neues Leben -21

నోయిడా పోలీస్ స్టేషన్.

ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్ ఎదురుగా రెండు కుర్చీల్లో మాపుయి, మేఘన కూర్చున్నారు.

రాతపూర్వకంగా ఫిర్యాదు తీసుకునే ముందు రాథోడ్ మాపుయి వైపు చూస్తూ అడిగాడు.

“ఏమిటి కేసు?” “ఒక మోసగాడైన ప్రేమికుడి కేసు సార్. ఇద్దరు అమ్మాయిలతో రెండు పేర్లతో ప్రేమాయణం నడుపుతున్నాడని మా అనుమానం.” రాథోడ్ చాలా తేలిగ్గా తీసుకున్నాడు.

“అతని అడ్రస్, ఫోన్ నంబర్ ఇవ్వండి. పిలిపించి నాలుగు తగిలిస్తే మొత్తం నిజం కక్కేస్తాడు. పోలీస్ ట్రీట్‌మెంట్ అంటే ఏమిటో చూపిస్తాం.”

“అంత సింపుల్ కేసు కాదు సార్. చాలా కాంప్లెక్స్. అందుకే ప్రముఖ డిటెక్టివ్ మీర్ చందానీ సహాయం తీసుకున్నాం. కానీ ఆయన కూడా అసలు విషయం కనిపెట్టలేకపోయారు. మా కళ్లముందే ఆయన ప్లాన్ ఘోరంగా విఫలమైంది.”

అంతవరకు నిర్లక్ష్యంగా ఉన్న రాథోడ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. చూపు పదునెక్కింది.

“డిటెక్టివ్ దగ్గరకు ఎందుకు వెళ్లారు? నేరుగా పోలీసుల దగ్గరకే రావాల్సింది కదా? మొదటినుంచి వివరంగా చెప్పండి.” మాపుయి చెప్పడం ప్రారంభించింది.

“మను, కైరా ఇద్దరూ చాలా మంచి స్నేహితులు. ఇద్దరూ IBMలో ఉద్యోగులు. రూమ్‌మేట్స్ కూడా. మను డాక్టర్ మయాంక్‌ని ప్రేమిస్తోంది. కైరా మయూర్ అనే ఆర్టిస్టును ప్రేమిస్తోంది. కానీ మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ చూడటానికి దాదాపు ఒకేలా ఉంటారు. అందుకే ఇద్దరూ ఒకే వ్యక్తేమో, రెండు పేర్లతో ఇద్దరు అమ్మాయిలను మోసం చేస్తున్నాడేమో అని మాకు అనుమానం వచ్చింది.”

“వాళ్లిద్దరికీ అనుమానం రాలేదా? మీకెలా వచ్చింది?”

“డాక్టర్ మయాంక్ మను దగ్గర నుంచి పెద్ద మొత్తాల్లో డబ్బు తీసుకుంటున్నాడు సార్. ఆమె అతనికి డబ్బు ఇవ్వడం నేను స్వయంగా చూశాను.” రాథోడ్ ముఖం చిరాకుతో బిగుసుకుంది.

“డబ్బు గుంజేవాడు మోసగాడని ఆమెకు తెలియదా? ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పగానే ఎంత అడిగితే అంత ఇచ్చేస్తుందా? మీరు కళ్లముందే చూస్తూ ఎందుకు ఆపలేదు? అప్పుడే పోలీసులకు రావాల్సింది.” అతని గొంతులో అసహనం స్పష్టంగా వినిపించింది.

మాపుయికి ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. ‘అది ఆమె డబ్బు. ఆమె నమ్మిన మనిషికి ఆమె ఇస్తోంది. మనం ఎలా అడ్డుకుంటాం?’ అని చెప్పాలనిపించింది. కానీ చెప్పలేదు.

అలా అంటే రాథోడ్ మరింత చిరాకు పడతాడని ఆమెకు తెలుసు.

ఏం మాట్లాడాలో తెలియక మాపుయి నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయింది. ముఖంలో జీవం లేనట్టయింది. కొన్ని క్షణాలు గది నిశ్శబ్దంగా మారింది. రాథోడ్ టీ తెమ్మని చెప్పాడు.

కాసేపటికి బాయ్ మూడు కప్పుల టీ తీసుకొచ్చాడు. మాపుయి, మేఘనలకు కూడా ఇచ్చాడు.

టీ సిప్ చేస్తూ రాథోడ్ అన్నాడు— “మీ డబ్బు మీకు తిరిగి వస్తుంది. భయపడకండి.”

మాపుయి వెంటనే తల ఊపింది. “ఏ పైసోంకా బాత్ నహీ హై సార్. డబ్బు పోతే పోనీ. పెళ్లి జరగకముందే నిజం తెలుసుకోవాలి. అంతా అయిపోయాక బాధపడితే ప్రయోజనం ఏముంటుంది? మయూర్‌ని శిక్షించడం కూడా మా లక్ష్యం కాదు. మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ ఒకరేనా? వేర్వేరు వ్యక్తులా? అంతే మాకు కావలసింది. అందుకే పోలీసుల దగ్గరకు కాకుండా డిటెక్టివ్ దగ్గరకు వెళ్లాం. కానీ ఆయన మా కళ్లముందే ఘోరంగా ఫెయిల్ అయ్యారు.”

రాథోడ్ ముఖంలో ఇప్పుడు ఆసక్తి పెరిగింది. “సరే. డాక్టర్ మీద మీకు అనుమానం రావడానికి కారణం ఏమిటి? ఆ డిటెక్టివ్ ఎలా ఫెయిల్ అయ్యాడు?”

“మనుకి తన ఫియాన్సీ మీద రవ్వంత అనుమానం కూడా లేదు సార్. అతను డాక్టర్. కానీ ఒకసారి మను బొమ్మను అచ్చం ప్రొఫెషనల్ ఆర్టిస్టులా గీశాడు. ఒక డాక్టర్ అంత అద్భుతంగా పోర్ట్రెయిట్ ఎలా గీయగలడు? పైగా ఆమె దగ్గర నుంచి డబ్బు తీసుకుంటున్నాడు. అదే మా అనుమానం.

మయూర్–మయాంక్ మిస్టరీని బయటపెట్టాలని డిటెక్టివ్‌ని ఆశ్రయించాం. ఎందుకంటే అతను నిజంగానే మంచి డాక్టర్ అయితే పోలీస్ కంప్లైంట్ వల్ల అతనికి అనవసరంగా అవమానం కలగకూడదని అనుకున్నాం.”

రాథోడ్ నవ్వాడు. “సరే సరే! మీర్ చందానీ ఏం చేశాడో చెప్పండి.”

“మీర్ చందానీ ఒక ప్లాన్ వేశారు. వాళ్ల స్నేహితులందరినీ గమనించి, మను సహోద్యోగి అనసూయ ద్వారా మను, మయాంక్ తరచూ కాంబోజ్ రెస్టారెంట్‌లో కలుస్తారని తెలుసుకున్నారు.”

రాథోడ్ పెద్దగా నవ్వాడు. “ఈ డిటెక్టివ్‌లు కూడా భలే తెలివైన వాళ్లమ్మా! అంత కష్టపడకుండా కైరానే అడిగితే సరిపోయేది కదా! హాహాహా!” మేఘన అమాయకంగా నోరు తెరిచింది.

“కోయీ ఫాయిదా నహీ హోగా సార్—” వెంటనే పక్కనే కూర్చున్న మాపుయి తన కాలితో మేఘన కాలిని గట్టిగా తొక్కింది. మేఘన మాట మధ్యలోనే ఆపేసింది.నిజానికి ఆమె చెప్పాలనుకున్నది వేరే.

‘కైరాను అడిగినా చెప్పదు సార్. వాళ్ల ప్రేమ ఫలించి, తల్లిదండ్రుల అంగీకారం వచ్చే వరకు ఇద్దరూ తమ ప్రేమ విషయాలు ఒకరికొకరు చెప్పుకోరు.’

కానీ ఆ మాట చెబితే ఇన్‌స్పెక్టర్ ఇచ్చిన సలహా పనికిరాదని చెప్పినట్టవుతుంది. ఆయనకు కోపం రావచ్చు. అందుకే మాపుయి వెంటనే పరిస్థితిని చక్కదిద్దింది.

“షాయద్ మీర్ చందానీ ఇత్నా సమజ్‌దార్ నహీ హై సార్. పోలీస్ వాలే అలగ్ హోతే హై నా సార్! మీరు చాలా పర్ఫెక్ట్‌గా ఆలోచిస్తారు.” రాథోడ్ ముఖంలో చిన్న సంతృప్తి కనిపించింది.

మాపుయి తనను పొగడ్తలతో మస్కా కొడుతోందని మేఘనకు అర్థమైంది. నవ్వు వచ్చింది.

మాపుయి మళ్లీ ఆమె కాలిని తొక్కింది. “ఆ తర్వాత?” అన్నాడు రాథోడ్. మాపుయి కొనసాగించింది.

“మను, మయాంక్ కాంబోజ్ రెస్టారెంట్‌లో కలుసుకున్న రోజు మేమూ అక్కడికి వెళ్లాం. వాళ్ల టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్లి ఎదురుగా కూర్చున్నాం. వాళ్లు అప్పటికే కాఫీ ఆర్డర్ చేశారు.

కాఫీ వచ్చేలోపే మేఘన మయాంక్‌ని— ‘నా బొమ్మ గీస్తారా?’ అని అడిగింది.

అది ముందే మీర్ చందానీ ప్లాన్‌లో భాగం. నేను కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లి ముందే ఏర్పాటు చేసిన డ్రాయింగ్ షీట్ తీసుకొచ్చాను. మయాంక్ పెన్సిల్ అందుకున్నాడు.

కాఫీ టేబుల్ మీదకు వచ్చేలోపే బొమ్మ దాదాపు పూర్తయిపోయింది. చివర్లో షేడింగ్ కూడా చేశాడు.

మేమంతా షాక్ అయ్యాం.” మాపుయి తన బ్యాగ్‌లో నుంచి ఆ చిత్రాన్ని తీసి రాథోడ్‌కు ఇచ్చింది.

అతను దాన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు. నిజంగానే అద్భుతమైన పోర్ట్రెయిట్.

కింద చిన్న సంతకం ఉంది— MA రాథోడ్ కళ్లను కాస్త చిన్నవి చేసి ఆ అక్షరాలనే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. MA...” మయూర్ కావచ్చు. మయాంక్ కావచ్చు.

అతను రెండు చేతులతో కణతలు రుద్దుకున్నాడు. కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. సిగరెట్ వెలిగించి ఒక్కసారి పొగ వదిలాడు. “ఇది చూస్తే మాత్రం ఇతను ప్రొఫెషనల్ ఆర్టిస్ట్ అని అనిపిస్తోంది.”

“మేమూ అదే అనుకున్నాం సార్. కానీ రెండు నిమిషాల తర్వాత కథ మొత్తం తలకిందులైంది.”

రాథోడ్ ముందుకు వంగాడు. “ఎలా?” “మీర్ చందానీ హడావుడిగా రెస్టారెంట్‌లోకి వచ్చారు.

‘ఎదురుగా ఉన్న క్లినిక్‌లో ఒక యాక్సిడెంట్ పేషెంట్ ఉన్నాడు. కాలికి పెద్ద గాయం అయింది. నేను అటెండర్, నర్స్ సహాయంతో అతన్ని టేబుల్ మీద పడుకోబెట్టాను. డాక్టర్ ఢిల్లీ నుంచి వస్తున్నాడు. రావడానికి చాలా టైమ్ పడుతుంది. అప్పటివరకు ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు,’ అన్నారు. నేను వెంటనే డాక్టర్ మయాంక్ వైపు చూశాను.

‘డాక్టర్ మయాంక్... మీరు ఒకసారి వచ్చి చూడకూడదా?’ అన్నాను.

అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. కుర్చీలో నుంచి లేచి నేరుగా ఎదురుగా ఉన్న క్లినిక్‌లోకి వెళ్లాడు. మను, మేఘన, మీర్ చందానీ కూడా అతని వెనకాల వెళ్లారు. అది చిన్న క్లినిక్. ఒకే గది. మధ్యలో ఆకుపచ్చ కర్టెన్‌తో పార్టిషన్ చేశారు. కర్టెన్ వెనక తెల్లటి టేబుల్ మీద పేషెంట్ పడుకుని ఉన్నాడు. మయాంక్ అతని దగ్గరకు వెళ్లి గాయాన్ని పరిశీలించాడు. కాలిపై దాదాపు పది సెంటీమీటర్ల పొడవైన గాయం ఉంది. స్యూచర్స్ వేయాలి,’ అన్నాడు.

అటెండర్‌ను అవసరమైన క్లీనింగ్ మెటీరియల్ తీసుకురమ్మన్నాడు. చేతులను శుభ్రం చేసుకుని గ్లవ్స్ వేసుకున్నాడు. అందరూ అతను ఏం చేస్తున్నాడో చూస్తున్నారు.

మాత్రం మను అక్కడ నిలబడలేకపోయింది. గాయాన్ని చూడలేక కొంచెం దూరంగా వెళ్లిపోయింది.

అటెండర్ సర్జికల్ కిట్ ఇచ్చాడు. మయాంక్ గాయాన్ని శుభ్రం చేయడానికి అవసరమైన యాంటిసెప్టిక్ మెటీరియల్ అడిగాడు. తర్వాత లోకల్ అనస్థీషియా ఇచ్చి, ఎంతో నైపుణ్యంగా కుట్లు వేయడం ప్రారంభించాడు. కొద్ది నిమిషాల్లోనే పని పూర్తి చేశాడు. అంతా అయిపోయాక గ్లవ్స్ తీసేశాడు. మను దగ్గరకు వెళ్లాడు. ఇద్దరూ కలిసి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.”

మాపుయి ఒక్క క్షణం ఆగింది. రాథోడ్ ఆమె ముఖంలోకి చూస్తున్నాడు. “మరి డిటెక్టివ్?”

మాపుయి పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు కనిపించింది. “అదే సార్ అసలు ట్విస్ట్.” “ఏమిటది?”

“అక్కడ అటెండర్‌లా ఉన్న వ్యక్తి... నిజానికి ఒక డాక్టర్.” రాథోడ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

“ఏమిటీ?” “అవును సార్. మయాంక్ చేసిన ప్రతి పని అతను దగ్గరుండి గమనించాడు. చివరికి మీర్ చందానీకి చెప్పాడు— ‘ఇతని మీద అనుమానం పెట్టుకోవడానికి ఏమీ లేదు. ఇతనికి మెడికల్ ప్రొసీజర్ మీద పూర్తి పట్టు ఉంది.’ అంతే సార్... మా మీర్ చందానీ గారి ప్లాన్ అక్కడితో ఖతమ్!”

కొన్ని క్షణాలు రాథోడ్ మాట్లాడలేదు. టేబుల్ మీద పోర్ట్రెయిట్‌ను మరోసారి చూశాడు.MA.      అతని ముఖంలో ఇప్పుడు నవ్వు లేదు. “బహుత్ చాలూ నిక్లా హై...” అన్నాడు నెమ్మదిగా.

మాపుయి ఇచ్చిన రాతపూర్వక ఫిర్యాదును తీసుకున్నాడు. మయూర్, మయాంక్ ఫొటోలు, ఇతర వివరాలు కూడా తీసుకుని ఫైల్‌లో పెట్టాడు. “సరే. ఇక మీరు ఏమీ చేయకండి. మేము ఇన్వెస్టిగేట్ చేస్తాం. ఏ విషయం తెలిసినా మీకు సమాచారం ఇస్తాం. ఇప్పుడు వెళ్లవచ్చు.”

“థాంక్యూ సార్,” అన్నారు ఇద్దరూ. మాపుయి, మేఘన కుర్చీల నుంచి లేచారు.

లోపలికి వచ్చినప్పుడు ఏదో ఒక సమాధానం దొరుకుతుందనే ఆశ వారి ముఖాల్లో కనిపించింది.

బయటకు వెళ్లేటప్పుడు మాత్రం ఇద్దరి ముఖాలూ చిన్నబోయాయి.

పోలీస్ స్టేషన్ మెట్లు దిగుతూ మేఘన మాపుయి వైపు చూసింది.

మాపుయి ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె మనసులో మాత్రం అదే ప్రశ్న తిరుగుతోంది—

మయూర్... మయాంక్... ఇద్దరా? ఒక్కడేనా?