవింగ్ సీటులో మయూర్ ఉన్నాడు. అతని పక్కన గోయల్ కూర్చున్నాడు.

ముందున్న కారుకు అనుమానం రాకుండా మయూర్ కావాల్సినంత దూరం పాటిస్తూ వెంబడిస్తున్నాడు.

గోయల్ ఆలోచనగా అన్నాడు—

“పది లక్షలా! అంత పెద్ద మొత్తాన్ని ఆమె ఎలా విరాళంగా ఇచ్చింది? చాలా ఉదారమైన మహిళ అయి ఉండాలి. మయూర్... అలాంటి సేవాభావం ఉన్న అమ్మాయిని వదిలేయడం మంచిది.”

మయూర్ పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు మెరిసింది.

“గోయల్ సాబ్... బంగారు గుడ్లు పెట్టే బాతు కథ ఎప్పుడైనా విన్నావా?”

గోయల్ అతని వైపు చూశాడు.

“విన్నాను.”

“బంగారు గుడ్లు పెట్టే బాతును కోసేది మూర్ఖుడు మాత్రమే.”

గోయల్ ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారింది.

“అయితే ఆమెతో ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు? నీ ప్లాన్ ఏమిటి?”

మయూర్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ముందు వెళ్తున్న తెల్ల కారును చూస్తూ రహస్యంగా నవ్వాడు..

                                                                            ***

                                  

మనాలిని కారు వెనకే వస్తున్న మయూర్, సెక్టార్ 51లోని హోటల్ సిల్వర్ లీఫ్ దగ్గర తన కారును ఆపాడు. దేవకి, మను కారు దిగి హోటల్‌లోకి నడిచారు. మయూర్ గోయల్‌కు సైగ చేశాడు. గోయల్ వాళ్ల వెనకే లోపలికి వెళ్లాడు.

హోటల్ లాబీలో అప్పటికే మహిళల బృందం సందడిగా ఉంది. అక్కడ కిట్టీ పార్టీ జరుగుతోంది. నవ్వులు, పలకరింపులతో హోటల్ వాతావరణమంతా ఉత్సాహంగా కనిపించింది.

కొద్దిసేపటికి గోయల్ బయటకు వచ్చి తాను చూసిన విషయాన్ని మయూర్‌కు చెప్పాడు.

“నేనెప్పుడూ కిట్టీ పార్టీకి వెళ్లలేదు. కానీ వాటి గురించి చాలా విన్నాను,” అన్నాడు గోయల్.

“ఏం విన్నావో చెప్పు,” అన్నాడు మయూర్.

“ధనవంతులైన మహిళలు మగవాళ్లను డబ్బిచ్చి పిలిపించుకుంటారట. వాళ్లతో ముద్దులు, తాకడాలు, కలిసి డ్యాన్స్ చేయడం—ఇవన్నీ కిట్టీ పార్టీల్లో మామూలేనట.”

అది విన్న మయూర్ పగలబడి నవ్వాడు.

“అరే ఢేడ్ దిమాక్! అదంతా అపోహ. కిట్టీ పార్టీ అంటే ఏమిటో నీకు పూర్తిగా తప్పుగా అర్థమైంది.”

గోయల్ ఆశ్చర్యంగా అతని ముఖం చూశాడు.

“కిట్టీ అంటే ఒకచోట పోగుచేసిన డబ్బు. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే మహిళలు తమలో తాము నడుపుకునే అనధికారిక పొదుపు పద్ధతి. ఒక గ్రూపులోని సభ్యులందరూ ప్రతి నెలా కొంత మొత్తం వేస్తారు. ఆ నెలలో ఆ మొత్తం ఒక సభ్యురాలికి అందుతుంది. సాధారణంగా ఆమె పార్టీకి ఆతిథ్యం ఇస్తుంది. డబ్బు పొదుపుతో పాటు అందరూ కలుసుకోవడానికి, మాట్లాడుకోవడానికి, సరదాగా గడపడానికి కూడా ఇది ఒక అవకాశం. ఇప్పుడు భార్యాభర్తలు కలిసి పాల్గొనే ‘కపుల్ కిట్టీలు’ కూడా ప్రాచుర్యం పొందుతున్నాయి,” అని వివరించాడు మయూర్.

“పార్టీ ఎంతసేపు జరుగుతుంది?” అడిగాడు గోయల్.

“రెండు గంటలైనా పట్టవచ్చు. మనం రెండు గంటలు ఇక్కడే కూర్చోవాలా?”

“మనం కాదు. నువ్వు మాత్రమే వేచి ఉండాలి,” అన్నాడు మయూర్.

అంటూ రెండు వేల రూపాయల ఐదు నోట్లు గోయల్ చేతిలో పెట్టాడు.

“పార్టీ ముగిసే సమయానికి నాకు ఫోన్ చెయ్యి.”

అంతలో మయూర్ ఫోన్ మోగింది.

“భాయ్ మయూర్! మేఘనా, మాపుయి ఢిల్లీ వెళ్తున్నారు. ఇప్పుడే మెట్రో ఎక్కుతున్నారు,” అవతలి వ్యక్తి చెప్పాడు.

“నువ్వు వాళ్లను ఫాలో అవ్వు,” అన్నాడు మయూర్.

వెంటనే తన క్రెటాలో అక్కడి నుంచి బయలుదేరిపోయాడు.

లోపల కిట్టీ పార్టీ మాత్రం సరదాగా సాగుతోంది. మహిళలు తమ కుటుంబ, వ్యక్తిగత సమస్యలను ఒకరితో ఒకరు పంచుకున్నారు. అనుభవం ఉన్న పెద్దవాళ్లు వారికి సలహాలు ఇచ్చారు. ఆ తర్వాత సరదా పదప్రహేళికలు మొదలయ్యాయి.

“ఒక టీ బ్రాండ్ పేరులో సంగీత వాయిద్యం ఉంది. అదేమిటి?” అని ఒక మహిళ అడిగింది.

చాలామంది ఒకేసారి, “తాజ్!” అని సమాధానం చెప్పారు.

“ఒక షూ పాలిష్ పేరులో పండు ఉంది. అదేమిటి?”

“చెర్రీ!” అని మనాలిని వెంటనే సమాధానం చెప్పింది.

ఆ పదప్రహేళికలు దేవకికి, మనాలినికి బాగా నచ్చాయి. దేవకి ఆ గ్రూపులో సభ్యురాలు కాకపోయినా, మనాలిని సిఫారసుతో ఆమెను ఆ రోజు అతిథిగా అనుమతించారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత చర్చ ఆరోగ్య సమస్యల వైపు మళ్లింది. ఆ గ్రూపులో ఒక గైనకాలజిస్ట్ కూడా ఉంది. మహిళలు అడిగిన వైద్య సంబంధమైన సందేహాలకు ఆమె సమాధానాలు చెప్పసాగింది.

అప్పటివరకు ఎంతో ఉత్సాహంగా ఉన్న మనాలినికి వైద్య సమస్యల చర్చ కొంచెం విసుగు కలిగించింది. కానీ అకస్మాత్తుగా డాక్టర్ చెప్పిన ఒక మాట ఆమె దృష్టిని ఆకర్షించింది.

“ఆ ఆపరేషన్ కోసం మీరు అమెరికా వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. అదేమీ అంత క్లిష్టమైన శస్త్రచికిత్స కాదు. ఢిల్లీలో మయాంక్ లాంటి డాక్టర్ ఉన్నప్పుడు అమెరికా ఎందుకు?”

మనాలిని ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూసింది.

ఆ డాక్టర్ మయాంక్ విజయవంతంగా చేసిన కొన్ని క్లిష్టమైన శస్త్రచికిత్సల గురించి వివరించింది.

“అయితే ఆయన అపాయింట్‌మెంట్ దొరకడం మాత్రం చాలా కష్టం,” అని చివరగా చెప్పింది.

మను ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.

ఆ మార్పును దేవకి వెంటనే గమనించింది.

పార్టీ ముగింపు దశకు చేరుకుంది. కొత్తగా పెళ్లైన కొందరు యువతులు చిలిపి జోకులు వేయడం మొదలుపెట్టారు. ఇద్దరు యువతులు ఉత్సాహంగా డ్యాన్స్ చేస్తుంటే, సీనియర్ సభ్యులు నవ్వుతూ చూస్తున్నారు.

లేత ఆకుపచ్చ చీర కట్టుకున్న ఒక యువతి ప్రశ్న వేసింది.

“ప్రతి ఇంట్లో ఒక జిమ్ రూమ్ ఉంటుంది. దాన్ని ఏమంటారు?”

ముదురు నీలం చీరలో ఉన్న మరో యువతి వెంటనే, “బెడ్‌రూమ్!” అంది.

అందరూ ఒక్కసారిగా నవ్వేశారు.

ఊదా రంగు చీర కట్టుకున్న మరో యువతి ప్రశ్న మొదలుపెట్టింది.

“మనం వ్యాయామం చేస్తే అది మనకు...”

ఆమె సమాధానం కోసం ఆలోచిస్తున్నట్టు నటించింది.

లేత ఆకుపచ్చ చీరలోని యువతి వెంటనే, “సెక్సర్‌సైజ్ బాగా చేయడానికి ఉపయోగపడుతుంది!” అంది.

మరోసారి హాలంతా నవ్వులతో మార్మోగిపోయింది.

చివరగా ఒక సీనియర్ సభ్యురాలు మనాలిని చేస్తున్న సామాజిక సేవను, ఆమె ఉదార స్వభావాన్ని ప్రత్యేకంగా ప్రశంసించింది.

ఆ నెల కిట్టీ మొత్తాన్ని మను అందుకుంది. అయితే ఆమెకు ఆ రోజు వచ్చిన డబ్బుకంటే గైనకాలజిస్ట్ చెప్పిన డాక్టర్ మయాంక్ గురించిన మాటలే ఎక్కువ ఆనందాన్ని ఇచ్చాయి.

పార్టీ ముగిసిన తర్వాత కారు బయలుదేరింది. ముందుగా దేవకిని నోయిడాలో దింపి, ఆ తర్వాత మనాలినితో గ్రేటర్ నోయిడా వైపు సాగింది.

కారు పరి చౌక్ దగ్గరకు చేరుకునేసరికి రోడ్డు పక్కన నిలబడి ఉన్న ఒక వ్యక్తి లిఫ్ట్ కోసం చేయి చాపాడు.

మనాలిని అతని వైపు చూసి ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది.

“డాక్టర్ మయాంక్!” అని మనసులో అనుకుంది.

“కారు ఆపండి,” అని డ్రైవర్‌కు చెప్పింది.

కారు ఆగగానే తలుపు తెరిచింది.

“డాక్టర్ సాబ్... రండి,” అంది.

మయాంక్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“ప్రతిసారీ నన్ను డాక్టర్ అని పిలవకండి. మయాంక్ అని పిలవచ్చు.”

ఆ మాట వినగానే మను సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. తాకితే ముడుచుకునే అత్తిపత్తి మొక్కలా ఆమె ముఖంలో సిగ్గు పరుచుకుంది. తనలో మయాంక్ పట్ల మొదలైన ఆకర్షణ ఇప్పుడు నెమ్మదిగా ప్రేమగా మారుతోందని ఆమెకు అనిపించింది.

మయాంక్ డ్రైవర్‌కు ఒక చిరునామా చెప్పాడు. కారు అక్కడికి చేరుకున్నాక ఇద్దరూ దిగారు.

అది మయాంక్ స్టూడియో.

డ్రైవర్ వారిని అక్కడ దింపి, కారును ముందుకు తీసుకెళ్లిపోయాడు.