Neues Leben -15

మేఘన రెండు కప్పుల టీ తీసుకొచ్చింది. ఒక కప్పు మనుకి అందించి, మరో కప్పు చేతిలో పట్టుకుని ఆమె పక్కనే సోఫాలో కూర్చుంది. మను టీ కప్పు అందుకుంది. ఒక గుక్క తాగి నిట్టూర్చింది.

“ఈరోజు సేవకు కూడా వెళ్లలేకపోయాను,” అంది బాధగా. మేఘన ఆమెవైపు చిరాకుగా చూసింది.

“ఇక ఆపు మను... సారీ, మానాలినీ! ఒంట్లో బాగోలేనప్పుడైనా కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోవడం నేర్చుకో. ప్రపంచంలోని సమస్యలన్నీ నువ్వొక్కదానివే పరిష్కరించాల్సిన అవసరం లేదు.”

“అది కాదు మేఘా. నేను ఎవరికో ఉపకారం చేస్తున్నానని సేవ చేయడం లేదు. నా మనశ్శాంతి కోసం చేస్తున్నాను. ఇంట్లో ఇలా ఖాళీగా కూర్చుంటే ఆలోచనలు నన్ను తినేస్తాయి.”

కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. తర్వాత మెల్లగా అంది— “కైరా కూడా ఈ మధ్య సరిగ్గా ఇంట్లో ఉండటం లేదు. ఎప్పుడూ బయటకు వెళ్తోంది.” మేఘన టీ తాగుతూ మౌనంగా వింటోంది.

“తనకు ఏదో సమస్య ఉందని నాకు అనిపిస్తోంది. బహుశా నాకు తెలియకుండానే నేనేదైనా చేసి తనని బాధపెట్టి ఉంటాను. కానీ తను నాతో చెప్పదు. తను చెప్పకపోతే నాకెలా తెలుస్తుంది? ఏం జరిగిందో అర్థం కావడం లేదు.”

“మను...” “కొన్నిసార్లు నా ఎదురుగా కూర్చున్నా కూడా ఎక్కడో ఉన్నట్టుంటుంది. అడిగితే ‘ఏమీ లేదు’ అంటుంది. నిజంగా ఏమీ లేకపోతే మనిషి అలా మారిపోతాడా?” “ష్... చాలు!”

మేఘన ఆమె మాటలకు అడ్డుపడింది. “ఇప్పుడు పదకొండు గంటలైంది. నీకు మందు ఇస్తాను. అది తీసుకుని పడుకో. నువ్వు అవసరానికి మించి ఆలోచిస్తున్నావు.”

“నేను బాగానే ఉన్నాను. చూడు, ఎంత ప్రశాంతంగా కూర్చున్నానో!” మేఘన నవ్వింది.

“నీ శరీరం కూర్చుంది మానాలినీ. నీ మనసు మాత్రం ఎక్కడెక్కడో తిరుగుతోంది. దానికి విశ్రాంతి కావాలి.” మను ఆమె ముఖంలోకి చూసింది. “నన్ను మను అని పిలవచ్చు. నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు.” మేఘన ముఖంలో నవ్వు మాయమైంది. “కానీ నాకుంది.” “ఏమిటి?”

“నేను నిన్ను మను అని పిలవలేను.” ఆ మాట మనుకి ఎక్కడో తగిలింది. “ప్లీజ్ మే... నన్ను దూరం పెట్టకు.” ఆ మాటలో అభ్యర్థన కంటే ఆప్యాయతే ఎక్కువగా ఉంది.

మేఘన ఏమీ మాట్లాడలేదు. “దేవకి కూడా మీరట్‌కి వెళ్లింది...” అంటూ మాట మార్చి లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లింది. కిచెన్ టేబుల్ మీద ఉన్న తన బ్యాగ్ తెరిచి అందులోంచి ‘మ్యాజిక్ డ్రాప్స్’ తీసింది. ఫ్రిజ్‌లోంచి స్ప్రైట్ తీసి గ్లాసులో పోసి, డ్రాప్స్ కలిపింది.

గ్లాసు తీసుకొచ్చి మనుకి ఇచ్చింది. “ఇది తాగు.” మను ప్రశ్నించకుండా గ్లాసు అందుకుంది. ఆమె నెమ్మదిగా సిప్ చేస్తుండగా మేఘన అడిగింది— “కైరా ఎక్కడికి వెళ్లింది?” “బహుశా ద్వారక వెళ్లి ఉంటుంది.” “ద్వారకా?” “అక్కడ ఆశుతోష్ ఉన్నాడు. కైరా బెంగాలీ ఫ్రెండ్.” మేఘన కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది. “అంటే... కైరా ద్వారక ఎందుకు వెళ్తుందో నీకు తెలుసన్నమాట!”

“తెలుసు.” మను చాలా సహజంగా చెప్పింది. “మన ప్రాంతం వాళ్లను, మన భాష మాట్లాడేవాళ్లను కలవాలనిపించడం సహజమే కదా! పైగా ఆశుతోష్ ఆమెకు దూరపు బంధువు కూడా.”

మేఘన ఆమె ముఖంలోకి నిశితంగా చూసింది. “అది కూడా నీకు తెలుసా?”

“తెలుసు.” “ఎలా?” మను గ్లాసులో మిగిలిన డ్రింక్ పూర్తిచేసింది. “కైరానే చెప్పింది.”

మేఘన ఒక్కసారిగా నవ్వింది. మను ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?”

“ఏమీ లేదు.” “ఏదో ఉంది. నువ్వు ఊరికే అలా నవ్వవు.” మేఘన సమాధానం చెప్పకుండా ఖాళీ గ్లాసు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లింది. మరో డ్రింక్ కలిపి తీసుకొచ్చి మనుకి ఇచ్చింది.

“ఇంకొంచెం తాగు.” మను రెండో గ్లాసు కూడా సిప్ చేయసాగింది. కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరి మధ్య మౌనం నిలిచింది. ఆ తర్వాత మను అకస్మాత్తుగా అడిగింది— “మే... ఒక విషయం అడగనా?”

“అడుగు.” “నువ్వూ కైరా ఈ మధ్య సరిగ్గా మాట్లాడుకోవడం లేదని విన్నాను.”

మేఘన ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారింది. “ఎవరు చెప్పారు?”

“అది ముఖ్యం కాదు. నిజమేనా?”

మేఘన కాసేపు మౌనంగా ఉండి తల ఊపింది.

“అవును. అప్పుడప్పుడు మా మధ్య అలా జరుగుతుంటుంది. దాన్ని పెద్ద విషయం చేయకు.”

“కైరా నీ మీద కోపంగా ఉందా?”

“ఉండొచ్చు.”

“ఎందుకు?”

“కానీ ఈసారి నేనే తన మీద కోపంగా ఉన్నాను.”

మను ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“నువ్వా?”

“అవును.”

“ఎందుకు... మేఘా...?”

మను గొంతు ఒక్కసారిగా మందగించింది.

చేతిలోని గ్లాసు పట్టుకున్న వేళ్లు సడలుతున్నాయి. కనురెప్పలు బరువెక్కాయి. తలను సోఫా వెనక్కి ఆనించింది.

“మను...”

మేఘన ఆమె చేతిలోని గ్లాసు తీసుకుంది.

“నాకు... నిద్ర వస్తోంది మేఘా...”

“అందుకే కదా విశ్రాంతి తీసుకోమన్నాను.”

మేఘన ఆమెను జాగ్రత్తగా లేపింది. భుజం పట్టుకుని బెడ్‌రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టింది. దిండు సరిచేసి దుప్పటి కప్పింది.

మను కళ్లు సగం మూసుకుపోయాయి.

అయినా ఆమె మనసులో మాత్రం అదే ప్రశ్న తిరుగుతోంది.

“మే...”

“ఏమిటి?”

“నీకు... కైరాకు మధ్య... అసలు ఏం జరిగింది?”

మేఘన మౌనంగా నిలబడింది.

“ప్లీజ్... చెప్పు.”

మేఘన ముఖంలో అప్పటివరకు దాచుకున్న బాధ క్షణకాలం బయటపడింది.

“నా గతం గురించి కైరాకు చెప్పింది మే.”

మను కళ్లు కొద్దిగా తెరిచింది.

“నీ... గతమా?”

“అవును.”

మేఘన గొంతులో బాధ వినిపించింది.

“నేను ఎవరికీ చెప్పాలని అనుకోని విషయాలు... నా అనుమతి లేకుండా కైరాకు చెప్పింది. కైరా నీకు కూడా చెప్పే ఉంటుంది.”

మను ఏదో చెప్పడానికి ప్రయత్నించింది.

“లేదు... కైరా...”

మాట పూర్తికాలేదు.

కనురెప్పలు పూర్తిగా మూసుకుపోయాయి. శ్వాస నెమ్మదించింది.

“మను...?”

సమాధానం లేదు.

మేఘన కొద్దిసేపు మంచం పక్కనే నిలబడి ఆమెను చూసింది.

“నీకు చాలా విషయాలు తెలుసు మను... కానీ కొన్ని విషయాలు ఇంకా తెలియవు,” తనలో తానే అనుకుంది.

దుప్పటిని మరోసారి సరిచేసి నిశ్శబ్దంగా గది నుంచి బయటకు వచ్చింది.

తలుపు పూర్తిగా మూయకుండా కొద్దిగా తెరిచే ఉంచింది.

వంటగదిలోకి వెళ్లి కూరగాయలు తీసింది. కత్తి చేతిలోకి తీసుకుని కోయడం మొదలుపెట్టింది.

చేతులు మాత్రం వంట చేస్తున్నాయి.

మనసు మాత్రం కైరా దగ్గరే ఆగిపోయింది.

                                               ***  

మనూ నిద్రలేచి గడియారం వైపు చూసింది. ఒంటి గంట అయింది.

“భోజనం సిద్ధంగా ఉంది,” అంది మే.

మనూ లేచి కూర్చుంటూ, “నువ్విచ్చిన మందు చాలా బాగా పనిచేసింది. ఆ మందు పేరేమిటో చెప్పు,” అంది.

మే నవ్వింది. “మళ్లీ ఎప్పుడైనా అవసరమైతే నాకు ఫోన్ చెయ్యి. నేనే తెచ్చిస్తాను.”

ఇద్దరూ డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు. మేఘన గుడ్డు కూర, సాంబారు తయారు చేసింది. ముగ్గురూ భోజనం మొదలుపెట్టారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత మానలిని మే వైపు చూస్తూ అడిగింది.

“కైరా నీ గతం గురించి మాట్లాడితే నువ్వెందుకు అంతగా బాధపడుతున్నావు?”

మే ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ఆ సంభాషణ నీకు ఇంకా గుర్తుందా?”

“ఎందుకు గుర్తుండదు? నేను తాగి లేను, పిచ్చిదాన్నీ కాదు,” అంది మనూ.

“అవును... నిజమే. కానీ అది నేను నా దగ్గరే దాచుకున్న చిన్న రహస్యం.”

మనూ తినడం ఆపి మే వైపు చూసింది. “మే, భయపడకు. మనం స్నేహితులం. అంతకంటే మంచి స్నేహితులం కావాలి. మన మధ్య రహస్యాలు, అపార్థాలు ఉండకూడదు.”

మనూ ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడడంతో మే మనసు కరిగింది. పాత గొడవలను పక్కన పెట్టి, మాపుయితో కలిసి మనూ ఇంటికి రావడానికి అంగీకరించింది.

భోజనం పూర్తయ్యాక ఇద్దరూ సోఫాలో కూర్చుని సినిమా చూడటం మొదలుపెట్టారు. అది ఒక ప్రేమకథ. కొద్దిసేపు సినిమా చూసిన మనూ నవ్వుతూ అంది.

“చూడు మే! హీరో, హీరోయిన్ నలభై, యాభై ఏళ్ల వయసులో ఉన్నారు. కానీ కాలేజీ విద్యార్థుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నారు. ఏ భాష సినిమా చూసినా ఇదే. వాళ్లు వాళ్ల వయసుకు తగిన ప్రేమకథలో నటించవచ్చు కదా! ప్రతి ప్రేమకథలోనూ ఇరవై, ఇరవై అయిదేళ్ల వాళ్లలాగే ఎందుకు కనిపించాలి?” మే మనూ వైపు చూసింది. మనూ ఆవేదనగా అంది.

“మధ్యవయసు స్త్రీల జీవితం అంటే ఎవరికీ గౌరవం లేదు. వారు ప్రేమకు పనికిరారా? రెండో వివాహం అంటే చులకన. కట్టుబానిసల్లాగైనా ఒకే వివాహంలో బతకాలి. ఆత్మవంచననే పాతివ్రత్యం అనుకుంటూ కాలం వెళ్లదీయాలి. మోసపోయిన స్త్రీల కథలు, అదే పరిస్థితుల్లో ఉన్న స్త్రీలకు కూడా నచ్చవు. పేదవాడంటే పేదవాడికే గౌరవం ఉండదు.” మే ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఏం మాట్లాడుతున్నావు? అది ఏ భాష?” “తెలుగు మాట్లాడుతున్నాను. మధ్యవయసు స్త్రీకి సమాజంలో తగిన గౌరవం లేదని చెబుతున్నాను.” మే తల ఊపింది.

“నువ్వు ప్రపంచాన్ని బాగా అర్థం చేసుకున్నావు మనూ. అందరికీ టీనేజ్ ప్రేమకథలే కావాలి. కానీ మధ్యవయసు వాళ్లు కూడా మనుషులే కదా! వాళ్లకూ ప్రేమ ఉంటుంది, ఒంటరితనం ఉంటుంది, తోడు కావాలనే కోరిక ఉంటుంది.”

“దేవకినే చూడు,” అంది మనూ. “రెండో పెళ్లి చేసుకోవడం తప్పు అని ఇప్పటికీ అనుకుంటోంది. అదృష్టవశాత్తూ ఆమెకు మంచి కొడుకు ఉన్నాడు. టీవీలో మనం చూస్తున్న ఎన్నో క్రైమ్ కథలు చివరకు హత్యలతో ముగుస్తున్నాయి. చాలా సందర్భాల్లో మూలంలో అసంతృప్తి, ఒంటరితనం, దాంపత్య సమస్యలు ఉంటాయి. తప్పు ఎవరిదైనా కావచ్చు... కానీ బాధను, అపవాదును ఎక్కువగా మోసేది మాత్రం స్త్రీనే.”

“నిజమే,” అంది మే. మనూ ముఖంలో అకస్మాత్తుగా చిరునవ్వు కనిపించింది.

“దేవకికి మనం ఒక చిన్న రహస్యం చెప్పాలి.” “ఏమిటది?”

“ఒక వ్యక్తి ఆమెను ఎంతో అభిమానిస్తున్నాడు. ఆరాధిస్తున్నాడు కూడా. బహుశా... ఆమెను ప్రేమిస్తున్నాడేమో.” మే ఒక్కసారిగా ఉత్సాహపడింది.

“వండర్‌ఫుల్! అయితే మనం సెలబ్రేట్ చేసుకోవాలి. ఇది చాలా మంచి వార్త!”

మనూ ముఖంలోని చిరునవ్వు వెంటనే మాయమైంది.

“కానీ నాకు ఇప్పుడు సెలబ్రేట్ చేసుకునే మూడ్ లేదు.”

మే ఆమెను కొన్ని క్షణాలు గమనించింది. “నీ సమస్య ఏమిటో నాకు తెలుసు. నీ సహాయంతోనే దాన్ని పరిష్కరిస్తాను.” “నా సమస్యా?” “అవును. కైరా ఏమనుకుంటోందో తెలుసా? నువ్వు ఆమె ప్రియుడు మయూర్‌ని నీ వలలో వేసుకున్నావని అనుకుంటోంది.”

మనూ ఉలిక్కిపడింది. “ఓ మై గాడ్! ఏమిటిది! ఆమె అలా ఎలా అనుకోగలదు?”

మే నెమ్మదిగా చెప్పింది. “కిట్టీ పార్టీ నుంచి వస్తున్నప్పుడు నువ్వు మయూర్‌ని కలిశావు. అతనికి లక్ష రూపాయలు ఇచ్చావు. నిజమేనా?” మనూ మౌనంగా చూసింది. “ఆ సంఘటన తర్వాతే కైరా ప్రవర్తనలో మార్పు కనిపించి ఉంటుంది. కదా?” మనూ కొద్దిసేపు ఆలోచించింది. “నువ్వు చెప్పింది నిజమే. కానీ నేను ఆ డబ్బు ఇచ్చింది మయూర్‌కి కాదు... మయాంక్‌కి. మే, దయచేసి చెప్పు... నేను డబ్బు ఇవ్వడం ఎవరు చూశారు?”

“మాపుయి నేరుగా చూడలేదు. కానీ బార్‌లో మయూర్ తన స్నేహితుడితో మాట్లాడుతుండగా ఆ విషయం విన్నది.” మనూ ముఖంలో అయోమయం మరింత పెరిగింది. మే కొనసాగించింది.

“అంతేకాదు... మాపుయి నిన్ను మయూర్‌తో కొన్ని సార్లు చూసిందని చెబుతోంది. నిజానికి మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ ఒకేలా కనిపిస్తున్నారేమో అన్న అనుమానం ఆమెకు వచ్చింది. ఇంకా విచిత్రమైన విషయం ఏమిటంటే... మయాంక్ పేరుతో మయూర్ ఏదో డబుల్ గేమ్ ఆడుతున్నాడేమో అని ఆమె అనుకుంటోంది.”

మనూ నిశ్చేష్టురాలైపోయింది. ఏం మాట్లాడాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. మే చెప్పిన మాటలు ఒక్కొక్కటిగా ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.

మయూర్... మయాంక్... కైరా అనుమానం... లక్ష రూపాయలు...

అప్పటివరకు తనకు అర్థం కాని కైరా ప్రవర్తన ఒక్కసారిగా గుర్తుకొచ్చింది.

మనూ పెదవులు వణికాయి. మాట్లాడాలని ప్రయత్నించింది. కానీ గొంతులో మాట రాలేదు.

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. మరు క్షణమే కన్నీళ్లు చెంపల మీదుగా నిశ్శబ్దంగా జారిపోయాయి.