neues Leben -22

 శనివారం ఉదయం.

మాపుయి ఇల్లంతా శుభ్రం చేసి నేల తుడిచింది. మేఘన బట్టలు ఉతికి, ఇద్దరికీ టీ తయారుచేసింది. ఇద్దరూ పక్కపక్కనే కూర్చుని టీ తాగుతున్నారు.

మేఘన కాల్‌సెంటర్‌కు వెళ్లడం మానేసి అప్పటికి సరిగ్గా వారం రోజులైంది. గత శనివారమే ఆమె తన మాజీ భర్తకూ, ఉద్యోగానికీ ఒకేసారి వీడ్కోలు చెప్పింది.

ఆ విషయం మాపుయికి స్పష్టంగా గుర్తుంది. అయినా— "ఇక ఏం చేయబోతున్నావు?’ అని మేఘనను అడగలేదు. ఇప్పుడే ఏదో ఒకటి చేయాలని ఆమె మీద ఒత్తిడి తీసుకురావడం మాపుయికి ఇష్టం లేదు. కొంతకాలం ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వాలని అనుకుంది.

“టీ ఎలా ఉంది?” అడిగింది మేఘన. “బాగుంది. ఇవాళ హాఫ్‌డే లీవ్ పెట్టి మధ్యాహ్నం త్వరగా వచ్చేస్తాను. లంచ్ తర్వాత మనం ఇన్‌స్పెక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాలి,” అంది మాపుయి.

“సరే. కానీ బయట తినకు. నీకోసం నేనే వంట చేస్తాను. ఇద్దరం కలిసి తిందాం.”

మాపుయికి విషయం అర్థమైంది. మేఘన ఇప్పుడు పొదుపు చేయడం మొదలుపెట్టింది.

“సరే,” అంటూ స్నానానికి వెళ్లింది. మాపుయి బయటకు వచ్చేసరికి మేఘన కూడా స్నానం ముగించుకుని సల్వార్ సూట్ వేసుకుని సిద్ధంగా ఉంది. ఆమె ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత కనిపిస్తోంది. మనసులో ఎలాంటి అపరాధభావమూ లేని మనిషికి ఉండే నిర్మలత్వం అది. దృఢమైన భుజాలు, బలమైన శరీరాకృతి ఆమె వ్యక్తిత్వానికి మరింత ఆత్మవిశ్వాసాన్ని ఇచ్చాయి.

ఒకప్పుడు జీన్స్ వేసుకుని, స్నేహితులతో సరదాగా తిరుగుతూ, తాగుతూ జీవితాన్ని తేలిగ్గా తీసుకున్న మేఘనలో ఇప్పుడు సముద్రమంత మార్పు వచ్చింది.

మాపుయి ఆమెను కొద్దిసేపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.

“నువ్వు చాలా మారిపోయావు మేఘనా. కానీ నీలో మారనిది ఒక్కటే.”

“ఏమిటది?” “నీ అందం!” మేఘన నవ్వింది. 

మాపుయి ఆమెను కౌగిలించుకుని చెవిలో మెల్లగా—

“త్వరగా పెళ్లి చేసుకో. నీ అందాన్ని ఇలా వృథా చేయకు,” అంది.

మేఘన మరింతగా నవ్వింది.

మాపుయి చేయి ఊపుతూ ఆఫీసుకు బయలుదేరింది.

---

మేఘన కొంతకాలంగా సొంతంగా ఏదైనా చిన్న వ్యాపారం ప్రారంభించాలని ఆలోచిస్తోంది. దానికి సంబంధించిన పనిమీద బయటకు వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతుండగా దేవకి వచ్చింది.

ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న గుడ్డ సంచి ఉంది.

ఏమీ చెప్పకుండా దాన్ని మేఘన చేతిలో పెట్టింది.

“నీకు ఎలా ఉపయోగపడుతుందనిపిస్తే అలా ఉపయోగించుకో.”

“దేవకీ… ఇందులో ఏముంది?” కానీ సమాధానం చెప్పకుండా వచ్చినంత వేగంగా దేవకి వెళ్లిపోయింది. మేఘన సంచి తెరిచింది. లోపల బంగారు నగలు! ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది.

అవి దేవకి తన కోడలికి ఇవ్వాలని ఎన్నాళ్లుగానో దాచుకున్న నగలు.

‘పాపం దేవకి! నీ మనసు ఎంత మంచిదో!’ అనుకుంది మేఘన.

సంచిని జాగ్రత్తగా లోపల పెట్టింది. బయటకు వెళ్లేందుకు తలుపు తాళం వేయబోతుండగా ఫోన్‌లో మెసేజ్ అలర్ట్ వచ్చింది.

తీసి చూసింది. ₹1,00,000 జమైంది. పంపింది—మాపుయి. మేఘన కాసేపు ఫోన్ స్క్రీన్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయింది. దేవకి తన నగలు ఇచ్చింది. మాపుయి లక్ష రూపాయలు పంపింది.

తాను ఒంటరిగా లేనన్న భరోసా ఆమె మనసంతా నింపేసింది. ‘ఈ ప్రపంచంలో ప్రేమించబడటం కంటే గొప్ప అదృష్టం ఇంకేముంటుంది?’ అని తన అంతరాత్మను అడిగింది.

ఆ అంతరాత్మ ఆనందంగా నవ్వినట్టనిపించింది. మేఘన తలుపుకు తాళం వేసి బయటకు అడుగుపెట్టింది.

---

ఆదివారం ఉదయం తొమ్మిది గంటలకల్లా మేఘన, మాపుయి ఇద్దరూ తయారయ్యారు.

“నిన్న ఇన్‌స్పెక్టర్‌ను కలవలేకపోయాం. ఇవాళ మాత్రం ఎలాగైనా కలవాలి,” అంది మాపుయి.

మేఘన పాన్‌కేకులు చేసి క్యాసరోల్‌లో పెట్టింది. ఇద్దరూ వాటిని తీసుకుని దేవకి ఇంటికి వెళ్లారు.

“నేనే బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేయాలి కదా! మీరెందుకు చేశారు?” అడిగింది దేవకి.

మేఘన మాపుయి వైపు చూసి కన్ను కొట్టింది.

“నిజంగానే తెలియక అడుగుతున్నావంటే… కారణం నేనే చెబుతాను!”

దేవకి ముఖాన్ని సిగ్గు కమ్మేసింది. ముగ్గురూ కలిసి పాన్‌కేకులు, కొబ్బరి చట్నీ తిన్నారు.

“రిలాక్స్ దేవకీ. ఎక్కువగా శ్రమపడకు,” అంది మాపుయి.

దేవకి ముఖంలో మాటల్లో చెప్పలేని ఆనందం నాట్యమాడుతోంది. పెదవుల మీద సున్నితమైన చిరునవ్వు. ప్రతి సూర్యోదయం ఒక కొత్త ఆనందం. ప్రతి సూర్యాస్తమయం ఒక అద్భుతం.

ఆమె కళ్లు అలాగే చెబుతున్నట్టున్నాయి. మేఘనకు దేవకి మనసు అర్థమైంది.

“ఇక నీకు మంచి రోజులే దేవకీ. అసలు జీవితం నలభై తర్వాతే మొదలవుతుంది!” అంది నవ్వుతూ. “సరే, మేము బయలుదేరుతున్నాం,” అంది మాపుయి.

వాళ్లు ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో దేవకి వెంటనే గ్రహించింది. పోలీస్ స్టేషన్‌కా? మై భీ ఆవూంగీ!”

మాపుయి ఆమెను విచిత్రంగా చూసింది. “నీకు అసలు బుద్ధుందా? ఇప్పుడు నువ్వు ఒక పేరున్న కుటుంబానికి కాబోయే కోడలివి!” “ఇధర్ అకేలే బైఠ్ కే మై క్యా కరూంగీ?” అంది దేవకి చిన్నపిల్లలా. “కామ్ నహీ హై క్యా? సిలావో! కుట్టుపని చేసుకో.”

“సిలాయీ బంద్ హో గయా నా! కుట్టడం మానేశాను కదా!”

“తో మై క్యా కరూం? ధులావో! అయితే బట్టలు ఉతుక్కో!”

“సాయంత్రం కన్నయ్య వస్తాడు. త్వరగా వచ్చేయండి,” అంది దేవకి.

“హమ్‌కో ఢిల్లీ మే భీ కామ్ హై. ఢిల్లీలో కూడా మాకు పని ఉంది,” అంది మాపుయి.

మేఘన నవ్వుతూ— “నేను వచ్చి ఏం ప్రయోజనం? నాతో కలిసి అతన్ని పెళ్లి చేసుకుంటావా?”

“లేదు. నాకు మను కావాలి!” అంది దేవకి అనుకోకుండా.

మాట నోటినుంచి జారిపోయాక దేవకి తనే ఆశ్చర్యపోయింది. మేఘన వెంటనే అందుకుంది.

“తో చల్ తేరీ మను కే పాస్! అయితే నీ మను దగ్గరకే వెళ్లు!” ముగ్గురూ నవ్వేశారు.

---

మాపుయి కారు నడుపుతోంది. మేఘన పక్క సీట్లో కూర్చుంది. చిన్నపిల్లలా మాట్లాడిన దేవకిని గుర్తుచేసుకుంటూ ఇద్దరూ దారి పొడవునా నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపటికి కారు పోలీస్ స్టేషన్ ముందు ఆగింది.

ఇద్దరూ లోపలికి వెళ్లి ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్ చాంబర్‌లోకి ప్రవేశించారు.

“గుడ్ మార్నింగ్, ఇన్‌స్పెక్టర్‌జీ,” అంది మాపుయి.

రాథోడ్ తలెత్తి చూశాడు. “యెస్… చెప్పండి.”

“సార్, మయూర్ గురించి మేము కంప్లైంట్ ఇచ్చాం కదా.”

“అవును. ప్రయత్నిస్తున్నాం. కొంత సమయం పడుతుంది.”

మాపుయి ముఖం కొద్దిగా గంభీరమైంది.

“మేము కంప్లైంట్ ఇచ్చి వారం అయిపోయింది సార్.”

“ఇంకెంతకాలం పడుతుంది?” అడిగింది మేఘన.

ఇన్‌స్పెక్టర్ ముఖం ఒక్కసారిగా కఠినంగా మారింది.

అది చూసి మాపుయి మరో మాట మాట్లాడటానికి కొంచెం వెనుకంజ వేసింది.

కానీ మేఘన ఆగలేదు.

“బురా మత్ మానియేగా ఇన్‌స్పెక్టర్ సాబ్. బాత్ క్యా హై కీ… మేము వచ్చే నెలలో పెళ్లిళ్లు ప్లాన్ చేసుకుంటున్నాం. అందుకే—”

పక్కనే నిలబడి ఉన్న కానిస్టేబుల్ వెంటనే ఉత్సాహంగా కలగజేసుకున్నాడు.

“కార్తీక్ బహుత్ హీ శుభ్ మహీనా హై మేడమ్! శుభస్య శీఘ్రం!”

ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్ అతని వైపు విసిరిన కోపపు చూపుతో కానిస్టేబుల్ నోరు వెంటనే మూతపడింది.

“చూడండి,” అన్నాడు రాథోడ్. “మేము మీ ముహూర్తాల ప్రకారం కేసులు దర్యాప్తు చేయం.”

ఇద్దరూ మౌనంగా అతని వైపు చూశారు. రాథోడ్ కొనసాగించాడు.

“అతను కొంతకాలం జ్యుడీషియల్ కస్టడీలో ఉన్నాడు. అతని పేరు మయూర్ కాదు. మయాంక్ కూడా కాదు.” మేఘన, మాపుయి ఒకేసారి ఉలిక్కిపడ్డారు.

“మరి…?” “కేయూర్.” గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

“అతని అసలు పేరు కేయూర్. అతను సైబర్ క్రిమినల్ అయి ఉండొచ్చని మా అనుమానం. అతను విడుదలైన కొద్దిరోజులకే పోలీస్ వెబ్‌సైట్ హ్యాక్ అయింది. అందులో ఉన్న అతని ఫొటో కూడా మాయమైంది.” మాపుయి కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. “ఏమిటీ?”

“అది మూడు సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన విషయం. అందుకే ఇప్పుడు అతన్ని ట్రేస్ చేయడం అంత సులభం కాదు.” మేఘన ముందుకు వంగింది.

“సార్, మాకు కావాల్సింది మయాంక్ లేదా మయూర్. మీరు కేయూర్‌ను అప్పట్లో చూసి ఉంటారు కదా? అతని ముఖం మీకు గుర్తుండాలి. అతను మయూర్‌లా లేదా మయాంక్‌లా కనిపిస్తాడా?”

రాథోడ్ సహనం కోల్పోయాడు. “దేనికైనా ఒక హద్దుంటుంది, మిస్ మేఘనా!”

అతని గొంతు కఠినంగా మారింది. “మేము రోజూ ఎంతమంది నేరస్థుల ముఖాలు చూస్తామో మీకు తెలుసా? మూడు సంవత్సరాల క్రితం చూసిన ఒక వ్యక్తి ముఖం ఇప్పటికీ నాకు ఎలా గుర్తుంటుంది?” కుర్చీలో వెనక్కి వాలి గట్టిగా ఊపిరి వదిలాడు. “ఉఫ్… అతన్ని ట్రేస్ చేసిన వెంటనే మీకు ఫోన్ చేస్తాను.” ఒక్క క్షణం ఆగి తలుపువైపు చూపించాడు.

“ఇప్పుడు మీరు వెళ్లవచ్చు.”మాపుయి, మేఘన ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకున్నారు.

మయూర్… మయాంక్… ఇప్పుడు కేయూర్.

మూడు పేర్లు. కానీ— మనిషి ఒక్కడేనా?

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం మాత్రం ఇంకా పోలీసుల దగ్గర కూడా లేదు