Neues Leben 4

గ్రేటర్ నోయిడా — రాత్రి 8.00 గంటలు

ఎప్పటిలాగే రోడ్ల మీద ట్రాఫిక్ చాలా తక్కువగా ఉంది. రోడ్లన్నీ దాదాపు ఖాళీగా కనిపిస్తున్నాయి. కానీ బార్లు, రెస్టారెంట్లు మాత్రం అప్పుడప్పుడే కిటకిటలాడటం మొదలైంది.

స్కార్లెట్ రెస్టారెంట్ గ్రేటర్ నోయిడాలో చదువుకుంటున్న యువతీ యువకులతో నిండిపోయింది. దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుంచి వచ్చిన విద్యార్థులు వాళ్లు. కొందరు హాస్టళ్లలో, మరికొందరు ప్రైవేట్ గదులు, అపార్ట్‌మెంట్లలో ఉంటున్నారు.

వాళ్లు శారదా యూనివర్సిటీ, బెన్నెట్ యూనివర్సిటీ, శివ్ నాడార్ యూనివర్సిటీ, అమిటీ యూనివర్సిటీ, గల్గోటియాస్, ఐఐటీ, ఐటీఎస్ వంటి అనేక పేరున్న విద్యాసంస్థల్లో చదువుకుంటున్నారు. బార్‌లోని టేబుళ్లన్నీ నిండిపోయాయి. సర్వర్లు ఆర్డర్లు తీసుకోవడంలో, ఆహారం, డ్రింక్స్ అందించడంలో తీరిక లేకుండా తిరుగుతున్నారు.

మే స్కార్లెట్ బార్ ఉన్న వీధిలో నడుస్తోంది. అది విశాలమైన వీధి. రోడ్డుకు రెండు వైపులా చెట్లు ఉన్నాయి. ఒక మూలలో పెద్ద ఖాళీ ప్రదేశం ఉంది.

ఇద్దరు అమ్మాయిలు బాగా తాగినవాళ్లలా తూలుతూ నడుస్తున్నారు. కార్లవైపు నడుస్తున్న మగవాళ్ల మీద పడిపోతారేమో అన్నట్టుగా వాళ్ల అడుగులు తడబడుతున్నాయి.

వాళ్లను చూసిన మే, “ఈ అమ్మాయిలు ఎప్పుడూ ఇంతే. తాగి తూలుతూ మగవాళ్లను ఆటపట్టిస్తుంటారు,” అని అంది.

అంతలో మరో ఇద్దరు అమ్మాయిలు అక్కడికి వచ్చారు. “వాళ్లు నిజంగా తాగి తూలడం లేదు. తాగినట్టు నటిస్తున్నారు. మగవాళ్లను ఆటపట్టించడం కాదు, వాళ్లను ఎంటర్‌టైన్ చేస్తున్నారు. సరిగ్గా చూడు యార్!” అన్నారు.

మే వాళ్లవైపు చూసింది. “హాయ్, శీతల్! శివానీ! ఎలా ఉన్నారు?” అని పలకరించింది. మేను చూడగానే ఇద్దరూ ఉత్సాహంగా పలకరించారు.

ముగ్గురూ కలిసి ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిలవైపు చూశారు. వాళ్లలో ఒక అమ్మాయి అక్కడ నడుస్తున్న ఒక వ్యక్తిని ఆపింది. అతన్ని ముద్దుపెట్టుకుని, కౌగిలించుకుని డబ్బు అడిగింది. అతను ఐదు వందల రూపాయల నోటు ఇచ్చి తన కారులోకి ఎక్కిపోయాడు.

మే ఆశ్చర్యపోయింది. శీతల్, శివానీ మాత్రం నవ్వేశారు. “ఇక్కడ ఇవన్నీ కామనే,” అన్నారు. ముగ్గురూ బార్‌లోకి వెళ్లారు.

“నీకు కాల్ సెంటర్‌లో ఉద్యోగం వచ్చింది కదా. హాయిగా సంపాదిస్తున్నావు,” అంది శీతల్.

“కాల్ సెంటర్ ఉద్యోగం అంటే హాయిగా ఉంటుందని అనుకుంటున్నావా? కాల్ సెంటర్‌లో పనిచేయడం ఎంత కష్టమో తెలుసా? గత మూడు సంవత్సరాల్లో నేను ఆరు కంపెనీలు మార్చాను,” అంది మే.

“కస్టమర్ల కాల్స్ హ్యాండిల్ చేయడం కష్టం. కస్టమర్లను హ్యాండిల్ చేయడం ఇంకా కష్టం. కానీ టీమ్ లీడర్‌ను హ్యాండిల్ చేయడం అన్నిటికంటే కష్టం. మీరు మెడికల్ స్టూడెంట్స్. నా సమస్యలు మీకేం తెలుస్తాయి?” అంది మే.

“కానీ నువ్వు ఇంజినీరింగ్ గ్రాడ్యుయేట్‌వి కదా,” అంది శివానీ.

“అది పేరుకే. నాకు పెద్దగా నాలెడ్జ్ లేదు. పరీక్షలు కూడా టైమ్‌కు క్లియర్ చేయలేకపోయాను. ప్రతి సంవత్సరం చాలా బ్యాక్‌లాగ్స్ ఉండేవి. వాటివల్ల మంచి ఉద్యోగం కూడా రాలేదు,” అంది మే.

శీతల్, శివానీ మాటల మధ్యలో కూడా పదే పదే బార్ తలుపువైపు చూస్తున్నారు. వెయిటర్ వాళ్ల దగ్గరకు వచ్చి, “మేడమ్, మీ ఆర్డర్?” అని అడిగాడు.

“ఒక్క నిమిషం ఆగండి. మేము ఒకరి కోసం ఎదురుచూస్తున్నాం,” అన్నారు వాళ్లు. వెయిటర్ అక్కడి నుంచి పక్క టేబుల్‌కి వెళ్లిపోయాడు.

“మే, చాలా రోజుల నుంచి కనిపించడం లేదు. గ్రేటర్ నోయిడాలోనే ఉన్నావా?” అని శీతల్ అడిగింది.

ఆ ప్రశ్న విని శివానీ నవ్వింది. “మే గ్రేటర్ నోయిడాలో ఉంటే వీకెండ్స్‌లో స్కార్లెట్ బార్‌కు రాకుండా ఉంటుందా?” అంది.

“ఆరు నెలల క్రితం నోయిడాలోని ఒక కంపెనీలో చేరాను. కానీ గ్రేటర్ నోయిడా నుంచే రోజూ వెళ్లి వచ్చేదాన్ని. రెండు నెలల క్రితమే రోజూ ప్రయాణం తప్పించుకోవడానికి నోయిడాకు మారాను,” అంది మే.

“కాల్ సెంటర్ క్యాబ్ ఇస్తుంది. కానీ క్యాబ్ ఉన్నా ప్రయాణానికి టైమ్ మాత్రం పోతుంది కదా,” అంది.

“మంచిదే. రోజూ ఇరవై ఐదు కిలోమీటర్లు ప్రయాణించాల్సిన అవసరం లేదు,” అంది శీతల్.

“కానీ గత వారమే గ్రేటర్ నోయిడాలోని మరో కాల్ సెంటర్‌లో చేరాను,” అంది మే.

శీతల్, శివానీ ఇద్దరూ ఒకేసారి నవ్వేశారు. “అయితే మళ్లీ రోజూ ప్రయాణమే!” అన్నారు.

“పరవాలేదు. కంపెనీ క్యాబ్ ఇస్తుంది. జీతం కూడా బాగుంది,” సంతోషంగా అంది మే.

“అయితే మాకు పార్టీ ఇవ్వాలి,” అంది శివానీ.

“అది వచ్చే వారం చూద్దాం. ముందు ఈ వారం పార్టీ మీరు పూర్తి చేసుకోండి. నేను పక్క టేబుల్‌కి వెళ్లాలి. మా టీమ్ లీడర్ బయట కారు పార్క్ చేశాడు. వస్తున్నాడు,” అంది మే.

---

“హాయ్, మేఘనా!” అంటూ ఒక పొడవాటి వ్యక్తి వచ్చి మేఘనా ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.

“నన్ను మే అని పిలువు,” అంది మేఘనా.

అతను నవ్వాడు. “అది నీ కాల్ సెంటర్ పేరు. నేను కూడా కాల్ సెంటర్ టీమ్ లీడర్‌నే. ఎంతోమంది అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు వాళ్ల యాక్సెంట్‌తో పాటు పేర్లు కూడా మార్చుకోవడం చూశాను. కానీ ఆ ఇంగ్లీష్ యాక్సెంట్, ఆ పేరు ఉద్యోగం వరకే,” అన్నాడు.

“యాక్సెంట్ విషయంలో నువ్వు చెప్పింది నిజమే ఓమ్. ఇంగ్లీష్ యాక్సెంట్ ఉద్యోగం వరకే. కానీ ‘మే’ అనే పేరు మాత్రం నా జీవితాంతం ఉంటుంది,” అంది మేఘనా.

“అలాగే మే,” అన్నాడు ఓమ్.

వెయిటర్ టేబుల్ దగ్గరకు వచ్చాడు. మేఘనా ఓమ్ కోసం క్వార్టర్ విస్కీ, తన కోసం బ్లూ రిబన్ జిన్, చికెన్ టిక్కా ఆర్డర్ చేసింది.

కొద్దిసేపటికి వెయిటర్ ఆర్డర్ తీసుకొచ్చాడు. ఓమ్ మాత్రం పక్క టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్న అమ్మాయిలను చూస్తున్నాడు.

“ఓమ్... ఓమ్! ఇక్కడే ఉన్నావా? ఎక్కడో తప్పిపోయినట్టున్నావు!” అంది మే.

ఓమ్ ఉలిక్కిపడి టేబుల్‌వైపు చూశాడు. అప్పటికే అతని గ్లాసులో విస్కీ సిద్ధంగా ఉంది. మే గ్లాసులో జిన్ ఉంది. ఇద్దరూ గ్లాసులు పైకెత్తి “చీర్స్!” చెప్పుకుని తాగడం మొదలుపెట్టారు.

మొదటి రౌండ్ పూర్తయ్యాక ఓమ్ పక్క టేబుల్‌వైపు చూస్తూ, “వెయిటర్ ఇప్పటికే మూడుసార్లు వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లాడు. కానీ ఆ అమ్మాయిలు ఇప్పటివరకు ఏమీ ఆర్డర్ చేయలేదు,” అన్నాడు.

“వాళ్లు డెంటల్ కాలేజీ స్టూడెంట్స్. వాళ్ల రూమ్‌మేట్స్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు,” అంది మేఘనా.

“ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిలు చాలా జాలీగా జీవిస్తున్నారు,” అన్నాడు ఓమ్.

“నువ్వు తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నావు. వాళ్లు ప్రైవేట్ అపార్ట్‌మెంట్లలో అబ్బాయిలతో కలిసి ఉంటారు. ఇప్పుడు వాళ్ల బాయ్‌ఫ్రెండ్స్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు,” అంది మే.

“అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు ఒకే రూమ్‌లో ఉంటారా? నిజంగా ఆశ్చర్యంగా ఉంది,” అన్నాడు ఓమ్.

“అంత ఆశ్చర్యపడాల్సిన విషయం కాదు. గ్రేటర్ నోయిడాలో ఇది చాలా సాధారణం,” అంది మే.

“నాకు మాత్రం షాకింగ్‌గా ఉంది,” అన్నాడు ఓమ్.

“ఓమ్, నువ్వు అంత అమాయకుడివేమీ కాదు. పైగా పల్లెటూరు నుంచి కూడా రాలేదు. నువ్వు ఢిల్లీ వాడివి,” అంది మే.“కానీ ఢిల్లీలో ఇలాంటి అమ్మాయిలను నేను చూడలేదు,” అన్నాడు ఓమ్.

“కమాన్! ఢిల్లీలో ప్రతి నాలుగో ఇంట్లో లివ్-ఇన్ రిలేషన్‌షిప్ ఉందని నా నోటితో చెప్పించాలనుకుంటున్నావా? నీకు తెలియదా?” అంది మే.

“సరే, అది వదిలేయ్. కానీ ఆ అమ్మాయిలను చూడు. ఇంకా ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నారు. వాళ్ల తిండి, డ్రింక్స్‌కి వాళ్లే డబ్బు కట్టలేరా?” అన్నాడు ఓమ్.

“అబ్బాయిలు ఆటో ఛార్జీ, బస్ ఛార్జీ కూడా ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు అమ్మాయిలు ఎందుకు ఖర్చు పెట్టాలి?” అంది మే. ఓమ్ నవ్వాడు. “అయితే ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిల చదువు అబ్బాయిల చదువుకంటే చాలా చవక అన్నమాట!”

“అవును. అబ్బాయిల తండ్రులు డబుల్ ఫీజు కడుతున్నారు!” అంటూ మేఘనా నవ్వింది.

మే మళ్లీ తలుపువైపు చూసింది. ఇద్దరు అబ్బాయిలు బార్‌లోకి వచ్చారు. వాళ్లు శీతల్, శివానీలను పలకరించారు. అప్పటివరకు ఎదురుచూసి విసిగిపోయినట్టు కనిపించిన అమ్మాయిలు కొద్దిసేపటికి శాంతించారు. వెయిటర్‌ను పిలిచారు. అబ్బాయిలే ఆర్డర్ ఇచ్చారు.

“నువ్వు కూడా ఎవరికోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టున్నావు. నీ బాయ్‌ఫ్రెండా?” అంటూ ఓమ్ నవ్వాడు.

“నువ్వు నా బాయ్‌ఫ్రెండ్‌వి కాదు. నా బాస్‌వి. నాకు బాయ్‌ఫ్రెండ్స్ లేరు. మా కల్చర్ ఢిల్లీ కల్చర్‌లా కాదు,” అంది మే. “సారీ. జోక్ చేశాను అంతే,” అన్నాడు ఓమ్.

“నా ఫ్రెండ్, రూమ్‌మేట్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. ఆమె ఇప్పుడు గ్రేటర్ నోయిడాలో ఉంది. నోయిడాకు వెళుతోంది. నన్ను కూడా పికప్ చేసుకుంటుంది,” అంది మే.

కొద్దిసేపటికి మాపుయి లోపలికి వచ్చి మే పక్కన కూర్చుంది. మే ఆమెను ఓమ్‌కు పరిచయం చేసింది. “ఈమె నా రూమ్‌మేట్.”

“హలో! నేను ఓమ్. మే సూపర్‌వైజర్‌ని,” అన్నాడు ఓమ్.

“నీకు మనాలి, కైరా తెలుసు కదా. మేమిద్దరం ద్వారకా వెళ్లాం. డ్రింక్ చేద్దామనుకున్నాం. కానీ మనాలి ఈ రోజు వ్రతం ఉంది. కైరా త్వరగా ఇంటికి వెళ్లకపోతే మనాలి భోజనం చేయదు,” అంది మాపుయి. “కైరా అలాంటి విషయాలు పట్టించుకుంటుందా? వ్రతాలు, సెంటిమెంట్లు?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మే.

“అవును. అందుకే మేము డ్రింక్ చేయలేదు,” అంది మాపుయి.

“అయితే మీ సండే ఎంజాయ్ చేయలేదన్నమాట?” అంది మే.

“ఈ సాయంత్రం ద్వారకాలో చాలా ఎంజాయ్ చేశాం,” అంది మాపుయి.

“ద్వారకాలో ఏం ఫన్ ఉంటుంది? ఏం చేశారు?” మే అడిగింది.

ఆ ప్రశ్నతో మాపుయికి చిరాకు వచ్చింది. “నువ్వు అప్పుడప్పుడు ద్వారకా ఎందుకు వెళ్తావో, అదే కారణంతో మేమూ వెళ్లాం. నువ్వు ఎలాంటి ఫన్ కోసం వెళ్తావో మేమూ అలాంటి ఫన్ కోసమే వెళ్లాం,” వ్యంగ్యంగా అంది మాపుయి. “నేను ఎప్పుడూ ద్వారకా వెళ్లలేదు,” అంది మే.

అంతలో ఓమ్ పక్క టేబుల్‌వైపు చూపించాడు. “చూడు, ఆ అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు వెళ్లిపోతున్నారు,” అన్నాడు. మేఘనా అటువైపు చూసింది. నిజంగానే వాళ్లు వెళ్లిపోయారు.

“మే, నువ్వు చదువుకునేటప్పుడు బాయ్‌ఫ్రెండ్స్ ఉండేవారా?” అని ఓమ్ అడిగాడు.

“అబ్బాయిలవైపు చూడటమే తప్పు అనుకునేవాళ్లం. వాళ్లతో మాట్లాడటం ఇంకా పెద్ద తప్పు. మా కుటుంబం చాలా సంప్రదాయబద్ధమైనది. మా అమ్మానాన్న నాకు ఉన్నతమైన విలువలు నేర్పించారు,” అంది మే. అంతలో ఓమ్ ఫోన్ మోగింది. అతను కాల్ కట్ చేశాడు.

“అది చాలా గొప్ప విషయం. మరి నువ్వు, మా?” అని మాపుయిని అడిగాడు.

“నాకు మితమైన విలువలే ఉన్నాయి. మా తల్లిదండ్రులు ఇలాంటి విషయాలు ప్రత్యేకంగా నేర్పలేదు. కానీ వాళ్ల నుంచి నేను ఒకటి నేర్చుకున్నాను. నిజం మాట్లాడటం ఎంత ముఖ్యమో,” అంది మాపుయి.

ఓమ్ ఆమెను కూడా డ్రింక్ తీసుకోమన్నాడు. మాపుయి నిరాకరించింది.

“ఈ మధ్యాహ్నం నా ఫ్రెండ్ అపార్ట్‌మెంట్‌కి వచ్చాను. నా కారును అక్కడే వదిలి మేము మెట్రోలో ద్వారకా వెళ్లాం. తిరిగి గ్రేటర్ నోయిడాకు వచ్చి నా కారు తీసుకున్నాను. నోయిడాకు వెళ్తుండగా మే ఇక్కడ ఉందని తెలిసింది. అందుకే ఆమెను నోయిడాకు తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాను,” అంది మాపుయి.

మే మాపుయి కోసం ఒక సాఫ్ట్ డ్రింక్ ఆర్డర్ చేసింది. మాపుయి నెమ్మదిగా సాఫ్ట్ డ్రింక్ తాగుతోంది.

అంతలో ఓమ్ ఫోన్‌కు ఒక మెసేజ్ వచ్చింది. అతను అది చదివి వెంటనే లేచాడు.

“నేను వెళ్లాలి. కారు వరకు వస్తావా? నీతో ఒక విషయం చెప్పాలి,” అంటూ మేవైపు చూశాడు.

మాపుయి ఇంకా సాఫ్ట్ డ్రింక్ తాగుతూనే ఉంది. మే ఓమ్‌తో కలిసి బయటకు వెళ్లింది. ఇద్దరూ ఓమ్ కారులో కూర్చున్నారు. లోపల నుంచి మాపుయి ఆ కారువైపే చూస్తోంది. కొద్దిసేపటి తర్వాత మే తిరిగి బార్‌లోకి వచ్చింది. అక్కడ కనిపించిన దృశ్యం చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. మాపుయి పక్కనే కైరా కూర్చుని ఉంది. “కైరా! నువ్వెప్పుడు వచ్చావు?” అని మే ఆశ్చర్యంగా అడిగింది. “ఇప్పుడే,” అంది కైరా.