Neues Leben -3

 సాయంత్రం నాలుగు గంటలైంది. మాపుయి, కైరా ఇద్దరూ ద్వారకా సెక్టార్–9 మెట్రో స్టేషన్‌లో రైలు దిగారు. ఇద్దరూ మెట్రో స్టేషన్‌లో నుంచి బయటకు నడుస్తున్నారు.

“మనం చాలా దూరం ప్రయాణించినట్టుంది. అయినా ఏమాత్రం అలసట అనిపించలేదు,” అంది మాపుయి. “అదే మెట్రోలో ఉన్న మ్యాజిక్. మనం దాదాపు గంటసేపు ప్రయాణించాం. నోయిడా ఎలక్ట్రానిక్ సిటీ నుంచి ద్వారకా వరకు వస్తూ దాదాపు యాభై స్టేషన్లు దాటాం,” అంది కైరా.

ఇద్దరూ మెట్రో స్టేషన్ నుంచి బయటకు వచ్చి రోడ్డు మీద నడవడం మొదలుపెట్టారు.

“మెట్రోలో ప్రయాణం ఎంతో హుందాగా, హాయిగా ఉంటుంది,” అంది కైరా.

“నిజమే. ఆదివారం పూట ఇలా ప్రయాణించడం ఒక అద్భుతమైన అనుభవం. మరోసారి మనాలినీ తీసుకురావాలి,” అంది మాపుయి.

“మనం ఆక్వా లైన్‌లో ప్రయాణించాం. ఇంతకు ముందు దీన్ని బ్లూ లైన్ అని పిలిచేవారు,” అంది కైరా.. కైరా మనాలి గురించి మాట్లాడటానికి ఇష్టపడటం లేదని మాపుయికి అర్థమైంది. అందుకే ఆమె మాట మార్చింది. “కేవలం ఒక స్పా కోసం మనం ఇంత దూరం ఎందుకు రావాలి?” అని అడిగింది మాపుయి. మాట్లాడుకుంటూనే ఇద్దరూ ‘మిరాకిల్ స్పా’ దగ్గరకు చేరుకున్నారు.

కౌంటర్ దగ్గర ఉన్న వ్యక్తి వారిని చూసి, “గుడ్ ఈవెనింగ్,” అన్నాడు.

“గుడ్ ఈవెనింగ్. అబ్బాయిలు ఉన్నారా?” అని అడిగింది కైరా.

తర్వాత మాపుయిని చూపిస్తూ, “నా స్నేహితురాలిని తీసుకొచ్చాను. ఆమెకు ఇదే మొదటిసారి,” అంది. “మీ స్నేహితురాలిని తీసుకొచ్చినందుకు చాలా థాంక్స్. ఇక్కడ అబ్బాయిలూ, అమ్మాయిలూ ఉన్నారు. ఆమెకు ఎవరి చేత మసాజ్ కావాలి? అబ్బాయా, అమ్మాయా?” అని అడిగాడు అతను. కైరా మాపుయి వైపు చూసింది.

“అమ్మాయే,” అంది మాపుయి. “ఓకే. నా పేరు ఆశితోష్,” అన్నాడు అతను.

“ఓహ్! బెంగాలీ బాబూ!” అంది మాపుయి నవ్వుతూ.

“మీ పేరు?” అని అడిగాడు ఆశితోష్. నేను మాపుయి.”

“ఓహ్! మిజో అమ్మాయా!” మాపుయి నవ్వింది. ఆశితోష్ కూడా నవ్వాడు. వాళ్లిద్దరినీ చూసి కైరా కూడా నవ్వింది. “మే ఇప్పుడే వెళ్లిపోయింది. మీరు వెయిటింగ్ రూమ్‌లో కూర్చోండి,” అన్నాడు ఆశితోష్. కైరా ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది. ఆమె చూపును అర్థం చేసుకున్న ఆశితోష్, “అదే, నీ ఆంధ్రా ఫ్రెండ్,” అన్నాడు. “ఓహ్! మేఘనా?” అడిగింది మాపుయి.

“అవును. ఆమె ఎప్పుడూ ఒంటరిగానే వస్తుంది,” అన్నాడు ఆశితోష్.

మాపుయి, కైరా వెయిటింగ్ రూమ్‌లోకి వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నారు.

అది పూర్తిగా ఎయిర్ కండిషన్డ్ గది. వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది. గోడల మీద ఆధ్యాత్మిక చిత్రాలు, ప్రకృతి దృశ్యాలు, పూల బొమ్మలు ఉన్నాయి. గదిలో వాళ్లిద్దరితో పాటు దాదాపు నలభై ఏళ్ల వయసున్న ఒక మహిళ మాత్రమే ఉంది. “మేఘనా నీ రూమ్‌మేట్ అని అతనికి ఎందుకు చెప్పలేదు?” అడిగింది కైరా. “ఎందుకు చెప్పాలి? అలా చెప్పడం అంటే దాదాపు నా అడ్రస్ అతనికి ఇచ్చినట్టే,” అంది మాపుయి.

“ఆమె విజయవాడ నుంచి వచ్చింది. అంతకంటే ముఖ్యంగా ఆ అమ్మాయి ఒక విచిత్రమైన మనిషి,” అంది మాపుయి. “కమ్ ఆన్, మాపుయి! ఆమె ఒక పల్లెటూరి అమ్మాయి,” అంది కైరా.

“కానీ తాను ఒక పెద్ద నగరం నుంచి వచ్చానని చెబుతుంది,” అంది మాపుయి.

కైరా ఆ మాటకు చాలాసేపు నవ్వింది. అక్కడ కూర్చున్న మహిళ కైరా వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది. కైరా కూడా ఆమెను చూసి నవ్వింది.

“ఉత్తర భారతదేశంలో దక్షిణ భారతీయులకు పెద్దగా గౌరవం దక్కదు. ఎందుకంటే వారి ప్రపంచం చాలా చిన్నది. వారి ఆలోచనా పరిధి కూడా పరిమితంగా ఉంటుంది. అయితే అందుకు వాళ్లు నివసించే ప్రాంత ప్రభావం కూడా ఒక కారణం,” అంది కైరా.

“నీకు ఈ విషయాలన్నీ ఎలా తెలుసు?” అడిగింది మాపుయి.

“గత సంవత్సరం ఆమె నన్ను విజయవాడ తీసుకెళ్లింది.”

“అంటే నువ్వు విజయవాడ వెళ్లావా?”

“అవును. అక్కడ కొన్ని ఆసక్తికరమైన ప్రదేశాలు కూడా చూశాను.”

“అయితే అది గ్రామమా, నగరమా?” అడిగింది మాపుయి.

“రెండు కారణాల వల్ల నాకు అది గ్రామంలాగే అనిపించింది. అది చాలా చిన్న ప్రదేశం. దాని విస్తీర్ణం దాదాపు అరవై చదరపు కిలోమీటర్లు మాత్రమే. గ్రేటర్ నోయిడాలో నాలుగో వంతు కూడా ఉండదు. గ్రేటర్ నోయిడా దాదాపు 380 చదరపు కిలోమీటర్ల విస్తీర్ణంలో ఉంటుంది.”

కైరా తన మాట కొనసాగించింది.

“గ్రేటర్ నోయిడా ప్రపంచస్థాయి నగరం. అది ఒక ముఖ్యమైన విద్యా, పారిశ్రామిక కేంద్రం. అనేక పరిశ్రమలు, బహుళజాతి సంస్థలు, నాలెడ్జ్ పార్కులు ఉన్నాయి. గ్రేటర్ నోయిడాలో ట్రాఫిక్ జామ్ అనే సమస్య గురించి పెద్దగా ఆలోచించాల్సిన అవసరమే ఉండదు.”

“సారీ! ఒక గ్రామాన్ని నగరంతో పోల్చకూడదు,” అంది మాపుయి.

“అవును, ఒప్పుకుంటాను. కానీ ఆంధ్రప్రదేశ్ 1950లలో ఏర్పడింది. గ్రేటర్ నోయిడా మాత్రం 1990లలో అభివృద్ధి చేయడం ప్రారంభించారు.” కొద్దిసేపు ఆగి మళ్లీ చెప్పింది కైరా.

“కానీ విజయవాడను చూస్తే, విద్యారంగాన్ని మినహాయిస్తే పారిశ్రామిక అభివృద్ధి చాలా తక్కువగా కనిపిస్తుంది. రోడ్ల పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంటుంది. ట్రాఫిక్ జామ్‌లు రోజువారీ జీవితంలో భాగమైపోయాయి. అయినా అక్కడి ప్రజలు వాటిని పెద్దగా పట్టించుకోరు. కొండమీద దుర్గమ్మ ఉందని గర్వపడతారు. తమ ప్రాచీన సంస్కృతిని చూసి గర్వపడతారు.”

“నీకు వాళ్ల భాష తెలుసా? వాళ్లతో ఎలా మాట్లాడగలిగావు?” అడిగింది మాపుయి.

“వాళ్లలో ఎక్కువమంది తెలుగు మాట్లాడతారు. నాకు తెలుగు తెలియదు. కొంతమంది ఇంగ్లీషులో మాట్లాడారు. కానీ వారి ఇంగ్లీషు అంత బాగా లేదు,” అంది కైరా.

“మనం ఈ విషయం గురించి మరీ ఎక్కువగా చర్చిస్తున్నామనుకుంటా,” అంది మాపుయి.

“నిజమే. కానీ మేఘనను అర్థం చేసుకోవడానికే ఈ చర్చ,” అంది కైరా.

“మేఘనను అర్థం చేసుకోవడానికా!” ఆశ్చర్యంగా అంది మాపుయి.

“అవును. ఒక ప్రదేశం మనిషి మీద చూపించే ప్రభావం కూడా మద్యం ప్రభావంలాంటిదే. మనం ఒక ప్రదేశంలో ఎంతకాలం నివసిస్తామో, అంతగా ఆ ప్రదేశపు ప్రభావానికి లోనవుతాం.”

కైరా మాపుయి వైపు చూస్తూ చెప్పింది.

“మనం ఢిల్లీలో మద్యం తాగిన రోజు గుర్తుందా? నిన్ను తిరిగి తీసుకురావడానికి నేను టాక్సీ తీసుకోవాల్సి వచ్చింది. గ్రేటర్ నోయిడా చేరుకునే వరకు నీకు స్పృహే లేదు. మరుసటి రోజు హ్యాంగోవర్‌తో బాధపడ్డావు.” మాపుయి నవ్వింది.

“ఒక ప్రదేశం కూడా అలాగే మనిషిని మత్తులో ముంచుతుంది. మేఘనతో స్నేహం చేయడానికి ప్రయత్నించు. తనకు భద్రంగా అనిపించినప్పుడు ఆమె స్వేచ్ఛగా మాట్లాడుతుంది. నువ్వు ఆమె గురించి ఫిర్యాదు చేస్తున్నావు, సరే. కానీ నువ్వు కూడా ఆమెతో మనసు విప్పి ఎందుకు మాట్లాడలేదు? ఆమెను నమ్మలేదా?” అడిగింది కైరా.

“అది నమ్మకానికి సంబంధించిన విషయం కాదు. ఎదుటివాళ్లు కొన్ని విషయాలను అర్థం చేసుకునేంత పరిణతి చెందలేదని మనకు అనిపించినప్పుడు అన్ని నిజాలూ చెప్పలేం.”

మాపుయి కాసేపు ఆలోచించింది. “ఒక చిన్నపిల్ల ‘పిల్లలు ఎలా పుడతారు?’ అని అడిగితే ఏం చెబుతావు?” “దేవుడు మనకు పిల్లలను ఇస్తాడు!” అని కైరా, మాపుయి ఇద్దరూ ఒకేసారి అన్నారు.

ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వుకున్నారు. వాళ్ల మాటలు వింటున్న నలభై ఏళ్ల మహిళ కూడా నవ్వింది.

“మీరు తరచూ ఇక్కడికి వస్తుంటారా?” అని ఆమె కైరాను అడిగింది.

“రెగ్యులర్‌గా కాదు. అప్పుడప్పుడు వస్తాను,” అంది కైరా.

“నేను మొదటిసారి వచ్చాను. ఇక్కడ ‘హ్యాపీ ఎండింగ్స్’ ఉంటాయా?” అని ఆ మహిళ అడిగింది.

“ఉంటాయి. కానీ మీరు మసాజ్ చేసే వ్యక్తితో మాట్లాడాలి,” అంది కైరా.

అంతలో దాదాపు ఇరవై అయిదేళ్ల వయసున్న ఒక యువ మసాజర్ వెయిటింగ్ రూమ్‌లోకి వచ్చాడు. అతనికి ఉంగరాల జుట్టు, దృఢమైన శరీరం ఉన్నాయి.

ఆ మహిళ అతనితో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

“హ్యాపీ ఎండింగ్స్ అంటే ఏమిటి?” మాపుయి మెల్లగా అడిగింది.

కైరా ఆమె చెవి దగ్గరకు వంగి, “మసాజ్ చివరలో అదనంగా లైంగిక ఆనందం కలిగించడం. సాధారణంగా చేతితో చేస్తారు,” అని గుసగుసగా చెప్పింది.

మాపుయి ఆశ్చర్యపోయింది. “ఇది నిజంగా స్పానేనా?” అని అడిగింది.

“స్పా, మసాజ్ సెంటర్ రెండూ ఒకటి కావు. స్పా ప్రధానంగా అందం, విశ్రాంతి, విలాసానికి సంబంధించినది. మసాజ్ ప్రధానంగా శరీర ఆరోగ్యం, విశ్రాంతికి సంబంధించినది,” అంది కైరా.

“అది చాల్లే కైరా! ఇప్పుడు నీ ప్రియుడి గురించి చెప్పు,” అంది మాపుయి.

“ప్రియుడా? ప్రస్తుతానికి అతను నా ఫ్రెండ్ మాత్రమే,” అంది కైరా.

“సరే. అయితే నీ ఫ్రెండ్ గురించి చెప్పు.”

“అతని పేరు మయూర్. అతని గురించి తర్వాత చెబుతాను.”

“ఎందుకు? నాకు మయూర్ గురించి ఇప్పుడే తెలుసుకోవాలి,” అంది మాపుయి.

కైరా ఎదురుగా చూస్తూ, “నీకు మసాజ్ చేసే అమ్మాయి వచ్చేసింది,” అంది.

మాపుయి వెంటనే ఆమె వైపు తిరిగి చూసింది.

“నాకు కూడా మగవాడితో మసాజ్ చేయించుకోవాలని ఉంది,” అంది మాపుయి.

కైరా ఆమె వైపు చూసి నవ్వింది. “నువ్వు చాలా అల్లరి పిల్లవే!” అంది