neues Leben 23

 “మేము ఇండియా గేట్ దగ్గర ఉన్నాం. నేషనల్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీకి ఎలా రావాలో చెబుతారా?” ఫోన్‌లో అడిగింది మేఘన.

“నేషనల్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీ నోయిడాలో ఉంది. మీరు ఇండియా గేట్ దగ్గర ఎందుకు వెతుకుతున్నారు?” అన్నాడు అవతలి వ్యక్తి.

అతను ఇంగ్లీషులో మాట్లాడుతున్నాడు. కానీ మాటల్లో తమిళ యాస స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

“వెబ్‌సైట్‌లో నేషనల్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీ అని వెతికాను. భికాజీ కామా ప్లేస్‌లో లొకేషన్ చూపిస్తోంది. మీరు భికాజీ కామా ప్లేస్‌లోనే ఉన్నారా?” అడిగింది మేఘన.

“మేడమ్, దేఖియే... యే జీఈ... యానీ గ్లోబల్ ఐ. యే ఇంటర్నేషనల్ ఏజెన్సీ హై. యే కోయీ నేషనల్ ఏజెన్సీ నహీ హై.”

అతని హిందీ అతని ఇంగ్లీషు కంటే ఘోరంగా ఉంది. అంతటితో ఫోన్ కట్ చేశాడు.

మేఘన మళ్లీ ఫోన్ చేసింది. ఈసారి ఒక మహిళ ఫోన్ ఎత్తింది.

“మీకు ఏ నేషనల్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీ కావాలి? నోయిడాలో ఉన్నదా? భికాజీ కామా ప్లేస్‌లో ఉన్నదా?”

మేఘనకు తల తిరిగినట్టయింది. ఏమీ మాట్లాడకుండా ఫోన్ కట్ చేసింది.

లాన్‌లో కూర్చున్న మాపుయి దగ్గరకు వెళ్లింది. ఆమె పక్కనే కూర్చుని వేరుశెనగలు తింటూ చుట్టూ చూసింది.

పార్కులో అక్కడక్కడ కొంతమంది కూర్చున్నారు. దూరంగా ఒక అబ్బాయి, అమ్మాయి ఒకరినొకరు హత్తుకొని కూర్చున్నారు. కొంచెం దగ్గరలో ఒక జర్నలిస్టు వృద్ధుడిని ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్నాడు. వెనుకనే అతి సమీపంలో ఇండియా గేట్ గంభీరంగా కనిపిస్తోంది.

మేఘన జరిగినదంతా మాపుయికి చెప్పింది.

మాపుయి ఆమె చేతిలోని ఫోన్ తీసుకొని మరో నంబరుకు కాల్ చేసింది.

“సార్, నేను వివేక్‌జీని కలవాలి. మై ఉన్‌సే కుచ్ బాత్ కర్నా చాహతీ హూం.”

“మీరు ఆయనకు బంధువా?” అవతలి వ్యక్తి అడిగాడు.

“హా సార్. మై ఉన్‌కీ కజిన్ లగతీ హూం,” అంది మాపుయి ఏమాత్రం తడబడకుండా.

“వివేక్‌జీ సైట్ ఎగ్జామినేషన్ కోసం సింగపూర్ వెళ్లారు. వచ్చే వారమే తిరిగి వస్తారు. కావాలంటే కృష్ణ మేనన్ మార్గ్‌లోని ఆయన ఇంటికి వెళ్లండి. ఆయన భార్యను, అత్తమామలను కలవవచ్చు.”

అంతే. ఫోన్ కట్ అయింది.

మాపుయి విషయం మేఘనకు చెప్పింది.

మేఘన ముఖం చిన్నబోయింది. కానీ మాపుయి మాత్రం నవ్వింది.

“పెద్ద స్థాయిలో పనిచేసే ప్రొఫెషనల్స్‌ను కలవాలంటే ఓపిక ఉండాలి. వాళ్లు అంత సులభంగా దొరికితే ఇక టాప్‌నాచ్ ప్రొఫెషనల్స్ ఎలా అవుతారు? మన విజయం మన పట్టుదల మీద ఆధారపడి ఉంటుంది.”

మేఘన చిరునవ్వుతో తల ఊపింది.

“ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం? నోయిడా తిరిగి వెళ్లిపోయి వచ్చే వారం మళ్లీ వద్దామా?”

“లేదు. భికాజీ కామా ప్లేస్‌కు వెళ్దాం,” అంది మాపుయి.

“కానీ... కానీ...”

“ఉమ్... ఇక మాట్లాడకు. కమాన్!”

మాపుయి మేఘన చెయ్యి పట్టుకొని లాగింది.

ఇద్దరూ పచ్చని లాన్ మీదుగా నడుచుకుంటూ పార్కింగ్‌లో ఉన్న ఫోక్స్‌వ్యాగన్ దగ్గరకు చేరుకున్నారు. అక్కడ కొన్ని కార్లు ఉన్నాయి. రెండు కార్ల మధ్య ఒక యువజంట ముద్దుల్లో మునిగిపోయింది. చూస్తే విద్యార్థుల్లా ఉన్నారు. మాపుయి కారు స్టార్ట్ చేసింది.

రోడ్డు విశాలంగా, శుభ్రంగా ఉంది. ట్రాఫిక్ మితంగానే ఉన్నా, అది వీఐపీ ప్రాంతం కావడంతో నియంత్రణ చాలా కట్టుదిట్టంగా ఉంది. కారు అక్బర్ రోడ్ మీదుగా సాగుతోంది. నేషనల్ మ్యూజియం దాటిన తర్వాత రోడ్డు ఒకచోట ఎడమవైపు తిరుగుతోంది.

“ఇక్కడ ఎడమవైపు తిరిగితే కృష్ణ మేనన్ మార్గ్ వస్తుంది. అక్కడ మంత్రుల బంగళాలు ఉంటాయి,” అంది మాపుయి. కారు లోక్ కల్యాణ్ మార్గ్‌లోకి ప్రవేశించింది.

“ఇంతకుముందు దీన్ని రేస్ కోర్స్ రోడ్ అనేవారు,” అంది మాపుయి.

“అది నాకు తెలుసు,” అంది మేఘన. అక్కడి నుంచి వారు ఖాన్ మార్కెట్, కాశ్మీర్ హౌస్, లోధీ గార్డెన్ ప్రాంతాలను దాటి చివరకు న్యూఢిల్లీలోని భికాజీ కామా ప్లేస్ సమీపంలోని సఫ్దర్‌జంగ్ ఎన్‌క్లేవ్ చేరుకున్నారు. మాపుయి కారు ఆపింది. ఇద్దరూ దిగారు.

“దేశమంతటికీ తెలిసిన ఇండియా గేట్ నుంచి ఇక్కడికి రావడానికి మనకు పట్టింది ఇరవై నిమిషాలే,” అంది మాపుయి. క్రాంతి భవన్ ముందు కారును పార్క్ చేశారు.

వారి ముందు క్రాంతి భవన్ ఒక కొండలా నిలబడి ఉంది.

మూడో అంతస్తుకు వెళ్లి ‘గ్లోబల్ ఐ’ కార్యాలయంలోకి అడుగుపెట్టారు.

లోపల రిసెప్షన్‌తో పాటు మూడు విభాగాలు ఉన్నాయి—లీగల్, సైబర్, జనరల్.

రిసెప్షనిస్టు మాత్రం కనిపించలేదు. ఆమె కుర్చీ ఖాళీగా ఉంది.

గోడల మీద గ్లోబల్ ఐ అధిపతి వివేక్ పండిట్ పోస్టర్లు ఉన్నాయి. సంస్థ నిర్వహించిన ముఖ్యమైన కార్యక్రమాల ఫొటోలు, వివేక్ గురించి పత్రికల్లో వచ్చిన వార్తల కటింగ్స్ కనిపిస్తున్నాయి.

అంతలో మాపుయి అకస్మాత్తుగా మేఘన చేతిని నొక్కింది.

“అది చూడు!” గోడ మీదున్న ఒక నోటీసును చూపించింది. దాని పక్కనే మరో పోస్టర్ ఉంది.

‘నేషనల్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీ’ పేరు ‘గ్లోబల్ ఐ’గా మార్చబడిందని అందులో ఉంది.

ఇద్దరూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. ఇంతసేపు తమను గందరగోళానికి గురిచేసిన ప్రశ్నకు సమాధానం దొరికింది. మాపుయి జనరల్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లోకి అడుగుపెట్టింది.

అక్కడ ఒక్క వ్యక్తి మాత్రమే కూర్చున్నాడు. మేఘన మొదటిసారి ఫోన్‌లో మాట్లాడింది అతనితోనే. అతను తమిళుడు. “ఎవరిని కలవాలి?” అడిగాడు. మేఘన తమ పని చాలా ముఖ్యమైనదని చెప్పింది. అతను పెదవి విరిచాడు. “ఈ రోజు మా స్టాఫ్‌లో ఒకరి పెళ్లి ఉంది. జనరల్ డిపార్ట్‌మెంట్ వాళ్లందరూ కలెక్టర్ ఆఫీసుకు వెళ్లారు. నా పేరు షణ్ముగం. నేను ఇక్కడ అకౌంటెంట్‌ని. కేసుల గురించి నాకు పెద్దగా తెలియదు.”

అతను వారిని సైబర్ డిపార్ట్‌మెంట్‌కు తీసుకెళ్లాడు.

ఒక క్యాబిన్‌లో వయసు మళ్లిన వ్యక్తి కూర్చున్నాడు. చుట్టూ అనేక క్యూబికల్స్ ఉన్నాయి. వాటిలో సైబర్ నిపుణులు కంప్యూటర్ల ముందు తీరిక లేకుండా పనిచేస్తున్నారు.

జనరల్ డిపార్ట్‌మెంట్‌తో పోలిస్తే సైబర్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లోని వాళ్లు మరింత చురుగ్గా, పదునుగా కనిపించారు. “నా పేరు ఆర్ముగం. ప్లీజ్, కూర్చోండి,” అన్నాడు ఆ వృద్ధుడు.

వారికి కుర్చీలు చూపించాడు. మాపుయి మను కేసును క్లుప్తంగా వివరించి సహాయం కోరింది.

ఆర్ముగం చిన్నగా నవ్వాడు.“ఢిల్లీలో తొంభై శాతం డిటెక్టివ్‌లు మ్యారేజ్ డిటెక్టివ్‌లే. మిగిలిన కొద్దిమందే నిజమైన నేర పరిశోధనలు చేస్తారు. వాటిలో అంతర్జాతీయ స్థాయిలో క్రైమ్ ఇన్వెస్టిగేషన్ చేసే సంస్థ ఒక్కటే ఉంది. మీరు సరిగ్గా ఆ సంస్థకే వచ్చి మ్యారేజ్ ఇన్వెస్టిగేషన్ అడుగుతున్నారు!”

మాపుయికి అవమానంగా అనిపించింది. ఆర్ముగం ఆమె ముఖం చూసి నవ్వాడు.

“డోంట్ వర్రీ. మీకు కొన్ని నంబర్లు ఇస్తాను. వాళ్లను ప్రయత్నించండి.”

అంటూ తన విజిటింగ్ కార్డుల ఫోల్డర్ తెరిచాడు.

అప్పుడే క్యాబిన్‌లోకి వచ్చిన ఒక వ్యక్తి మాట కలిపాడు.

“మిర్ చందానీ నంబర్ ఇవ్వండి సార్. అతనే బెస్ట్.”

అతను తెలుగులో మాట్లాడాడు. మేఘన వెంటనే అతను తెలుగువాడని గ్రహించింది.

“మిర్ చందానీనా?” అంటూ మాపుయి నీరసంగా చూసింది.

“ఆయన దగ్గరికే వెళ్లాం. ఘోరంగా విఫలమయ్యాడు. కేసును ఎటూ తేల్చలేకపోయాడు.”

ఆర్ముగం ఒక్క క్షణం నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. తెలుగు వ్యక్తి వారిద్దరినీ లీగల్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లోని తన టేబుల్ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు. “నేను లాయర్‌ని. నా పేరు వినాయకరావు,” అన్నాడు.

తర్వాత మేఘనతో తెలుగులోనే మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

“అసలు కేసు ఏమిటో మొదటి నుంచి చెప్పండి.”

మేఘన మొత్తం వ్యవహారాన్ని క్లుప్తంగా వివరించింది. మిర్ చందానీ ఎలా విఫలమయ్యాడో కూడా చెప్పింది.అంతా శ్రద్ధగా విన్న వినాయకరావు కాసేపు ఆలోచించాడు.

“మయూర్ తెలివైన దొంగలా కనిపిస్తున్నాడు. కానీ వివేక్‌జీ ఇలాంటి మ్యాట్రిమోనీ కేసులు సాధారణంగా తీసుకోరు.” మేఘన ముఖంలో మళ్లీ నిరాశ కనిపించింది.

“అయితే...” అంటూ వినాయకరావు నవ్వాడు, “వివేక్‌జీ దగ్గరకు చేరడానికి మీకు ఒక షార్ట్‌కట్ చెబుతాను.” మేఘన ఆసక్తిగా ముందుకు వంగింది.

“మేఘనా! నీకు ఒక అడ్వాంటేజ్ ఉంది. నువ్వు ఆయన భార్య లకుమాజీని కలువు. ఆమె కేంద్ర గ్రామీణాభివృద్ధి శాఖ మంత్రి కుమార్తె. నువ్వు నాకు చెప్పిన కథనే ఆమెకు చెప్పు. ఆమె తప్పకుండా సహాయం చేస్తుంది.”

“కానీ ఆమె మనకు ఎందుకు సహాయం చేస్తుంది?” అడిగింది మాపుయి.

వినాయకరావు నవ్వాడు. “ఒక చిన్న రహస్యం చెబుతాను. ఆమెతో మాట్లాడేటప్పుడు మంచి గ్రాంథిక తెలుగు ఉపయోగించండి!” మేఘన ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “నిజంగా ఆమె సహాయం చేస్తుందంటారా?” “ఖచ్చితంగా ప్రయత్నించవచ్చు. ఈ రోజు ఆఫీసులో సగం మంది మాత్రమే కనిపిస్తున్నారు కదా? మిగతా వాళ్లంతా మా స్టాఫ్ మెంబర్ ఒలివెరోస్ పెళ్లికి వెళ్లారు. ఆమెను స్వయంగా లకుమాజీ కలెక్టర్ ఆఫీసుకు తీసుకెళ్లారు.”

“ఒలివెరోస్ ఎవరు? కలెక్టర్ ఆఫీసులో పెళ్లా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మాపుయి.

“ఆమె ఇజ్రాయెల్ అమ్మాయి. మా సైబర్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో ఎక్స్‌పర్ట్. మరో సైబర్ నిపుణుడు బిశ్వాస్‌ను ప్రేమించింది. వాళ్ల పెళ్లికి చాలా చట్టపరమైన చిక్కులు వచ్చాయి. అందుకే మొదట వివేక్‌జీ ఆ సంబంధాన్ని సమర్థించలేదు. కానీ లకుమాజీ ఆ అమ్మాయి పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుంది.” వినాయకరావు కాసేపు ఆగాడు.

“ఆమె ఒక్కొక్క సమస్యను పరిష్కరించింది. చివరకు ఈ రోజు స్వయంగా ఒలివెరోస్‌ను కలెక్టర్ ఆఫీసుకు తీసుకెళ్లింది. దాన్నిబట్టి ఆమె స్వభావం మీకు అర్థమవుతుంది.”

మాపుయి ఆలోచనగా తల ఊపింది. “మంత్రి కూతురు. ఆమె స్థాయికి తగ్గ జీవితం, హోదా అన్నీ ఉంటాయి. అయినా ఇంత దయగల మనిషి అంటే నిజంగా గొప్ప విషయమే.”

“కానీ ఇదంతా చాలా విచిత్రంగా ఉంది,” అంది మేఘన. వినాయకరావు నవ్వాడు.

“అంత విచిత్రమేమీ కాదు. ఇలాంటి వివాహాల గురించి అప్పుడప్పుడు పత్రికల్లో వస్తూనే ఉంటుంది. రేపు ఈ పెళ్లి వార్త కూడా పేపర్లలో కనిపించవచ్చు. భారతదేశంలో చాలామంది ఇజ్రాయెలీలు నివసిస్తున్నారు. ఇజ్రాయెలీలకు భారతదేశంతో చారిత్రకంగా, ఆధ్యాత్మికంగా, రాజకీయంగా అనేక అనుబంధాలు ఉన్నాయి.”

“మా పని మీద వచ్చి ఇన్ని ఆసక్తికరమైన విషయాలు తెలుసుకుంటున్నాం,” అంది మేఘన.

ఆమె ముఖంలో మళ్లీ ఆశ చిగురించింది. “మన మను సమస్యకు లకుమాజీ సహాయం చేస్తే ఆమెకు జీవితాంతం కృతజ్ఞులమై ఉంటాం.” “నేను దారి చూపించాను. ఇక ప్రయత్నించాల్సింది మీరే,” అన్నాడు వినాయకరావు. ఇద్దరూ అతనికి కృతజ్ఞతలు చెప్పి బయటకు వచ్చారు.

కొద్దిసేపటికే ఫోక్స్‌వ్యాగన్ సఫ్దర్‌జంగ్ ఎన్‌క్లేవ్‌ను దాటి వేగంగా దూసుకుపోతోంది.

మేఘన కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తోంది.ఆమె మనసులో మాత్రం ఒకే పేరు తిరుగుతోంది.

“లకుమా... లకుమా... లకుమా...”