neues Leben 29

దేవకి తన జీవితంలో ఎన్నడూ అంతటి సంపదను చూడలేదు. అంత వైభవమైన భవనాల్లో అడుగుపెట్టలేదు. కళ్లముందు కనిపిస్తున్నదంతా నిజమేనా, లేక ఏదైనా కలలో నడుస్తున్నానా అన్న సందేహం ఆమెను వెంటాడుతోంది. ఒంటినిండా విలువైన ఆభరణాలు మెరుస్తున్నాయి. జడలోనూ, కేశాల చుట్టూ అలంకరించిన అరుదైన సుగంధ పుష్పాలు ఆమె అందానికి మరింత శోభను చేకూరుస్తున్నాయి. కానీ ఆ అలంకారాలన్నింటికంటే ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తున్న భావాలే మరింత అందంగా ఉన్నాయి.

ప్రేమ... ఆనందం... కోరిక... వాటి మధ్య ఎక్కడో దాగిన చిన్న ఆందోళన.

ఆ భావాలన్నింటినీ గుండెల్లో మోస్తూ దేవకి మెల్లగా శయన మందిరంలోకి అడుగుపెట్టింది.

అది గది అనడం కంటే రాజమందిరంలోని ఒక ప్రత్యేక లోకంలా ఉంది. విశాలమైన కిటికీలు, కళాత్మకమైన పరదాలు, రాజసం ఉట్టిపడే మంచం, సున్నితమైన అలంకరణలు—ప్రతి వస్తువూ ఆమెకు అపరిచితమే. గుమ్మం దగ్గరకు రాగానే దేవకి అడుగులు ఆగిపోయాయి.

లోపలికి రావాలని మనసు చెబుతోంది. కానీ పాదాలు మాత్రం నేలకు అతుక్కుపోయినట్టుగా కదలడం లేదు. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. విష్ణు ఆమెను చూస్తూ మౌనంగా నిలబడ్డాడు.

అతనికి తొందరేమీ లేదు. దేవకి సున్నితమైన అందం అతన్ని ఆకర్షించింది—అది నిజమే. కానీ ఆమె అందం కంటే ఆమె వ్యక్తిత్వమే అతని మనసును ఎక్కువగా గెలుచుకుంది. ఆమె సిగ్గు వెనుక ఉన్న ఆత్మగౌరవం, మౌనం వెనుక ఉన్న లోతైన భావాలు, జీవితాన్ని ఎదుర్కొని నిలబడిన తీరు—అవే అతనికి మరింత ప్రియమైనవి. దేవకి ఇంకా గుమ్మం దగ్గరే నిలబడి ఉంది. విష్ణు మెల్లగా గదిలోని ప్రధాన దీపాన్ని ఆర్పేశాడు. ఒక్కసారిగా గది చీకటిలో మునిగిపోయింది. కానీ పూర్తిగా కాదు. గదిలో ఒక మూలన వెలుగుతున్న చిన్న కొవ్వొత్తి తన మసక వెలుతురును నిశ్శబ్దంగా చుట్టూ పరుస్తోంది. ఆ వెలుగులో దేవకి ఆభరణాలు అప్పుడప్పుడు తళుక్కుమంటున్నాయి. పూల నీడలు గోడమీద మెల్లగా కదులుతున్నాయి.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమెకు తన గుండె చప్పుడు కూడా స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నట్టనిపించింది. దేవకి విష్ణువైపు చూసింది. ఆ మసక వెలుతురులో అతని ముఖంలో తొందర లేదు—ఆహ్వానం ఉంది, ఆప్యాయత ఉంది, ఆమె మనసు ప్రశాంతమయ్యే వరకు ఎదురుచూడగల సహనం ఉంది. అది చూసిన దేవకి గుండెల్లోని బెరుకు కొద్దిగా కరిగిపోయింది. అయినా ఆమె అడుగులు ఇంకా గుమ్మాన్ని దాటలేదు.

1. tama vruta raatrau Yada  sa sayana gruha pravisthavati  

tasya ujvala dehavasu poorna chandra bimba sadrasa

తమ వృత రాత్రౌ  యదా స సయన గృహ ప్రవిష్టవతి

తస్య  ఉజ్వల దేహవాసు పూర్ణ చంద్ర బింబం సద్రస

 

Darkness enveloped night when she entered the bedroom

The bright radiance form her body looked like full moon in semidarkness

 

2. Bhaara stana, samadhyama rupasampanna pundareeka visaalakshau

sarvabharaNa bhooshita gandharva raaneeva naaree abhaasataa

భార స్తన, సమధ్యమా రూపసమ్పన్నా పుండరీక విశాలాక్షౌ

సర్వాభరణ భూషిత గాంధర్వ రాణీసమ నారీ ఆభాసతా

 With heavy breast, slender waist, and lotus like eyes

She looks like Gandharva queen with all kids of jewelry

 

 3. Abhivijaanaati vanita, kridrsa raatrau, lokatavan patnee

Hasitavan apaakruta lajjavatta abhavati

అభివిజానాతి వనితా క్రిద్రస రాత్రౌ, లోకతవాన్  పత్నీ

హసితవాన్,  ప్రావృత పరివృతా  దేవకీ లజ్జావత్త అభవతి

She knows what kind of night it is. He looked at her

Laughed, Devaki covered with mantle on head turned shy

 

విష్ణుకు ఎలాంటి తొందరా లేదు.

రాత్రి ఇంకా యవ్వనంలోనే ఉంది. కాలం తమ కోసమే ఆగిపోయినట్టుంది. దేవకి ఇక తన జీవితంలో ఒక అతిథి కాదు—జీవితాంతం తనతో నడిచే సహచరి. ఆ భావమే అతని మనసుకు ఒక అపూర్వమైన ప్రశాంతతను ఇచ్చింది.

అతనికి ఆమె సాన్నిధ్యం కేవలం శృంగారం కాదు. ఆమె చుట్టూ కనిపించని ఒక వెలుగు ఉన్నట్టనిపించింది. ఆమె హుందాతనం, సహజమైన సౌందర్యం, మాటల్లోని నెమ్మది—అన్నీ అతన్ని ఆకర్షిస్తున్నాయి. ఆమె పక్కన కూర్చోవడమే అతనికి ఆనందంగా ఉంది.

విశాలమైన ఆ పడకగదికి పెద్దపెద్ద కిటికీలు ఉన్నాయి. రాత్రి వెలుగు పలుచని తెరలను దాటి గదిలోకి జారుతోంది. ఒకవైపు రాజసంగా కనిపించే దివాన్ ఉంది. విష్ణు దేవకిని అక్కడ కూర్చోబెట్టి, తానూ ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు.

ఇద్దరూ చాలాసేపు మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నారు.

అయితే దేవకి మాటలు తక్కువగా ఉన్నాయి. ఆమె శరీరం అక్కడ ఉన్నా, మనసు మాత్రం పదేపదే కన్హయ్య, కైరా, మనుల చుట్టూ తిరుగుతోంది. మరుసటి ఉదయం మనూ తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడాలి. ఆ సంభాషణ ఎలా సాగుతుందో అన్న ఆలోచన ఆమెను వదలడం లేదు.

ఆమె మనసులోని అలజడిని విష్ణు గమనించాడు. “దేవీ…” అంటూ మృదువుగా ఆమెను పిలిచాడు. “అన్నీ సవ్యంగానే జరుగుతాయి. నువ్వు ఇంతగా ఆలోచించకు. రేపటి సమస్యలను ఈ రాత్రే మనసులోకి తెచ్చుకొని బాధపడటం ఎందుకు?”

ఆ మాటల్లో కేవలం ఓదార్పు మాత్రమే కాదు—తనకు తోడుగా ఒక మనిషి ఉన్నాడనే భరోసా దేవకికి కనిపించింది. క్రమంగా ఆమె మనసులోని ఆందోళన తగ్గింది. ముఖంలో మళ్లీ ప్రశాంతత వచ్చింది. విష్ణు ఆమెను తనతోపాటు మంచం దగ్గరకు తీసుకువెళ్లి, పక్కనే కూర్చోబెట్టుకున్నాడు.

దేవకి అతని వైపు చూసింది. ఇంతవరకు అతనిలో ఆమె చూసింది మంచితనం, హుందాతనం, ఆప్యాయత. ఇప్పుడు అతన్ని తన భర్తగా చూస్తున్నప్పుడు అదే వ్యక్తిత్వం మరింత ఆకర్షణీయంగా అనిపించింది. ఆమె కళ్లలో మెరిసిన ఆనందం మాటలకన్నా ఎక్కువ చెప్పింది.

ఆ చూపులో సంకోచం ఉంది. నమ్మకం ఉంది.
కొత్త జీవితాన్ని స్వాగతించే మౌనమైన సమ్మతి ఉంది.

విష్ణు నెమ్మదిగా తన చేతిని ఆమె భుజంపై ఉంచాడు.

ఆ స్పర్శకు దేవకి ఒళ్లు ఒక్కసారిగా పులకరించింది. అతని చేతి వెచ్చదనం భుజం నుంచి హృదయం వరకు ప్రవహించినట్టనిపించింది. ఆమె కనురెప్పలు క్షణం వాలిపోయాయి.

విష్ణు ఆమెను తొందరపెట్టలేదు. ఆమె కూడా అతని నుంచి దూరం జరగలేదు.

మాటలు మెల్లగా మౌనంలో కలిసిపోయాయి. ఆ విశాలమైన గదిలో బయట ప్రపంచపు సమస్యలన్నీ క్రమంగా దూరమయ్యాయి. మిగిలింది ఇద్దరి మధ్య పెరుగుతున్న నమ్మకం, ఆప్యాయత—కొత్తగా మొదలైన దాంపత్య జీవితపు మధురమైన సమీపత మాత్రమే.

 

 4. Madyaraatysya anantaram bahu anunayaanantaram

 namati naari vastrani avishkrita tasya suvarNa swada

 

మద్యరాత్ర స్య అనంతరం బహు అనునయానంతరం

నామాతి నారి  వస్త్రాణి , అవిష్క్రిత తస్య సువర్ణ స్వధా

 At midnight after great persuation she gave up

her clothes and her golden beauty was revealed

 

 

5. Yada sah Devaki nagna roopam drustavan nimeshaNam vismarta

tat udita soundaryam drushta  tasya Kautaka jaagrutah

 

యదా తస్య  నగ్న రూపం దృష్టవం నిమేషణం విస్మర్త

తత్ ఉదిత సౌందర్యం దృష్ట తస్య రతి కౌతక జాగృత

As he saw her naked beauty he forgot to blink

On seeing that dazzling beauty his desire aroused.

 

                                                                      ***

మరుసటి రోజు దేవకి ఊహించినదానికంటే అద్భుతంగా తెల్లవారింది.

నిన్నటి నగరమే... కానీ ఈ రోజు అది కొత్తగా కనిపిస్తోంది. నిన్నటి ఆకాశమే... కానీ దాని నీలిమలో ఏదో కొత్త వెలుగు. వీధులు, చెట్లు, ఇళ్లు—అన్నీ మారిపోయినట్టున్నాయి.

నిజానికి మారింది నగరం కాదు. దేవకి జీవితం.

ఎన్నో సంవత్సరాలు ఒంటరితనాన్ని మోసిన ఆమెకు ఇప్పుడు ప్రతి క్షణమూ ఒక కొత్త అనుభవమే. విష్ణు తల్లి ఆమెను కన్నకూతురిలా చూసుకుంది. అతని తమ్ముడు, చెల్లెలు కూడా కొత్తగా ఇంటికి వచ్చిన వ్యక్తిలా కాకుండా, ఎప్పటినుంచో తమ కుటుంబంలో ఉన్న మనిషిలా దేవకితో కలిసిపోయారు. ఉదయాన్నే అత్తగారు దేవకిని దగ్గరకు పిలిచారు.

“దేవకీ! కొన్ని రోజులు ఇంటి పనుల గురించి అసలు ఆలోచించకు. నీ భర్తను చూసుకో. చాలు.”

దేవకి సిగ్గుగా నవ్వింది. అసలు ఆమె చేయడానికి అక్కడ పనేముంది?

ఇంటి పనులన్నీ పనివాళ్లే చేస్తున్నారు. దేవకి చిన్న పని చేయబోయినా ఎవరో ఒకరు వచ్చి ఆమె చేతిలోనుంచి తీసుకుంటున్నారు.

చివరకు ఆమెకు మిగిలినవి రెండే రెండు పనులు. విష్ణుకు కాఫీ తయారు చేసి ఇవ్వడం.

స్నానం చేసేటప్పుడు టవల్ అందించడం. ఆ రెండు చిన్న పనులే ఆమెకు ఎంతో అపురూపంగా అనిపించాయి. జీవితమంతా ఇతరుల కోసం పనిచేసిన ఆమెకు, ఇప్పుడు భర్త కోసం చేసే చిన్న సేవలోనే అపారమైన ఆనందం కనిపిస్తోంది. ఎనిమిది గంటలకల్లా ఇద్దరూ తయారై అల్పాహారం ముగించారు. తర్వాత స్పోర్ట్స్ రూమ్‌లోకి వెళ్లారు. గది మధ్యలో బిలియర్డ్స్ టేబుల్ ఉంది.

“ఆడతావా?” అడిగాడు విష్ణు. దేవకి నవ్వింది. “నాకేం వచ్చు?”

“రాకపోతే నేర్పిస్తాను.” ఆమె చేతిలో క్యూ పెట్టాడు. “ఇలా పట్టుకో...”

ఆమె వెనుకకు వచ్చి నిలబడి, భుజాలను సరిచేశాడు. క్యూ ఎలా పట్టాలో చూపిస్తూ ఆమె చేతులపై తన చేతులు ఉంచాడు. షాట్ కొట్టడానికి వంగినప్పుడు ఆమె నడుమును మెల్లగా సరిచేశాడు.

దేవకి ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది.

క్యూ బాల్ ఎక్కడికి వెళ్లిందో కూడా ఆమె చూడలేదు.

“ఏమైంది?” నవ్వుతూ అడిగాడు విష్ణు. “ఏమీ లేదు.”

“అయితే బాల్ చూడు. నన్ను కాదు.” దేవకి మరింత సిగ్గుపడింది.

పెళ్లికి ముందు ఆమెకు ఒక భయం ఉండేది. ఇంత పెద్ద వ్యాపార సామ్రాజ్యాన్ని నడిపే విష్ణు ఎప్పుడూ ఫోన్లు, సమావేశాలు, వ్యాపార వ్యవహారాలతోనే గడిపేస్తాడేమో అనుకుంది.

కానీ ఆమె ఊహ తప్పింది.

ఫోన్ మోగుతున్నా అతను పట్టించుకోవడం లేదు. అత్యవసరమైన కాల్స్ తప్ప మిగిలిన వాటికి సమాధానం ఇవ్వడం లేదు. కుటుంబ సభ్యులతో, ముఖ్యంగా దేవకితో గడపడానికి అతను సమయాన్ని పూర్తిగా కేటాయించాడు.

అతని సమక్షంలో కాలం పరుగెడుతోంది. అయినా దేవకి మనసులో మాత్రం ఒక మూల ఖాళీగా ఉంది. కన్నయ్య! తన కొడుకును చూడాలని ఆమె హృదయం పదేపదే తహతహలాడుతోంది.

ఆమె మనసులోని మాటను చదివినట్టుగా విష్ణు అకస్మాత్తుగా అన్నాడు—

“దేవీ... మనం లావణ్య అపార్ట్‌మెంట్స్‌కి వెళ్దామా?”

దేవకి ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది. ‘దేవీ!’ తనను అలా ఎవరూ పిలవలేదు.

కొత్త పేరు... కొత్త బంధం... కొత్త జీవితం. ఆ ఒక్క పిలుపుతోనే ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది.

“మీకు వెళ్లాలని ఉందా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది. “నాకు చాలా ఇష్టం.”

---

కొద్ది సేపటికి డ్రైవర్ నడిపే లాంబోర్గినీ ఉరుస్ ఇంటి ముందు సిద్ధంగా ఉంది.

దేవకి విష్ణుతో కలిసి కారులో కూర్చుంది.

కారు నిశ్శబ్దంగా నగర వీధుల్లో సాగుతోంది. విలాసవంతమైన కారు, పక్కన భర్త, తన కోసం ఎదురుచూస్తున్న కొడుకు—

జీవితం ఇంత వేగంగా మారిపోతుందని దేవకి ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.

మధ్యలో విష్ణు ఒక విషయం చెప్పాడు.

అది విన్న దేవకి కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.

ఏమీ మాట్లాడకుండా అతని భుజంపై తల వాల్చింది.

కొద్ది నిమిషాల్లో కారు లావణ్య అపార్ట్‌మెంట్స్ ముందు ఆగింది.

ఇద్దరూ పైకి వెళ్లారు. దేవకి ఫ్లాట్‌లో కన్నయ్య ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.

అతని ముఖం దిగులుగా ఉంది. “అల్పాహారం చేశావా?” అడిగింది దేవకి.

అతను తల అడ్డంగా ఊపాడు. “ఇంకా చేయలేదా?”

తల్లి మనసు వెంటనే మేల్కొంది. పెళ్లి అయిన మరుసటి రోజే అయినా, ఇప్పుడు తాను ఒక సంపన్న కుటుంబానికి కోడలైనా—కొడుకు ఆకలితో ఉన్నాడన్న ఒక్క విషయం ముందు అవన్నీ ఆమెకు అప్రధానమే. “ఉండు. నీకు ఏదైనా చేస్తాను.” ఆమె వంటగదిలోకి వెళ్లబోతుండగా విష్ణు ఆపాడు. డ్రైవర్‌ను పిలిచి కారులో ఉన్న బ్రేక్‌ఫాస్ట్ క్యాసరోల్ తీసుకురమ్మన్నాడు.

కన్నయ్య భోజనం చేస్తుండగా విష్ణు అతని ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.

“మనూ, ఆమె తల్లిదండ్రులు హోటల్‌లో ఉన్నారు. మనం ఇప్పుడు వాళ్లను కలవడానికి వెళ్తున్నాం. కానీ వెళ్లేముందు నీకు ఒకటి ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను.”

కన్నయ్య అతని వైపు చూశాడు. “కానీ ఒక షరతు.” “ఏమిటి?” “నేను ఇచ్చేది నువ్వు తిరస్కరించకూడదు.” కన్నయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. “సరే. తిరస్కరించను.”

విష్ణు ప్రశాంతంగా అన్నాడు—

“మథురలో నాకు ఒక బిల్డింగ్ ఉంది. అది నీకు గిఫ్ట్‌గా ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను.”

కన్నయ్య చేతిలోని స్పూన్ ఆగిపోయింది. “నాకా?” “అవును.”

“నేను మీరట్‌లో ఉద్యోగం చేస్తున్నాను. మథురలో బిల్డింగ్‌తో నేనేం చేస్తాను?”

దేవకి వెంటనే అంది— “అక్కడ హాస్పిటల్ పెట్టు.” కన్నయ్య తల్లి వైపు చూశాడు.

“హాస్పిటలా?” “అవును. నీకు నా మీద ఎంత ప్రేమ ఉందో, ఆయనకూ నీ మీద అంతే ప్రేమ ఉంది. ఆయన ఇస్తున్నది తీసుకో. హాస్పిటల్ పెట్టి ప్రజలకు సేవ చేయి.”

“నేను ఇప్పుడు బోధన ద్వారా కూడా ప్రజలకు సేవ చేస్తున్నాను అమ్మా.”

కన్నయ్య మాటల్లో అభిమానం కంటే ఆత్మగౌరవమే ఎక్కువగా ఉందని విష్ణు గ్రహించాడు.

అతను మృదువుగా అన్నాడు—

“కన్నయ్యా, సేవ ఏ రూపంలో చేసినా గొప్పదే. ఉపాధ్యాయ వృత్తిని నేను తక్కువ చేయడం లేదు. కానీ నువ్వు సంవత్సరాల పాటు వైద్యం చదివావు. నీ జ్ఞానం రోగులకు ఉపయోగపడాలి. నీ చదువుకు నువ్వు న్యాయం చేయాలి.”

దేవకి కొడుకు దగ్గరకు వచ్చింది. “నిన్ను డాక్టర్‌గా చూడాలని నేను ఎంత కష్టపడ్డానో నీకు తెలుసు. నా కలను నెరవేర్చవా?” ఆ మాటకు కన్నయ్య దగ్గర సమాధానం లేదు. కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చివరకు తల ఊపాడు. దేవకి ముఖం ఆనందంతో వికసించింది.

విష్ణు నవ్వాడు. “అయితే నిర్ణయం అయిపోయింది. మనూతో నీ నిశ్చితార్థం పూర్తయ్యాక మథుర వెళ్దాం. బిల్డింగ్ నీ పేరున రిజిస్టర్ చేస్తాను.” ‘మనూతో నిశ్చితార్థం’ అన్న మాట వినగానే కన్నయ్య ముఖంలో సిగ్గు తొంగిచూసింది.

దేవకి అది గమనించింది. “కన్నయ్యా!”  “ఏమమ్మా?”

“గిరిరాజ్‌గారికి, భూమిగారికి నిన్ను నువ్వు ఎలా పరిచయం చేసుకుంటావు?”

“కన్నయ్య అని.” “కాదు.” అతను ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.  “మరి?”

దేవకి గర్వంగా చెప్పింది— “డాక్టర్ మయాంక్ అని. అది నీ వృత్తి. నీ గుర్తింపు.”

కన్నయ్య నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో కొడుకు సిగ్గు ఉంది.

తల్లి కల నెరవేరబోతోందన్న ఆనందం ఉంది.

---

గిరిరాజ్, భూమి ఇద్దరూ డాక్టర్ మయాంక్ కుటుంబ నేపథ్యం, విద్య, వృత్తి గురించి తెలుసుకుని ఎంతో సంతోషించారు.

“మాకు డాక్టర్ మయాంక్ కుటుంబం నచ్చింది. అతని వృత్తి కూడా మాకు ఎంతో సంతృప్తినిచ్చింది,” అన్నాడు గిరిరాజ్. మనూ—డాక్టర్ మయాంక్‌ల నిశ్చితార్థం జరిగింది.

అందరి ముఖాల్లో ఆనందం. పండిత్‌జీ పంచాంగం తెరిచారు.

పెళ్లి ముహూర్తం నిర్ణయించడానికి తిథులు, నక్షత్రాలు పరిశీలిస్తున్నారు.

అప్పుడే మనూ అకస్మాత్తుగా లేచి నిలబడింది.

“కైరా దొరికే వరకు నేను పెళ్లి చేసుకోను.”

గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

“మనూ!” అంటూ భూమి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

గిరిరాజ్ ఆమెను సముదాయించడానికి ప్రయత్నించాడు.

విష్ణు కూడా నచ్చజెప్పాడు. “కైరా కోసం వెతుకుతూనే ఉంటాం. కానీ దానికోసం నీ జీవితాన్ని ఎందుకు ఆపుకోవాలి?” మనూ తల అడ్డంగా ఊపింది.

“లేదు. కైరా ఎక్కడుందో తెలియకుండా నేను పెళ్లి చేసుకోలేను.” మాట మాట పెరిగింది.

గిరిరాజ్, భూమి ఒకవైపు. విష్ణు మరోవైపు.

మనూ మాత్రం తన నిర్ణయంపై గట్టిగా నిలబడింది.

అందరూ ఆమెను ఒప్పించడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే—

“మనూ చెప్పేది తప్పు కాదు,” అంది దేవకి. అందరూ ఆమె వైపు చూశారు.

“కైరా దొరకాలి. ఆ అమ్మాయి ఎక్కడుందో తెలియాలి. అప్పుడే ఈ పెళ్లి జరగాలి.”

అంతే. అప్పటివరకు చిన్న వాదనగా ఉన్నది పెద్ద గందరగోళంగా మారింది.

ఎవరి మాట వాళ్లు మాట్లాడుతున్నారు. పండిత్‌జీ పంచాంగం మూసేశారు.

అప్పుడే— తలుపు తెరుచుకుంది. అందరి చూపులూ ఒక్కసారిగా అటువైపు తిరిగాయి.

తలుపు దగ్గర వివేక్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని పక్కన ఒక యువతి.

మనూ కళ్లను తానే నమ్మలేకపోయింది. “కైరా...!”

ఒక్క పరుగున వెళ్లి ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

“కైరా! ఎక్కడికి వెళ్లిపోయావు? మమ్మల్ని ఇలా ఎందుకు వదిలేశావు?”

కైరా ఏమీ మాట్లాడలేదు. మనూను గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.

గదిలో ఉన్నవారికి ఏం జరుగుతోందో అర్థం కాలేదు.

వివేక్ వారందరినీ ఒక్కసారి చూశాడు.

“మీరు వెతుకుతున్న కైరా మీ ముందే ఉంది,” అన్నాడు.

కొన్ని క్షణాలు ఆగాడు. “కానీ... ఆమె ఎందుకు అదృశ్యమైందో, ఈ మధ్య ఏం జరిగిందో మీకు తెలియాలి.” గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం నెలకొంది. వివేక్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

కైరా కథ చెప్పడం ప్రారంభించాడు..