neues Leben -21

నోయిడా పోలీస్ స్టేషన్.

ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్ ఎదురుగా రెండు కుర్చీల్లో మాపుయి, మేఘన కూర్చున్నారు.

రాతపూర్వకంగా ఫిర్యాదు తీసుకునే ముందు రాథోడ్ మాపుయి వైపు చూస్తూ అడిగాడు.

“ఏమిటి కేసు?” “ఒక మోసగాడైన ప్రేమికుడి కేసు సార్. ఇద్దరు అమ్మాయిలతో రెండు పేర్లతో ప్రేమాయణం నడుపుతున్నాడని మా అనుమానం.” రాథోడ్ చాలా తేలిగ్గా తీసుకున్నాడు.

“అతని అడ్రస్, ఫోన్ నంబర్ ఇవ్వండి. పిలిపించి నాలుగు తగిలిస్తే మొత్తం నిజం కక్కేస్తాడు. పోలీస్ ట్రీట్‌మెంట్ అంటే ఏమిటో చూపిస్తాం.”

“అంత సింపుల్ కేసు కాదు సార్. చాలా కాంప్లెక్స్. అందుకే ప్రముఖ డిటెక్టివ్ మీర్ చందానీ సహాయం తీసుకున్నాం. కానీ ఆయన కూడా అసలు విషయం కనిపెట్టలేకపోయారు. మా కళ్లముందే ఆయన ప్లాన్ ఘోరంగా విఫలమైంది.”

అంతవరకు నిర్లక్ష్యంగా ఉన్న రాథోడ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. చూపు పదునెక్కింది.

“డిటెక్టివ్ దగ్గరకు ఎందుకు వెళ్లారు? నేరుగా పోలీసుల దగ్గరకే రావాల్సింది కదా? మొదటినుంచి వివరంగా చెప్పండి.” మాపుయి చెప్పడం ప్రారంభించింది.

“మను, కైరా ఇద్దరూ చాలా మంచి స్నేహితులు. ఇద్దరూ IBMలో ఉద్యోగులు. రూమ్‌మేట్స్ కూడా. మను డాక్టర్ మయాంక్‌ని ప్రేమిస్తోంది. కైరా మయూర్ అనే ఆర్టిస్టును ప్రేమిస్తోంది. కానీ మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ చూడటానికి దాదాపు ఒకేలా ఉంటారు. అందుకే ఇద్దరూ ఒకే వ్యక్తేమో, రెండు పేర్లతో ఇద్దరు అమ్మాయిలను మోసం చేస్తున్నాడేమో అని మాకు అనుమానం వచ్చింది.”

“వాళ్లిద్దరికీ అనుమానం రాలేదా? మీకెలా వచ్చింది?”

“డాక్టర్ మయాంక్ మను దగ్గర నుంచి పెద్ద మొత్తాల్లో డబ్బు తీసుకుంటున్నాడు సార్. ఆమె అతనికి డబ్బు ఇవ్వడం నేను స్వయంగా చూశాను.” రాథోడ్ ముఖం చిరాకుతో బిగుసుకుంది.

“డబ్బు గుంజేవాడు మోసగాడని ఆమెకు తెలియదా? ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పగానే ఎంత అడిగితే అంత ఇచ్చేస్తుందా? మీరు కళ్లముందే చూస్తూ ఎందుకు ఆపలేదు? అప్పుడే పోలీసులకు రావాల్సింది.” అతని గొంతులో అసహనం స్పష్టంగా వినిపించింది.

మాపుయికి ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. ‘అది ఆమె డబ్బు. ఆమె నమ్మిన మనిషికి ఆమె ఇస్తోంది. మనం ఎలా అడ్డుకుంటాం?’ అని చెప్పాలనిపించింది. కానీ చెప్పలేదు.

అలా అంటే రాథోడ్ మరింత చిరాకు పడతాడని ఆమెకు తెలుసు.

ఏం మాట్లాడాలో తెలియక మాపుయి నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయింది. ముఖంలో జీవం లేనట్టయింది. కొన్ని క్షణాలు గది నిశ్శబ్దంగా మారింది. రాథోడ్ టీ తెమ్మని చెప్పాడు.

కాసేపటికి బాయ్ మూడు కప్పుల టీ తీసుకొచ్చాడు. మాపుయి, మేఘనలకు కూడా ఇచ్చాడు.

టీ సిప్ చేస్తూ రాథోడ్ అన్నాడు— “మీ డబ్బు మీకు తిరిగి వస్తుంది. భయపడకండి.”

మాపుయి వెంటనే తల ఊపింది. “ఏ పైసోంకా బాత్ నహీ హై సార్. డబ్బు పోతే పోనీ. పెళ్లి జరగకముందే నిజం తెలుసుకోవాలి. అంతా అయిపోయాక బాధపడితే ప్రయోజనం ఏముంటుంది? మయూర్‌ని శిక్షించడం కూడా మా లక్ష్యం కాదు. మయూర్, మయాంక్ ఇద్దరూ ఒకరేనా? వేర్వేరు వ్యక్తులా? అంతే మాకు కావలసింది. అందుకే పోలీసుల దగ్గరకు కాకుండా డిటెక్టివ్ దగ్గరకు వెళ్లాం. కానీ ఆయన మా కళ్లముందే ఘోరంగా ఫెయిల్ అయ్యారు.”

రాథోడ్ ముఖంలో ఇప్పుడు ఆసక్తి పెరిగింది. “సరే. డాక్టర్ మీద మీకు అనుమానం రావడానికి కారణం ఏమిటి? ఆ డిటెక్టివ్ ఎలా ఫెయిల్ అయ్యాడు?”

“మనుకి తన ఫియాన్సీ మీద రవ్వంత అనుమానం కూడా లేదు సార్. అతను డాక్టర్. కానీ ఒకసారి మను బొమ్మను అచ్చం ప్రొఫెషనల్ ఆర్టిస్టులా గీశాడు. ఒక డాక్టర్ అంత అద్భుతంగా పోర్ట్రెయిట్ ఎలా గీయగలడు? పైగా ఆమె దగ్గర నుంచి డబ్బు తీసుకుంటున్నాడు. అదే మా అనుమానం.

మయూర్–మయాంక్ మిస్టరీని బయటపెట్టాలని డిటెక్టివ్‌ని ఆశ్రయించాం. ఎందుకంటే అతను నిజంగానే మంచి డాక్టర్ అయితే పోలీస్ కంప్లైంట్ వల్ల అతనికి అనవసరంగా అవమానం కలగకూడదని అనుకున్నాం.”

రాథోడ్ నవ్వాడు. “సరే సరే! మీర్ చందానీ ఏం చేశాడో చెప్పండి.”

“మీర్ చందానీ ఒక ప్లాన్ వేశారు. వాళ్ల స్నేహితులందరినీ గమనించి, మను సహోద్యోగి అనసూయ ద్వారా మను, మయాంక్ తరచూ కాంబోజ్ రెస్టారెంట్‌లో కలుస్తారని తెలుసుకున్నారు.”

రాథోడ్ పెద్దగా నవ్వాడు. “ఈ డిటెక్టివ్‌లు కూడా భలే తెలివైన వాళ్లమ్మా! అంత కష్టపడకుండా కైరానే అడిగితే సరిపోయేది కదా! హాహాహా!” మేఘన అమాయకంగా నోరు తెరిచింది.

“కోయీ ఫాయిదా నహీ హోగా సార్—” వెంటనే పక్కనే కూర్చున్న మాపుయి తన కాలితో మేఘన కాలిని గట్టిగా తొక్కింది. మేఘన మాట మధ్యలోనే ఆపేసింది.నిజానికి ఆమె చెప్పాలనుకున్నది వేరే.

‘కైరాను అడిగినా చెప్పదు సార్. వాళ్ల ప్రేమ ఫలించి, తల్లిదండ్రుల అంగీకారం వచ్చే వరకు ఇద్దరూ తమ ప్రేమ విషయాలు ఒకరికొకరు చెప్పుకోరు.’

కానీ ఆ మాట చెబితే ఇన్‌స్పెక్టర్ ఇచ్చిన సలహా పనికిరాదని చెప్పినట్టవుతుంది. ఆయనకు కోపం రావచ్చు. అందుకే మాపుయి వెంటనే పరిస్థితిని చక్కదిద్దింది.

“షాయద్ మీర్ చందానీ ఇత్నా సమజ్‌దార్ నహీ హై సార్. పోలీస్ వాలే అలగ్ హోతే హై నా సార్! మీరు చాలా పర్ఫెక్ట్‌గా ఆలోచిస్తారు.” రాథోడ్ ముఖంలో చిన్న సంతృప్తి కనిపించింది.

మాపుయి తనను పొగడ్తలతో మస్కా కొడుతోందని మేఘనకు అర్థమైంది. నవ్వు వచ్చింది.

మాపుయి మళ్లీ ఆమె కాలిని తొక్కింది. “ఆ తర్వాత?” అన్నాడు రాథోడ్. మాపుయి కొనసాగించింది.

“మను, మయాంక్ కాంబోజ్ రెస్టారెంట్‌లో కలుసుకున్న రోజు మేమూ అక్కడికి వెళ్లాం. వాళ్ల టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్లి ఎదురుగా కూర్చున్నాం. వాళ్లు అప్పటికే కాఫీ ఆర్డర్ చేశారు.

కాఫీ వచ్చేలోపే మేఘన మయాంక్‌ని— ‘నా బొమ్మ గీస్తారా?’ అని అడిగింది.

అది ముందే మీర్ చందానీ ప్లాన్‌లో భాగం. నేను కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లి ముందే ఏర్పాటు చేసిన డ్రాయింగ్ షీట్ తీసుకొచ్చాను. మయాంక్ పెన్సిల్ అందుకున్నాడు.

కాఫీ టేబుల్ మీదకు వచ్చేలోపే బొమ్మ దాదాపు పూర్తయిపోయింది. చివర్లో షేడింగ్ కూడా చేశాడు.

మేమంతా షాక్ అయ్యాం.” మాపుయి తన బ్యాగ్‌లో నుంచి ఆ చిత్రాన్ని తీసి రాథోడ్‌కు ఇచ్చింది.

అతను దాన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు. నిజంగానే అద్భుతమైన పోర్ట్రెయిట్.

కింద చిన్న సంతకం ఉంది— MA రాథోడ్ కళ్లను కాస్త చిన్నవి చేసి ఆ అక్షరాలనే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. MA...” మయూర్ కావచ్చు. మయాంక్ కావచ్చు.

అతను రెండు చేతులతో కణతలు రుద్దుకున్నాడు. కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు. సిగరెట్ వెలిగించి ఒక్కసారి పొగ వదిలాడు. “ఇది చూస్తే మాత్రం ఇతను ప్రొఫెషనల్ ఆర్టిస్ట్ అని అనిపిస్తోంది.”

“మేమూ అదే అనుకున్నాం సార్. కానీ రెండు నిమిషాల తర్వాత కథ మొత్తం తలకిందులైంది.”

రాథోడ్ ముందుకు వంగాడు. “ఎలా?” “మీర్ చందానీ హడావుడిగా రెస్టారెంట్‌లోకి వచ్చారు.

‘ఎదురుగా ఉన్న క్లినిక్‌లో ఒక యాక్సిడెంట్ పేషెంట్ ఉన్నాడు. కాలికి పెద్ద గాయం అయింది. నేను అటెండర్, నర్స్ సహాయంతో అతన్ని టేబుల్ మీద పడుకోబెట్టాను. డాక్టర్ ఢిల్లీ నుంచి వస్తున్నాడు. రావడానికి చాలా టైమ్ పడుతుంది. అప్పటివరకు ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు,’ అన్నారు. నేను వెంటనే డాక్టర్ మయాంక్ వైపు చూశాను.

‘డాక్టర్ మయాంక్... మీరు ఒకసారి వచ్చి చూడకూడదా?’ అన్నాను.

అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. కుర్చీలో నుంచి లేచి నేరుగా ఎదురుగా ఉన్న క్లినిక్‌లోకి వెళ్లాడు. మను, మేఘన, మీర్ చందానీ కూడా అతని వెనకాల వెళ్లారు. అది చిన్న క్లినిక్. ఒకే గది. మధ్యలో ఆకుపచ్చ కర్టెన్‌తో పార్టిషన్ చేశారు. కర్టెన్ వెనక తెల్లటి టేబుల్ మీద పేషెంట్ పడుకుని ఉన్నాడు. మయాంక్ అతని దగ్గరకు వెళ్లి గాయాన్ని పరిశీలించాడు. కాలిపై దాదాపు పది సెంటీమీటర్ల పొడవైన గాయం ఉంది. స్యూచర్స్ వేయాలి,’ అన్నాడు.

అటెండర్‌ను అవసరమైన క్లీనింగ్ మెటీరియల్ తీసుకురమ్మన్నాడు. చేతులను శుభ్రం చేసుకుని గ్లవ్స్ వేసుకున్నాడు. అందరూ అతను ఏం చేస్తున్నాడో చూస్తున్నారు.

మాత్రం మను అక్కడ నిలబడలేకపోయింది. గాయాన్ని చూడలేక కొంచెం దూరంగా వెళ్లిపోయింది.

అటెండర్ సర్జికల్ కిట్ ఇచ్చాడు. మయాంక్ గాయాన్ని శుభ్రం చేయడానికి అవసరమైన యాంటిసెప్టిక్ మెటీరియల్ అడిగాడు. తర్వాత లోకల్ అనస్థీషియా ఇచ్చి, ఎంతో నైపుణ్యంగా కుట్లు వేయడం ప్రారంభించాడు. కొద్ది నిమిషాల్లోనే పని పూర్తి చేశాడు. అంతా అయిపోయాక గ్లవ్స్ తీసేశాడు. మను దగ్గరకు వెళ్లాడు. ఇద్దరూ కలిసి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.”

మాపుయి ఒక్క క్షణం ఆగింది. రాథోడ్ ఆమె ముఖంలోకి చూస్తున్నాడు. “మరి డిటెక్టివ్?”

మాపుయి పెదవుల మీద చిన్న నవ్వు కనిపించింది. “అదే సార్ అసలు ట్విస్ట్.” “ఏమిటది?”

“అక్కడ అటెండర్‌లా ఉన్న వ్యక్తి... నిజానికి ఒక డాక్టర్.” రాథోడ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

“ఏమిటీ?” “అవును సార్. మయాంక్ చేసిన ప్రతి పని అతను దగ్గరుండి గమనించాడు. చివరికి మీర్ చందానీకి చెప్పాడు— ‘ఇతని మీద అనుమానం పెట్టుకోవడానికి ఏమీ లేదు. ఇతనికి మెడికల్ ప్రొసీజర్ మీద పూర్తి పట్టు ఉంది.’ అంతే సార్... మా మీర్ చందానీ గారి ప్లాన్ అక్కడితో ఖతమ్!”

కొన్ని క్షణాలు రాథోడ్ మాట్లాడలేదు. టేబుల్ మీద పోర్ట్రెయిట్‌ను మరోసారి చూశాడు.MA.      అతని ముఖంలో ఇప్పుడు నవ్వు లేదు. “బహుత్ చాలూ నిక్లా హై...” అన్నాడు నెమ్మదిగా.

మాపుయి ఇచ్చిన రాతపూర్వక ఫిర్యాదును తీసుకున్నాడు. మయూర్, మయాంక్ ఫొటోలు, ఇతర వివరాలు కూడా తీసుకుని ఫైల్‌లో పెట్టాడు. “సరే. ఇక మీరు ఏమీ చేయకండి. మేము ఇన్వెస్టిగేట్ చేస్తాం. ఏ విషయం తెలిసినా మీకు సమాచారం ఇస్తాం. ఇప్పుడు వెళ్లవచ్చు.”

“థాంక్యూ సార్,” అన్నారు ఇద్దరూ. మాపుయి, మేఘన కుర్చీల నుంచి లేచారు.

లోపలికి వచ్చినప్పుడు ఏదో ఒక సమాధానం దొరుకుతుందనే ఆశ వారి ముఖాల్లో కనిపించింది.

బయటకు వెళ్లేటప్పుడు మాత్రం ఇద్దరి ముఖాలూ చిన్నబోయాయి.

పోలీస్ స్టేషన్ మెట్లు దిగుతూ మేఘన మాపుయి వైపు చూసింది.

మాపుయి ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె మనసులో మాత్రం అదే ప్రశ్న తిరుగుతోంది—

మయూర్... మయాంక్... ఇద్దరా? ఒక్కడేనా?

 

Neues Leben -20

ముగ్గురూ ఫోక్స్‌వ్యాగన్ కారులో కూర్చున్నారు. మాపుయి స్టీరింగ్ ముందు కూర్చుంటే, దేవకి ఆమె పక్కన కూర్చుంది. మేఘన వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. “చలో డ్రైవర్!” అంటూ మేఘన అల్లరిగా అరిచింది. దేవకి ఆనందంగా మేఘన వైపు చూసింది. మాపుయి నవ్వుకుంటూ కారు స్టార్ట్ చేసింది. మధ్యాహ్నం మూడు గంటలు. ఎండ ప్రకాశంగా ఉన్నా వేడిగా లేదు. కారు పాములా మెలికలు తిరుగుతూ నెమ్మదిగా ముందుకు సాగుతోంది. “ఈ రోజు వాతావరణం చాలా హాయిగా ఉంది. నా మనసూ ప్రశాంతంగా ఉంది. ఎందుకో తెలియదు... నా గుండె ఆనందంతో గంతులు వేస్తోంది,” అంది మేఘన. “మన అక్క ఇంట్లో కడుపునిండా భోజనం చేశాం కదా! అందుకే అంత ఆనందం,” అంది మాపుయి. “నేను కూడా చాలా హ్యాపీ,” అంది దేవకి. తన ఇంగ్లీషుకి తనే నవ్వుకుంది. తర్వాత కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుని— “నేను సంతోషంగా ఉన్నది భోజనం వల్ల కాదు. మనసు విప్పి మాట్లాడుకున్నందుకు. మీ మాటలు నాకు చాలా ధైర్యం ఇచ్చాయి,” అంది. అంతకుమించి తన భావాలను మాటల్లో పెట్టలేక మౌనంగా ఉండిపోయింది. మాపుయి మేఘన వైపు చూసి, “ఇంగ్లీష్ మాట్లాడాలంటే అక్కకు సిగ్గు. తన ఇంగ్లీష్ విని తనే నవ్వుకుంటుంది,” అంది. మేఘన నవ్వింది. “ఇంగ్లీష్ మాట్లాడటానికే కాదు. తన చిన్న చిన్న కోరికలు బయటపెట్టడానికి కూడా సిగ్గుపడుతుంది. తన జీవితంలో ఒక తోడు కావాలని చెప్పుకోవడానికీ సిగ్గే. మనుషులకు సహజమైన కోరిక కూడా ఒక స్త్రీకి మాత్రం తప్పు అన్నట్టుగా ఇన్నాళ్లూ బతికింది.” దేవకి నిశ్శబ్దంగా వింటోంది. “యాభై ఏళ్లు వచ్చాయంటే స్త్రీ జీవితం అయిపోయినట్టు కాదు. ఆమె మళ్లీ పెళ్లి చేసుకోవచ్చు. మళ్లీ ప్రేమించవచ్చు. మళ్లీ కొత్త జీవితం ప్రారంభించవచ్చు. ఆ నిజం ఇప్పుడు అక్కకు అర్థమవుతోంది. అందుకే ఆమె కళ్లలో కొత్త వెలుగు కనిపిస్తోంది,” అంది మేఘన. నిజంగానే దేవకి నల్లని కళ్లలో కొత్త ఆశలు మెరుస్తున్నాయి. “ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారు మీరిద్దరూ?” అనుమానంగా అడిగింది దేవకి. మాపుయి, మేఘన ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకుని నవ్వేశారు. “నీ పెళ్లి గురించి!” దేవకి ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. “మాకు ఇంత రుచికరమైన భోజనం పెట్టావు కదా! ఇప్పుడు మేము నీకు రుచికరమైన ఐస్‌క్రీమ్ పెడతాం,” అన్నారు ఇద్దరూ. దేవకి చిన్నగా నవ్వింది. “ఐస్‌క్రీమ్ భీ మై హీ ఖిలా దూంగీ... క్యోంకీ ఆజ్ మేరా జన్మదిన్ హై!” మాపుయి ఒక్కసారిగా బ్రేక్ వేసింది. “ఏమిటీ! ఈ రోజు నీ పుట్టినరోజా?” “అవును.” “ముందే చెప్పి ఉంటే ఎంత బాగా సెలబ్రేట్ చేసేవాళ్లం!” దేవకి ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “హాయ్ హాయ్! నేను కూడా పుట్టినరోజు చేసుకోవచ్చా?” మేఘన వెంటనే అంది— “లేదు. నువ్వు చేసుకోకూడదు. ఎందుకంటే నువ్వు మనిషివి కావు కదా!” ఆ వ్యంగ్యం దేవకికి అర్థమైంది. చిన్నపిల్లలా ముఖం ముడుచుకుంది. మాపుయి ఆమె చేయి పట్టుకుంది. “ఈ రోజు నీ పుట్టినరోజు తప్పకుండా జరుపుతాం.” “ఇస్కా మతలబ్ ఆప్ దోస్తోంకో భీ బులావోగే? ఐసా మత్ కర్నా బేటా... ముఝే శరం ఆతీ హై!” “నీ మాట మేము వినం,” అంది మేఘన. “మన ఫ్రెండ్స్ అందరినీ పిలుస్తాం.” దేవకి ఇక మాట్లాడకుండా మౌనంగా కూర్చుంది. మేఘన తన స్నేహితులకు, మాపుయి స్నేహితులకు ఫోన్లు చేసింది. కానీ అది పని రోజు కావడంతో అందరూ ఆఫీసుల్లో, కాలేజీల్లో ఉన్నారు. ఆ విషయం చెప్పగానే మాపుయి నిరాశపడింది. కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమెకు ఏదో గుర్తొచ్చింది. “మన అపార్ట్‌మెంట్‌లో రోహిణి అని నాకు ఒక ఫ్రెండ్ ఉంది. ఆమె నంబర్ నా ఫోన్‌లో లేదు. కానీ నాకు గుర్తుంది. నోట్ చేసుకో—87502 87225. మెసేజ్ పెట్టు. ఇప్పుడు కాలేజీలో ఉంటుంది. కానీ సాయంత్రానికి తప్పకుండా వస్తుంది.” మేఘన వెంటనే మెసేజ్ టైప్ చేసింది. “లావణ్య అపార్ట్‌మెంట్స్ దేవకి బర్త్‌డే పార్టీ థియోస్ కేఫ్‌లో ఉంది. తప్పకుండా రావాలి.” మెసేజ్ పంపేసింది. ఆ తర్వాత ముగ్గురూ గ్రేట్ ఇండియా షాపింగ్ మాల్‌కు వెళ్లారు. దేవకి వద్దని ఎంత చెప్పినా వినకుండా ఆమెకు వాచ్, సన్‌గ్లాసెస్, పెర్ఫ్యూమ్ ఇంకా ఎన్నో బహుమతులు కొన్నారు. మాల్‌లోని గేమింగ్ స్టాల్స్‌కి వెళ్లి చిన్నపిల్లల్లా ఆటలు ఆడారు. దేవకి ముఖంలో ఎన్నడూ చూడని ఆనందం కనిపించింది. ఆమె చుట్టూ చూసింది. రంగురంగుల దీపాలు, దుకాణాలు, నవ్వుతూ తిరుగుతున్న జనం, ఆటలు ఆడుతున్న పిల్లలు—అన్నీ ఆమెకు కొత్త ప్రపంచంలా కనిపించాయి. “జీవితం ఎంత వింతగా కనిపిస్తోంది! ఎంత అందంగా ఉంది!” అంది. ఆ మాట వినగానే మాపుయి, మేఘన కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “నేను మథురలో పుట్టాను. మా చిన్నప్పుడు ఇలాంటి షాపింగ్ మాల్స్ ఏమీ ఉండేవి కావు. పెళ్లి నన్ను ఇంకా చీకటి యుగంలోకి తోసేసింది.” మేఘన ఆమె గతం గురించి ఏదో అడగబోయింది. మాపుయి వెంటనే అడ్డుకుంది. “ఇప్పుడు అవన్నీ ఎందుకు? ఈ రోజు ఆమె పుట్టినరోజు.” మేఘన తన పొరపాటు గ్రహించింది. “అవును దీదీ! పదండి. థియోస్ కేఫ్‌కి వెళ్లి ఐస్‌క్రీమ్ తిందాం. చాలా పెద్దది, చాలా అందమైన కేఫ్. రోహిణికి మెసేజ్ కూడా పెట్టాం. ఈపాటికి అక్కడికి వచ్చేసి ఉంటుంది.” కానీ రోహిణి నుంచి ఎలాంటి సమాధానం రాలేదు. సాయంత్రం అయిదు గంటలైంది. “కాలేజీ నుంచి వచ్చేసి ఉంటుంది. ఇప్పుడు ఫోన్ చేద్దాం,” అంటూ మాపుయి ఫోన్ తీసుకుంది. ఆమె నంబర్ డయల్ చేసింది. “87502 87525.” అవతలివారు ఫోన్ ఎత్తగానే మాపుయి ఆవేశంగా మొదలుపెట్టింది. “బర్త్‌డే పార్టీకి పిలిస్తే కనీసం మెసేజ్‌కి రిప్లై ఇచ్చి వస్తానో రానో చెప్పలేవా? ఇత్నా భీ అకల్ నహీ హై?” అవతల నుంచి సమాధానం లేదు. మాపుయి ఇంకా ఏదో అనబోయేలోపే కాల్ కట్ అయింది. కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఒక మెసేజ్ వచ్చింది. “Sorry. Wrong number.” మాపుయి ముఖం చిన్నబోయింది. “అయ్యో!” అప్పుడే తన తప్పు అర్థమైంది. నంబరు చివరి రెండు అంకెలు తారుమారయ్యాయి. 25 కాదు—52 కావాలి! ఆ చిన్న పొరపాటు ఆ సాయంత్రాన్ని పూర్తిగా మార్చబోతోందని అప్పటికి వారికి తెలియదు. ముగ్గురూ మళ్లీ కారులో కూర్చున్నారు. మాపుయి నెమ్మదిగా డ్రైవ్ చేస్తోంది. చేసిన పొరపాటు గుర్తొచ్చి ఆమెకు సిగ్గుగా ఉంది. “మళ్లీ ఫోన్ చేసి సారీ చెప్పనా?” అడిగింది. “అవసరం లేదు,” అంది మేఘన. “నీకు రాంగ్ నంబర్ అని తెలిసిపోయిందని అతనికి అర్థమై ఉంటుంది. పైగా అతను మంచివాడిలానే అనిపించాడు.” కొద్దిసేపటికి వాళ్లు థియోస్ కేఫ్ చేరుకున్నారు. కేఫ్ అంతా రంగురంగుల బెలూన్లు, దీపాలతో అద్భుతంగా అలంకరించి ఉంది. మేఘన ఆశ్చర్యంగా చుట్టూ చూసింది. “ఈ రోజు ఎవరో వీఐపీ వస్తున్నట్టున్నారు!” ముగ్గురూ లోపలికి వెళ్లారు. మరో ఆశ్చర్యం ఎదురైంది. ఆ రోజు కేఫ్‌కు వచ్చిన వారందరికీ ఐస్‌క్రీమ్ ఉచితంగా ఇస్తున్నారు. ముగ్గురూ ఒక టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు. ఆర్డర్ కూడా చేయకముందే వెయిటర్ రకరకాల ఐస్‌క్రీమ్‌లు తెచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టాడు. “ఈ రోజు అన్నీ ఫ్రీ, మేడమ్. ఎంత కావాలంటే అంత తినండి. అసలు మొహమాటపడకండి,” అన్నాడు. ముగ్గురూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. “ఇదేంటి?” అన్నట్టు ఆశ్చర్యపోయారు. ఐస్‌క్రీమ్ తిన్నాక మరో అద్భుతం జరిగింది. ఒక అందమైన కేక్ తీసుకొచ్చి దేవకి ముందు పెట్టారు. దానిమీద ఇలా రాసి ఉంది— “HAPPY BIRTHDAY DEVAKI — WRONG NUMBER” దేవకి ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచింది. మాపుయి, మేఘనలైతే ఏం జరుగుతోందో అర్థంకాక ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు. కేఫ్‌లో ఉన్న కస్టమర్లంతా ఆసక్తిగా వారి వైపు చూస్తున్నారు. అప్పుడే తెల్లని సూట్ ధరించిన, యాభై ఏళ్ల వయసున్న హుందా వ్యక్తి వారి దగ్గరకు వచ్చాడు. “దేవకీజీ... ప్లీజ్, కేక్ కట్ చేయండి,” అన్నాడు చిరునవ్వుతో. దేవకి మరింత ఆశ్చర్యపోయింది. కేక్ వైపు చూసింది. ఆ వ్యక్తి వైపు చూసింది. సిగ్గు, సందేహం, భయం అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆమెను చుట్టుముట్టాయి. ఆమె కేక్ కట్ చేయకుండా కుర్చీలోంచి లేచి బయటకు వెళ్లబోయింది. తలుపు దగ్గర దాదాపు డెబ్బై ఏళ్ల వృద్ధురాలు ఆమెను ఆపింది. “ఒక్క నిమిషం అమ్మా.” ఆమె స్వరం ఎంతో మృదువుగా ఉంది. “ఆయన పేరు విష్ణు సిసోడియా. ఈ షాపింగ్ కాంప్లెక్స్ యజమాని. కృష్ణుడికి గొప్ప భక్తుడు. కృష్ణ మందిరంలో నిన్ను చాలాసార్లు చూశాడు.” దేవకి నిశ్చేష్టురాలై వింటోంది. “నేను అతని తల్లిని.” వృద్ధురాలు విష్ణు వైపు ప్రేమగా చూసింది. “పెళ్లయిన ఏడాదికే అతని భార్య చనిపోయింది. అప్పటి నుంచి అతని జీవితం ఒంటరిగానే సాగుతోంది.” దేవకి కళ్లలో ఏదో కదిలింది. వృద్ధురాలు ఆమె చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. “మా కుటుంబంలోకి నిన్ను ఆహ్వానించాలనుకుంటున్నాం. ఈ రోజు ఈ కార్యక్రమానికి వీఐపీ నువ్వే.” ఆమె కేఫ్‌లో ఉన్న వారిని చూపించింది. “అక్కడ ఉన్నవాళ్లు మా కుటుంబ స్నేహితులు. ఇంకో వైపు ఉన్నవాళ్లు మా సిబ్బంది. నువ్వు అతని ప్రేమను అంగీకరించకపోయినా పరవాలేదు. ఎవరూ నిన్ను బలవంతం చేయరు. కానీ ఈ రోజు నీ పుట్టినరోజు. కనీసం ఈ కేక్ మాత్రం కట్ చేయమ్మా.” ఆమె మాటల్లో బలవంతం లేదు. ఆమె కళ్లలో ప్రశాంతత ఉంది. భరోసా ఉంది. దేవకి కొద్దిసేపు ఆ తల్లి కళ్లలోకి చూసింది. ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా వెనక్కి నడిచింది. కేక్ దగ్గరకు వచ్చింది. కత్తి చేతిలోకి తీసుకుంది. “హ్యాపీ బర్త్‌డే టు యూ...” కేఫ్ అంతా ఒక్కసారిగా పుట్టినరోజు పాటతో మార్మోగిపోయింది. దేవకి కేక్ కట్ చేసింది. అందరూ నిలబడి చప్పట్లు కొట్టారు. ఆమె జీవితంలో బహుశా మొదటిసారి తనకోసం ఇంతమంది చప్పట్లు కొడుతున్నారు. ఆ చప్పట్ల మధ్య దేవకి మెల్లగా విష్ణు వైపు చూసింది. నేరుగా కాదు. కంటి చివర నుంచి. విష్ణు ఆమెను చూసి మృదువుగా నవ్వాడు. దేవకి పెదవుల మీద కూడా చిన్న నవ్వు మొలిచింది. కానీ సిగ్గు దాన్ని పూర్తిగా వికసించనివ్వలేదు. వెంటనే తల వంచుకుంది. అది చూసిన మాపుయి, మేఘన ఒకరినొకరు గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు. “ఆజ్ జ్యాదా పీనా హోగా యార్!” అని ఒకరి చెవిలో ఒకరు చెప్పుకుని నవ్వుకున్నారు. విష్ణు తల్లి దేవకిని తన ఇంటికి తీసుకువెళ్లాలని కోరింది. వారి ఇల్లు పక్క వీధిలోనే ఉంది. మాపుయి, మేఘన సంతోషంగా అంగీకరించారు. విష్ణు తల్లి, కుటుంబ సభ్యులు దేవకి చుట్టూ చేరారు. అంతవరకు తమ మధ్య ఉన్న దేవకి ఇప్పుడు కొత్త కుటుంబం మధ్య నిలబడి ఉంది. మాపుయి, మేఘన కొంచెం దూరంగా నిలబడి ఆమెను చూస్తున్నారు. వారి కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. కన్నీటి పొర వెనుక దేవకి రూపం మసకబారుతోంది. కానీ ఆ మసకలోనే ఆమె జీవితం మాత్రం మొదటిసారిగా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా చీకటిలో నడిచిన దేవకి ముందు— ఒక కొత్త జీవితం తలుపులు తెరుస్తోంది.

neues Leben -19

“ఇప్పుడు నీకు ముప్పై ఏళ్లు. పెళ్లై తొమ్మిదేళ్లయిందన్నావు. అంటే ఇరవై ఒక్క ఏళ్లకే పెళ్లయిందన్నమాట!” అంది మాపుయి. “అవును... అవును... అవును! ఇదే ప్రశ్న మూడోసారి అడుగుతున్నావు,” అసహనంగా అంది మేఘన. “నీ కథ నమ్మశక్యంగా లేదు!” “ఓ మై గాడ్! నా ఎక్స్‌బాస్ ఓం పెట్టిన టార్చర్ కంటే నీ ప్రశ్నల టార్చరే ఎక్కువగా ఉంది!” ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వుకున్నారు. “సరే, పద. దేవకి దీదీకి వంటలో సాయం చేద్దాం.” తలుపుకు తాళం వేసి ఇద్దరూ కిందికి వెళ్లారు. దేవకి వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. మాపుయి, మేఘన ఆమెను బలవంతంగా హాల్లోకి తీసుకొచ్చి ఫ్యాన్ కింద కుర్చీలో కూర్చోబెట్టారు. “ఇవాళ నువ్వు మహారాణివి. మేమిద్దరం నీ సేవకులం,” అంది మేఘన. “లేదు, లేదు. ఆ పోలిక నాకు నచ్చలేదు,” అంది దేవకి. “అయితే నువ్వు మా అక్కవి. మేమిద్దరం నీ చెల్లెళ్లం,” అంది మాపుయి. దేవకి ప్రేమగా మాపుయి చెంపపై ముద్దుపెట్టింది. వెంటనే మాపుయి మరో చెంపను కూడా ఆమెవైపు తిప్పింది. “ఇది కూడా!” దేవకి నవ్వుతూ ఆమె తలపై చిన్నగా మొట్టికాయ వేసింది. మాపుయి, మేఘన కలిసి అరగంటలోనే వంట పూర్తి చేశారు. ముగ్గురూ నేలపై కూర్చుని భోజనం మొదలుపెట్టారు. మేఘన మాపుయికి వంకాయ పులుసు, ఆలుగడ్డ వేపుడు వడ్డించింది. దేవకి అందరికీ అన్నం పెట్టి నీళ్లు అందించింది. మాపుయి దేవకి ప్లేటులో క్యాప్సికం కూర వేయబోతుంటే దేవకి చేతితో వద్దని అడ్డుకుంది. “మేఘనకు పెట్టు. దానికి క్యాప్సికం అంటే చాలా ఇష్టం.” వెంటనే మేఘన తన ప్లేటును మాపుయి వైపు జరిపింది. “ముఝే డాల్ దో... జిత్నా చాహియే ఉత్నా డాల్ దో!” దేవకి నవ్వింది. “తుమ్ క్యాప్సికం కిత్నా భీ సర్వ్ కరో, ఫిర్ భీ వో మేఘనా కో కమ్ హై!” ఒక్క క్షణం ఆగి తన జోక్ తనకే నచ్చినట్టు నవ్వుతూ— “క్యోంకి యే ‘క్యాప్సీ–కమ్’ కదా!” అంది. ముగ్గురూ నవ్వేశారు. మేఘన మాపుయి చెవికి దగ్గరగా వంగి, ‘కమ్’ అనే పదాన్ని ఇంగ్లీషులో మరో అర్థంతో తీసుకుని ఒక కొంటె జోక్ చేసింది. మాపుయి నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది. “ఏంటి? అంతగా ఎందుకు నవ్వుతున్నారు?” దేవకి అనుమానంగా అడిగింది. మొదట ఇద్దరూ చెప్పలేదు. దేవకి పదేపదే అడగడంతో చివరకు మాపుయి అసలు విషయం బయటపెట్టేసింది. “గందే బచ్చే హై తుమ్!” అంటూ దేవకి మేఘనను తిట్టడం మొదలుపెట్టింది. అదే మేఘన కోరుకున్నది. దేవకి నోటి నుంచి తిట్లు వర్షంలా కురుస్తుంటే, మేఘనకు మాత్రం అవి చెర్రీ పూల వర్షంలా అనిపించాయి. మేఘన ఉద్దేశం తెలిసిన మాపుయి కూడా ఆ దృశ్యాన్ని సరదాగా ఆస్వాదిస్తోంది. “యే సబ్ కాల్ సెంటర్ కీ వజహ్ సే హో రహా హై,” అంది మాపుయి. దేవకి అమాయకంగా మేఘనవైపు చూసింది. “కాల్ సెంటర్‌లో ఇవన్నీ నేర్పిస్తారా?” “ఔర్ క్యా!” అంటూ మేఘన నిట్టూర్చింది. దేవకి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. వేసవిలో ముళ్లపొడి తగిలినట్టుగా ఆమెకు ఆ మాటలు చికాకు కలిగించాయి. “దీదీ, అది జోక్! మేఘన నిన్ను ఆటపట్టిస్తోంది,” అంటూ మాపుయి అసలు విషయం చెప్పింది. అలా నవ్వుకుంటూ ముగ్గురూ భోజనం పూర్తి చేశారు. తర్వాత మేఘన ఎందుకు కావాలనే దేవకితో తిట్టించుకుందో మాపుయి వివరించింది. దేవకి కొద్దిసేపు ఆమెను అర్థంకాని చూపుతో చూసింది. తర్వాత నెమ్మదిగా అంది— “మనకు ఇష్టమైన వాళ్లతో కలిసి ఇలా భోజనం చేయడం కూడా అదృష్టమే. నాకు నా భర్త గుర్తొస్తున్నాడు.” ఆమె గొంతులో ఒక్కసారిగా విషాదం చేరింది. “అమ్మతల్లీ! ఆ పనికిమాలిన మనిషి గురించి ఆ పాత జ్ఞాపకాలు ఆపు!” గట్టిగా అంది మేఘన. దేవకి ముఖం చిన్నబుచ్చుకుంది. “మై హిందూ ఔరత్ హోనే కే నాతే...” “బస్ కరో దీదీ! హిందూ ఔరత్ భీ ఇన్సాన్ హై... కోయీ జాన్వర్ నహీ!” అంది మేఘన. కాసేపటి తర్వాత, “నేనూ హిందూ స్త్రీనే. నా జీవితాన్ని నేను జీవించడం లేదా?” అని ప్రశ్నించింది. దేవకి మౌనంగా ఆమెవైపు చూసింది. “మేఘనా... నువ్వు ఎప్పటికీ నా దగ్గరే ఉంటే నా జీవితంలో ఈ ఖాళీ అంతా పోతుంది,” అంది దేవకి. “ఠీక్ హై! యే కౌన్ సీ బడీ బాత్ హై!” అంది మేఘన. “నీ కన్నయ్యకు పెళ్లి చేసేస్తాం. ఏక్ రాజా... దో రాణీ!” దేవకి కోపం నటిస్తూ— “ముఝే కాల్ సెంటర్ వాలీ లడ్కీ నహీ చాహియే!” అంది. ముగ్గురూ మళ్లీ నవ్వేశారు. నవ్వు తగ్గిన తర్వాత మేఘన దేవకి చేతిని పట్టుకుంది. “దీదీ, నీ జీవితాన్ని ఒంటరితనంతో ముగించకు. నీ కొడుక్కి పెళ్లి చేయడమే నీ జీవిత లక్ష్యం కాకూడదు. అతని పెళ్లి తర్వాత నువ్వు మళ్లీ ఒంటరిగా మిగిలిపోకూడదు.” దేవకి కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. “నాకూ ఒక తోడు కావాలి మేఘనా. ఒక పురుషుడి సహచర్యం కావాలని నా మనసులో ఎంత బలంగా ఉందో... మీతో ఉన్నప్పుడే మొదటిసారి నాకు అర్థమైంది. మీ దగ్గరే దాన్ని బయటకు చెప్పే ధైర్యం వచ్చింది,” అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. మాపుయి ఆమెను ఓదార్చింది. “దీదీ, మేఘన నీకంటే చిన్నది. అయినా తన జీవితంలో చాలా పెద్ద నిర్ణయం తీసుకుంది. తన భర్తతో ఇక జీవించలేనని నిర్ణయించుకుని అతని నుంచి బయటకు వచ్చింది.” దేవకికి విషయం పూర్తిగా అర్థం కాలేదు. అప్పుడు మేఘన చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. “నాకు ఇరవై ఒక్క ఏళ్లకే పెళ్లయింది. మూడు సంవత్సరాలు నా భర్తతో ఉన్నాను. ఇరవై నాలుగేళ్ల వయసులో ఇక అతనితో ఉంటే నా జీవితాన్ని నేనే నాశనం చేసుకున్నట్టవుతుందని నిర్ణయించుకున్నాను.” దేవకి, మాపుయి మౌనంగా వింటున్నారు. “అతనికి తీవ్రమైన దాంపత్య సమస్య ఉండేది. మా మొదటి రాత్రే నాకు ఒక పీడకలలా మారింది. మొదట్లో ఏదో సమస్య... కాలంతో సర్దుకుంటుందని అనుకున్నాను. అతనికి సహకరించాను. ఆరు నెలల తర్వాత అసలు పరిస్థితి నాకు అర్థమైంది.” మేఘన కాసేపు ఆగింది. “డాక్టర్లు ఆశ చూపించారు. పెద్దవాళ్లు ఓపిక పట్టమని సలహాలు ఇచ్చారు. అందుకే కొంతకాలం ఎదురుచూశాను. అదే సమయంలో నా భర్త, అత్తమామలు పిల్లల కోసం నాపై ఒత్తిడి పెంచారు. చివరకు అతనికి ఒక కొడుకును ఇచ్చాను. నా జీవితంలో నేను చేసిన అతిపెద్ద తప్పు అదే.” దేవకి, మాపుయి ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశారు. వారి ముఖాల్లో ఒకటే ప్రశ్న. “అతనికి ఆ సమస్య ఉంటే బిడ్డ ఎలా పుట్టాడు?” మేఘన వారి సందేహాన్ని అర్థం చేసుకుంది. “దాంపత్య సామర్థ్య సమస్య, సంతానోత్పత్తి సామర్థ్యం రెండూ ఒకటి కావు. ఒక పురుషుడికి శారీరక సంబంధంలో సమస్య ఉండొచ్చు. అయినా అతనిలో సంతానోత్పత్తికి అవసరమైన వీర్యకణాలు ఉండవచ్చు. వైద్య సహాయంతో అలాంటి దంపతులకు కూడా పిల్లలు కలగవచ్చు.” మాపుయి ఆ విషయాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకుని దేవకికి మరింత సరళంగా వివరించింది. మేఘన ముఖంలో బాధ మళ్లీ గాఢమైంది. “అది మాత్రమే కాదు. నా భర్త చాలా క్రూరుడు. అతని కోరికలకు హద్దులుండేవి కావు. ఒక దశలో తన స్నేహితుడితో కూడా నేను శారీరక సంబంధం పెట్టుకోవాలని నన్ను బలవంతం చేశాడు.” ఆ మాటతో గది ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది. దేవకి కళ్లలో నీళ్లు ఉబికాయి. “ఈ విషయం నేను కన్నయ్యకు ఎప్పుడూ చెప్పలేదు,” అంటూ మేఘన ఏడ్చింది. దేవకి ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుంది. “నీ భర్త... నా భర్తకంటే కూడా క్రూరుడు,” అంటూ దేవకి కూడా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. మేఘన పరిస్థితి తెలిసినా పిల్లల కోసం ఆమెను ఒత్తిడి చేసిన పెద్దల మీద దేవకికి కోపం వచ్చింది. “నీ బాధ తెలిసి కూడా నిన్ను బలవంతం చేసిన వాళ్లు పెద్దవాళ్లు కాదు మేఘనా... రాక్షసులు!” మేఘన దేవకిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. ఇద్దరూ ఏడ్చారు. ఏళ్ల తరబడి మనసులో దాచుకున్న బాధ కన్నీళ్ల రూపంలో బయటకు వచ్చేదాకా ఏడ్చారు. చివరకు వారి మనసుల్లోని తుఫాను కొద్దిగా శాంతించింది. మేఘన మృదువైన మాటలతో దేవకిని ఓదార్చింది. మాపుయి నెమ్మదిగా అంది— “ఆ తర్వాత మేఘన తన భర్తకు విడాకులు ఇచ్చింది. తన జీవితానికి సరైన తోడును వెతుక్కోవాలని నిర్ణయించుకుంది.” మేఘన చిన్నగా నవ్వింది. “విడాకుల తర్వాత రాంప్రసాద్ మరో పెళ్లి చేసుకున్నాడు. కానీ అతని రెండో భార్య కూడా అతన్ని వదిలేసి విడాకులు తీసుకుంది. ఇప్పుడు కొడుకును అడ్డం పెట్టుకుని నన్ను ఎమోషనల్‌గా బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తున్నాడు.” అంతలో మాపుయి ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్‌పై మిర్చందానీ పేరు కనిపించింది. మాపుయి కాల్ అందుకుంది. కొద్దిసేపటికే ముగ్గురు అక్కాచెల్లెళ్లలా మారిపోయిన ఆ స్త్రీలు అక్కడి నుంచి బయలుదేరారు.

Nues Leben -18

Lavanya apartment looks like a withered garden without Devaki. Everyday she used to bring something for us to eat. Like a mother…said Mapuii. “No like a sister she is not much older than us.” Said May.  “It is true. She is not earning much and her son is also unemployed till recently. But she is a noble lady.  She hired a car to take Manu on a pilgrimage. That is the respect she has for the social worker.  

Don’t we have respect for social work? asked May. “We have respect. In fact m any people display respect but only a few can put it in action like Devaki.” Replied Mapuii.

No I don’t agree with you. We too will put it in action in a bigger way. Our love for Devaki and Manu is true. It is not a show biz. said May. Good it is getting late for office said Mapuii. "But you said you are on leave today! asked May.

"It is getting later for you . I am on leave for an important reason. But you have to go today. today  is Saturday not Sunday." said Mapuii

I don’t have to go to office again. Said May. Mapuii was surprised “What do you mean?” she said. “I have left the job.”said  May. Mapuii felt the bomb blast. She had no words. There was silence for a few minutes. 

Did they fire or you left? enquired Mapuii. “I left due to harassment.” Is Om the reason? May nodded her head. Mapuii was really angry.  I will kill that bastard!  What does he want? What is he up to? Demanded mapuii. Suddenly somebody was knocking at the door. Devaki came in and put a dish on the tea table “chana bhatura” tum dononkeliye. She smiled profusely. That was the purest smile of the most innocent lady. Her face looked like a full moon with a large round red mark on her forehead. She was going as immediately as she came. May and Mapuii hugged Devaki. “after ten days we see you today. We felt very lonely” said May and mapuii in a single uniform tone.” “I too felt the same. I just came back Meerut I have not taken a bath yet. I know you leave for office I I am late I will miss you. So I quickly prepared breakfast and brought it. I must go and bath. Tears rolled in the eyes of May and Ma. 

Mapuii is on leave today and I am on permanent leave. said May. “Tho aisa karo nasta karkey neeche aajavo. Lunch bhee pakaatee hum. Hum teenon saat me khayenge.”

But if we come and sit on you what about your stitching  job? Asked Mapuii. Mera Kanhaya ney mana kar diya. Abhi usko jab milgayeenaa! Devaki’s face is brightened up when she was talking about her son. When they began congratulating her son she went into the lift and the lift  moved down.  They kept looking at her. 

Meghana and Mapuii  looking at Devaki while the lift goes down

Chana batura – this is called poori koora in Andhra said May. They opened the dish and started eating. Two post card size photos are lying Just beside the dish. Mapuii picked them I must put them in my bag. Thank God Devaki has not seen them. She said. “Why what happens if she sees the photos?” asked May. Mapuii got irritated and said “She may ask us about the photos if you slip your tongue and tell her about Manu’s love she will be hurt. She hopes have Manu as daughter in law.” Said Mapuii  

You mean I have tongue slippery ! May’s face turned red. Mapuii acted like shocked for fun.  "Arey sorry yaar Suddenly the truth came out!"  Mapuii used inflammatory words to provoke May further.  Hardly had  they finished breakfast when somebody was knocking at the door. 

“Nawaz!” Exclaimed May. The man standing at the door smiled. He said “sorry Meghanaji I popped up without invitation.  I am an uninvited guest.” He said with a smile.  “Who is this uninvited guest?” Mapuii asked.   “Mapuii, he was my ex colleague Nawaz siddiqui who left fare portal call center.two months ago and joined somewhere in Gurugaon” 

“Come in and sit down. ”said Mapuii.  The man came in and sat on the sofa.  Actually I came here in your interest” he began immediately. I am working for Convergys Gurgaon.

There are vacancies in Convergys. Why don’t you join?  How do you know that I have left fare portal? Asked May.“Manish Arora told me. We are good friends” said siddiqui. May remembered Manish “He is the man who proposed several times” she said. Manish laughed. He is a married man with children. You have done a good job by quitting fare portal. Om is another pest in the company. I know he has been harassing you but he is quite an aged person. You come to Convergys it is a prestigious company which offers so many benefits to the employees. Your life will be settled. Siddiqui was speaking like a flow.

What is your interest in Meghana? Asked Mapuii. But he did not listen to her words nor he looked at her. He was looking into May’s eyes piercingly. "Meghanaji  aap decision leejeeye ....

401k employees, paid holidays, casual dress, decent atmosphere. Life Insurance facility, paid sick leave, education and training reimbursement." He was reeling off the list of benefits. 

A call center agent from the north-eastern state of Mizoram were raped in  Gurugoan and Delhi recently The case received a lot of publicity in India with students from north-eastern states participating in protest rallies in Delhi. I am no longer interested in BPO I want to stand on my feet thanks for the offer said May. Mapuii's eyes widened when she heard Mizoram girl was raped. 

“No.. no , don’t say that BPO Industry is a blessing in disguise for youth of India. It opened employment options for a huge population, above all it offers corporate culture. The culture only accessible to graduates from IIT and IIM was suddenly open to undergrads, ten plus two” said Siddiqui 

“Why don’t you try Meghana ? Don’t think of travel alone” said Mapuii. 

Yes acchee baat bola, Siddiqui appreciated Mapuii and said “Meghanaji you need not travel I will offer you a flat. We live together. Finally  his interest in  Meghana was revealed. 

Get out !!!!! Meghana thundered. The whole apartment echoed. 

Siddiqui looked appalled but did not budge. He rather looked at the pictures on the tea table and said. Arey Keyur kaa photos! why are they here?  Siddiqui’s eyes glowed like fireflies. May and Mapuii were cnfused. He observed their feelings and smirked showing all his teeth. It was like a bolt from the blue for them. “ Is he Keyur ? Are you sure? " asked  Meghana. " Kabhee kabee Mayur bhee hosaktahai.  Kabhee engineer kabhee doctor maa key liye hospital banataa hum bolkey paise mangthe" Siddiqui's voice had sadistic overtones.  Mapuii and May looked more nervous.

We are looking for him do you know his number? Please give us Mapuii begged him. He is from Gurugaon. Now a days he is not seen. If he has  a good supply of money he won’t show up. Paisa kharchaa honekey baad hee milata , mean time think of my proposal, he grinned at Meghana and left.

OMG he is such a crook of man.  We must complain to the police about him. Manu is a stupid to give him money. She should have told us what is going on between them" said Meghana.

Don;t talk like a stupid. Manu is not a stupid you are a stupid. No lover will ever tell you those things.  Did you ever tell me what is going on between Om and you?   Since long Om and you are meeting on Sundays.  When he is sexually harassing why do you go and meet him. shouted Mapuii. 

Yes he is harassing me but it is not sexual harassment. On his own he never does it.  Ramprasad is the reason behind it. said May. Who is Ramprasad? Mapuii looked more confused. when May replied that “He was was ex husband and Om’s friend.” Mapuii was more perplexed than shocked. Mapuii could not believe her ears until May confirmed that she heard rightly.  I will tell you the story of my ex husband. May and  started telling her story.   

Neues Leben 17

ఇన్నోవా కారు మీరట్‌లోని సెంటర్ ఫర్ మేనేజ్‌మెంట్ డెవలప్‌మెంట్ వైపు వెళుతోంది. అది మోదీ పారిశ్రామిక కుటుంబం నిర్వహిస్తున్న ఎంబీఏ కళాశాల.

కన్నయ్య డ్రైవర్ పక్కన ముందు సీటులో కూర్చున్నాడు. డాక్టర్ రాధిక, ధర్ వెనుక సీటులో కూర్చున్నారు. డాక్టర్ రిషి మధ్య సీటులో ఉన్నాడు.

కన్నయ్య కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నాడు. ఎండ ప్రకాశవంతంగా ఉంది. రోడ్డు పక్కన తోపుడు బండ్ల వ్యాపారులతో కాలిబాట కిటకిటలాడుతోంది. చెరకు రసం బండ్లు, సైకిల్ రిపేర్ షాపులు, టీ కొట్లు, సుగంధ ద్రవ్యాల దుకాణాలు—ఒక్కొక్కటిగా అతని కళ్లముందు ప్రత్యక్షమై, క్షణాల్లో వెనక్కి జారిపోతున్నాయి.

“నేను ధర్.”

“నేను డాక్టర్ రాధిక.”

“నేను డాక్టర్ రిషి.”

ఒకరికొకరు పరిచయం చేసుకున్నారు.

కన్నయ్య మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు. రోడ్డు పక్కన కనిపిస్తున్న చిన్న పట్టణపు జీవితాన్ని ఆసక్తిగా గమనిస్తున్నాడు. అతని మౌనాన్ని చూసి మిగిలినవారు అతనికి తమ సంభాషణపై ఆసక్తి లేదనుకున్నారు. నిజానికి కన్నయ్య మనసు ఆ చిన్న పట్టణపు దృశ్యాల్లో లీనమైపోయింది.

“వారం రోజులుగా మీరట్ వస్తున్నాను,” అన్నాడు ధర్.

“మీరెలా ఫీలవుతున్నారో నాకు తెలియదు. కానీ నాకు మాత్రం ఈ ప్రయాణం చాలా ఇబ్బందిగా అనిపిస్తోంది,” అంది డాక్టర్ రాధిక.

“అందుకే నేను మీరట్‌కే మారిపోయాను,” అన్నాడు కన్నయ్య.

రాధిక అతని వైపు వింతగా చూసింది.

“నాకు చిన్న పట్టణాల్లో చాలా అసౌకర్యంగా ఉంటుంది,” అంది.

ఆ మాటల్లో కొంత అహంభావం కనిపించింది.

“నాకైతే చిన్న పట్టణాలతో ఎలాంటి సమస్యా లేదు,” అన్నాడు ధర్.

“మీరు ఎక్కడి నుంచి వచ్చారు, ధర్?” వెంటనే అడిగింది రాధిక.

“ఘజియాబాద్.”

“అదొక సబర్బ్ కదా! నేను కరోల్‌బాగ్, ఢిల్లీ నుంచి వచ్చాను,” అంది రాధిక.

అంతవరకు మౌనంగా ఉన్న రిషి మాట్లాడాడు.

“నేను సైకాలజిస్ట్‌ని. సెంట్రల్ ఢిల్లీ నుంచి వచ్చాను. పార్లమెంట్ స్ట్రీట్ దగ్గర ఉంటాను. అయినా నాకు అలాంటి భావనేమీ కలగదు. పైగా ఘజియాబాద్‌ను చిన్న పట్టణం లేదా కేవలం సబర్బ్ అనడం సరైంది కాదు. అది ఒక పారిశ్రామిక నగరం. అప్పటి ఉత్తరప్రదేశ్ ముఖ్యమంత్రి ఎన్.డి. తివారీ 1976 నవంబర్ 14న, నెహ్రూ జయంతి రోజున, ఘజియాబాద్‌ను ప్రత్యేక జిల్లాగా ప్రకటించారు.”

రాధిక వెంటనే అతని వైపు తిరిగింది.

“ఈ రోజుల్లో సైకాలజిస్టులకు క్లయింట్లు ఎక్కడున్నారు? పైగా మీరు సైకాలజిస్ట్. మెడికల్ డాక్టర్ కాదు. కానీ నేను మెడికల్ డాక్టర్‌ని,” అంది.

రిషి నవ్వాడు.

“అయితే మీరట్‌లో ఈ పని ఎందుకు ఒప్పుకున్నారు?”

“నేను మీ టీమ్‌లో ఇవాళ ఒక్కరోజుకే చేరాను. చుట్టుపక్కల పట్టణాలకు వెళ్లడం నాకు ఇష్టం లేదు. సాయంత్రం నాకు మెడికల్ ప్రాక్టీస్ ఉంటుంది. ఇంటికి ఆలస్యంగా చేరితే నా పేషెంట్లు ఇబ్బంది పడతారు. ప్రిజమ్ మాన్‌పవర్ ట్రైనింగ్ అండ్ కన్సల్టెన్సీలో చేరిన రోజే డైరెక్టర్‌కు ఈ విషయం చెప్పాను.”

రాధిక ఇంకా రిషితో మాట్లాడుతుండగానే కన్నయ్య ఫోన్ మోగింది.

CMD కళాశాల ప్రిన్సిపాల్ డాక్టర్ విశాల్ జైన్.

“ఎక్కడున్నారు?” అడిగాడు ఆయన.

“మరో పది నిమిషాల్లో చేరుకుంటాం సార్,” అన్నాడు కన్నయ్య.

ధర్ వాచీ చూసుకున్నాడు.

మధ్యాహ్నం 1.45.

“రెండు గంటలకు చేరుకోగలమా?” డ్రైవర్‌ను అడిగాడు.

“దస్ మినట్ కాఫీ హై సాబ్,” అన్నాడు డ్రైవర్.

“రెండు గంటలకు ఇంటర్వ్యూ స్కిల్స్ ట్రైనింగ్ సెషన్ మొదలవుతుంది,” అన్నాడు ధర్.

రాధిక చిరునవ్వుతో అతని వైపు చూసింది.

“డాక్టర్ ధర్, ఇక్కడి విద్యార్థుల ఇంగ్లీష్ ఎలా ఉంటుంది?”

ధర్ నవ్వాడు.

“రెండు నెలలుగా మీరట్‌లో ఉన్న మా సీనియర్ ట్రైనర్ మిస్టర్ కన్నయ్యను అడగండి.”

కానీ రాధిక కన్నయ్యతో మాట్లాడటానికి పెద్దగా ఆసక్తి చూపలేదు. ఆమె స్వభావం అప్పటికే అందరికీ కొంత అర్థమైంది.

కారు CMD క్యాంపస్‌లోకి ప్రవేశించింది.

ఆ కళాశాల అత్యాధునిక సౌకర్యాలతో ఎంతో సొగసుగా ఉంది. అమెరికాలోని ఏదో ఆధునిక కాలేజీ క్యాంపస్‌లా కనిపిస్తోంది.

అందరూ కారు దిగిపోయి ప్రిన్సిపాల్ గదికి వెళ్లారు.

ప్రిన్సిపాల్ డాక్టర్ జైన్ ఎంతో మర్యాదగా, ఆత్మీయంగా వారిని ఆహ్వానించారు.

అక్కడ ఉన్న అతిథితో ఆయన మాట్లాడుతూ—

“వారం రోజులుగా విద్యార్థులకు కమ్యూనికేషన్ స్కిల్స్‌లో శిక్షణ ఇచ్చాం. ఈ రోజు ఇంటర్వ్యూ స్కిల్స్‌తో కార్యక్రమాన్ని ముగిస్తున్నాం. అందుకే మాక్ ఇంటర్వ్యూ నిర్వహిస్తున్నాం. విద్యార్థులు దీన్ని నిజమైన ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూలాగే సీరియస్‌గా తీసుకుని, తమ సర్టిఫికెట్లు, ఇతర ఆధారపత్రాలతో రావాలని చెప్పాం.”

తర్వాత ట్రైనర్లను చూపిస్తూ పరిచయం చేశారు.

“వీరంతా ఇంటర్వ్యూ ప్యానెల్‌లో ఉంటారు. డాక్టర్ ధర్ విద్యార్థుల అకడమిక్ సామర్థ్యాన్ని పరిశీలిస్తారు. ఆయనకు అనేక విద్యార్హతలు ఉన్నాయి. డాక్టర్ రిషి సైకోమెట్రిక్ అనాలిసిస్ చేస్తారు. ఆయన ఢిల్లీ ప్రభుత్వంలో పనిచేస్తున్న సైకాలజిస్ట్. విద్యార్థుల వ్యక్తిత్వాన్ని అంచనా వేస్తారు. కన్నయ్య వారి భాషా నైపుణ్యాన్ని పరీక్షిస్తారు.”

చివరగా డాక్టర్ రాధిక వైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూశారు.

రాధిక వెంటనే ముందుకొచ్చింది.

“నేను డాక్టర్ రాధిక. నేను కూడా విద్యార్థుల భాషా నైపుణ్యాన్ని అంచనా వేయడానికి వచ్చాను.”

అతిథి ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశాడు.

“మీరు మెడిసిన్ చదివి లాంగ్వేజ్ ట్రైనర్‌గా పనిచేస్తున్నారా?”

ఆ ప్రశ్న రాధికకు ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

డాక్టర్ జైన్ వెంటనే కల్పించుకున్నారు.

“ఢిల్లీలో ఎంబీబీఎస్ చదివినవారు చాలామంది టీచింగ్, అడ్మినిస్ట్రేషన్, మేనేజ్‌మెంట్ వంటి విభిన్న రంగాల్లో పనిచేయడం నేను చూశాను.”

కొద్దిసేపటికి సంభాషణ ముగిసింది.

అందరూ ట్రైనింగ్ హాల్‌కు వెళ్లారు.

కానీ ఇంటర్వ్యూ ప్యానెల్ సభ్యురాలిగా రాధిక ఆశించినంత బాగా చేయలేకపోయింది. ప్రిన్సిపాల్ గదిలో జరిగిన సంభాషణ, ఆ అతిథి అడిగిన ప్రశ్న పదే పదే ఆమె మనసులో మోగుతున్నాయి.

అయినా కన్నయ్య మాత్రం చివరివరకు ఆమెతో ఎంతో ఆప్యాయంగా, స్నేహపూర్వకంగా వ్యవహరించాడు.

తర్వాత ధర్ ద్వారా రాధికకు ఒక విషయం తెలిసింది.

కన్నయ్య కూడా మెడిసిన్ చదివిన డాక్టరే!

---

సూర్యాస్తమయ సమయానికి నోయిడా వీధులు సందడిగా మారాయి.

దీపావళి మార్కెట్ ఇంద్రధనుస్సులా మెరిసిపోతోంది. రంగురంగుల దుస్తుల్లో తిరుగుతున్న స్త్రీలు, పురుషులు, పిల్లలతో వీధులకు కొత్త కళ వచ్చింది. ఎక్కడ చూసినా బాణసంచా దుకాణాలే.

మను కళ్లలో ఆనందం నిండింది.

తనకు పరిచయమైన కొంతమంది పిల్లలను వెంటబెట్టుకుని ఆమె మార్కెట్‌లో నడుస్తోంది. వేగంగా దూసుకెళ్తున్న వాహనాల నుంచి వారిని కాపాడుతూ, అప్పుడప్పుడు ప్రేమగా దగ్గరకు చేర్చుకుంటోంది.

ఆమెను చూస్తే ఆ పిల్లలందరికీ తల్లిలా అనిపిస్తోంది.

వాళ్లు ఒక బాణసంచా దుకాణం ముందు ఆగారు.

రకరకాల టపాసులు చూడగానే పిల్లల కళ్లలో వెలుగు మెరిసింది.

“బెహన్, ముఝే నా బాంబ్స్ చాహియే!” అన్నాడు ఆరేళ్ల బాలుడు.

“దీదీ, ముఝే నా చిటపటి చాహియే!” అంది పదేళ్ల అమ్మాయి.

పిల్లల కళ్లలోని ఆనందాన్ని చూస్తూ మను తన బాల్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంది.

రాజస్థాన్‌లో దీపావళి ఎంత గొప్పగా జరుపుకుంటారో ఆమెకు గుర్తొచ్చింది.

పిల్లలు అడిగినవన్నీ కొనడం మొదలుపెట్టింది.

అంతలో వెనుక నుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

“ముఝే నా ఫ్లాషింగ్ డైమండ్స్ ఔర్ ఫ్లవర్ పాట్స్ చాహియే!”

మను వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

“ఓహ్! డాక్టర్ సాబ్! వాట్ ఎ ప్లెజెంట్ సర్‌ప్రైజ్!”

ఆమె బుగ్గలు ఒక్కసారిగా ఎర్రబడ్డాయి.

దుకాణదారుడు నవ్వుతూ—

“ఫ్లవర్ పాట్స్ ఉన్నాయి సార్. కానీ ఫ్లాషింగ్ డైమండ్స్ లేవు,” అన్నాడు.

“అయ్యో! ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?” అన్నాడు మయాంక్.

తర్వాత మను కళ్లలోకి చూస్తూ—

“నీ కళ్లే ఇవ్వు. ఫ్లాషింగ్ డైమండ్స్ కంటే అవే ఎక్కువగా మెరుస్తున్నాయి.”

మను మరింత సిగ్గుపడింది.

కొంచెం దూరంలోని మరో స్టాల్ దగ్గర నిలబడి ఉన్న మాపుయి, మే ఇదంతా గమనిస్తున్నారు.

మను బుగ్గల్లో విరిసిన గులాబీలను వాళ్లు స్పష్టంగా చూశారు.

పిల్లలు బాణసంచా తీసుకుని ఆనందంగా వెళ్లిపోయారు.

మయాంక్ మను చెయ్యి తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

“నాకు మీ ఫోన్ నంబర్ కావాలి,” అంది మను.

“సరే. ముందు కాఫీ తాగుదాం. అక్కడ నంబర్లు మార్చుకుందాం,” అన్నాడు.

ఇద్దరూ ఎదురుగా ఉన్న రెస్టారెంట్‌లోకి వెళ్లి పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు.

కాఫీ ఆర్డర్ చేశారు.

మయాంక్ ఆమె చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని తన చెంపకు ఆనించుకున్నాడు.

మాపుయి, మే కూడా రెస్టారెంట్‌లోకి వచ్చారు. వారికి కనిపించకుండా ఒకచోట కూర్చుని ఇద్దరినీ గమనిస్తున్నారు.

మను మంచులా కరిగిపోతోంది. మయాంక్ సాన్నిహిత్యంలో ఆమె మనసు పూర్తిగా మునిగిపోయింది.

కాఫీ పూర్తయింది.

మను తన పర్సు తెరిచి ఒక కరెన్సీ కట్ట తీసి అతనికి ఇచ్చింది.

అది చూసిన మే ముఖం మారిపోయింది.

“ఈ మధ్య మను అతనికి ఏటీఎంలా మారిపోయింది. ఈ దోపిడీని మనం ఆపాలి,” అంది.

“ఇప్పుడే వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్తే ఇద్దరూ డిస్టర్బ్ అవుతారు,” అంది మాపుయి.

“రా, నిన్ను నీ అపార్ట్‌మెంట్ దగ్గర దింపుతాను,” అన్నాడు మయాంక్.

మయాంక్‌తో కారు ప్రయాణం!

ఆ ఆలోచనే మనును రొమాంటిక్ ఊహల్లోకి తీసుకెళ్లింది.

ఇద్దరూ లేచి కారు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టారు.

“చూడు! వాళ్లు వెళ్తున్నారు,” అంది మాపుయి.

మే, మాపుయి వెంటనే వారిని అనుసరించారు.

వాళ్లు నోయిడా దీపావళి మార్కెట్ గుండా నడుస్తున్నారు. ప్రతి స్టాల్ రంగురంగుల మెరుపులతో అలంకరించిన దేవకన్యలా కనిపిస్తోంది. విద్యుద్దీపాల దారాలతో నేసిన వస్త్రాల్లా ఆ అలంకరణలు అద్భుతంగా మెరుస్తున్నాయి.

“అతను ఆమెను కారులో తీసుకెళ్తున్నాడు. ఇక మనం ఆలస్యం చేయకూడదు. ఆలస్యం ప్రమాదకరం,” అంది మాపుయి.

ఆమె వేగంగా నడవడం మొదలుపెట్టింది.

“అతను నిజంగా మయాంకేనా? లేక మయూర్‌నా?” అడిగింది మే.

“ఇప్పుడే తేల్చేస్తాను,” అంది మాపుయి.

“ఎలా?”

“ఒక మెడికల్ ప్రశ్న అడుగుతాను.”

అప్పటికే వాళ్లు మను, మయాంక్ దగ్గరకు చేరుకున్నారు.

మే, మాపుయిని చూడగానే మను ముఖమంతా సిగ్గుతో నిండిపోయింది. అప్పటివరకు మయాంక్‌కు చాలా దగ్గరగా నిలబడిన ఆమె, స్నేహితులను చూడగానే కాస్త దూరంగా జరిగి నిలబడింది.

ఆమె కనురెప్పలు భారంగా వాలిపోయాయి. గులాబీ పెదవులు స్వల్పంగా వణుకుతున్నాయి. అర్ధనిమీలిత నేత్రాలపై వంపు తిరిగిన కనుబొమ్మలు పూర్తిగా ఎక్కుపెట్టిన విల్లులా కనిపిస్తున్నాయి.

ప్రియుడి సాన్నిహిత్యం ఆమెలో సిగ్గును పెంచింది; ఆ సిగ్గు ఆమె అందాన్ని మరింత ఇనుమడింపజేసింది.

మాపుయి మాత్రం సైనికాధికారిలా నిటారుగా నిలబడి అతని వైపు చూసింది.

“డాక్టర్ మయాంక్! MRKH సిండ్రోమ్ అంటే ఏమిటి?” అకస్మాత్తుగా ప్రశ్నించింది.

ఆ సందర్భానికి ఆ ప్రశ్న ఎంత అసంబద్ధంగా ఉన్నా మాపుయి పట్టించుకోలేదు. ఊహించని ప్రశ్నతో అతన్ని తికమక పెట్టవచ్చని ఆమె అనుకుంది.

కానీ మరుక్షణమే సమాధానం వచ్చింది.

“Mayer–Rokitansky–Küster–Hauser syndrome.”

మాపుయి ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయింది.

అయినా వెంటనే తేరుకుంది.

“అయినా సరే! మీరు మనును తీసుకెళ్లలేరు. మేమే ఆమెను ఇంటి దగ్గర దింపుతాం,” అంది.

మయాంక్ తన ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చి కారులో కూర్చున్నాడు.

కారు ముందుకు కదిలింది.

అతని కారును ఒక యువకుడు మోటార్‌బైక్‌పై అనుసరిస్తున్నాడు.

దాన్ని చూపిస్తూ మాపుయి చెప్పింది—

“త్వరలోనే మయూర్ ఎవరో, మయాంక్ ఎవరో స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అతను నా మనిషి—డిటెక్టివ్ మీర్ చందానీ. నేనే అతన్ని నియమించాను.”

మను నివ్వెరపోయి మాపుయిని చూసింది.

మాపుయి ఆమె చేతిని ఎంతో జాగ్రత్తగా పట్టుకుంది. పెళ్లి మండపానికి వధువును నడిపిస్తున్నంత అపురూపంగా ఆమెను కారు దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది.

మే, మాపుయి, మనాలిని ముగ్గురూ ఫోక్స్‌వ్యాగన్‌లో గ్రేటర్ నోయిడా వైపు బయలుదేరారు.

పెద్ద రచనల కు ప్రేరణ ప్రేమే సుమా

  పెద్ద రచనల వెనుక ప్రేరణ ప్రేమే సుమా

                                                    

పెట్రార్చ్ పండితుడు మరియు కవి, దౌత్యవేత్త వేరొక చోటకి  వెళ్లగలిగిన సమర్థుడే కానీ అవిన్యాన్లోనే జీవితం గడిపేశాడు.  

ఫ్రాన్సిస్కో  పెట్రార్చ్ 1304 న టుస్కాన్  వద్ద జన్మించాడు.  డాంటే అలిఘేరీ అతని తండ్రికి స్నేహితుడు. పెట్రార్చ్ తన బాల్యాన్ని ఫ్లోరెన్స్ సమీపంలోని ఇన్సిసా గ్రామంలో గడిపాడు.   బోలో న్యా లో న్యాయశాస్త్రాన్ని అభ్యసించారు. అతని తండ్రి న్యాయవాద వృత్తిలో (నోటరీ) ఉన్నందున, పెట్రార్చ్ మరియు అతని సోదరుడు కూడా న్యాయశాస్త్రాన్ని చదవాలని పట్టుబట్టారు. అయితే, పెట్రార్చ్  ప్రధానంగా లాటిన్ సాహిత్యంపై ఆసక్తి కలిగి ఉన్నాడు, తండ్రి బలవంతంపై  న్యాయశాస్త్రం చదివినా ఏడు సంవత్సరాలు వృధాగా భావించాడు.  అతను న్యాయవ్యవస్థను న్యాయాన్ని విక్రయించే కళగా భావించినందున, "నేను నా మనస్సు తో వ్యాపారం చేయలేను " అని నిరసించాడు.

తల్లిదండ్రుల మరణం తరువాత, పెట్రార్చ్ మరియు అతని సోదరుడు  అవిగ్నాన్‌కు వెళ్లారు, అక్కడ అతను  చర్చ్ కొరకు పనిచేశాడు. లారా దే  నోవెస్ ను  మొదటిసారి  అవిన్యాన్ నగర చర్చ్ లో 1327లోచూసాడు.  అప్పటికి ఆమె వయసు 15 సంవత్సరాలే. కానీ  ఆమెకు అప్పటికే పెళ్లి అయిపోయింది. ఆమె ఆడిబర్ట్ డి నోవ్స్ అనే రాజు భార్య.    పెళ్లి అయినస్త్రీ  అని తెలిసినా  ప్రేమను చంపుకోలేక పోయాడు. జీవిత కాలం మౌనంగా ఆమెను ఆరాధకుడిగా మిగిలిపోయాడు. ఆమె చర్చికి వచ్చేటప్పుడు చూడడానికే అతడు అక్కడ చర్చిలోనే  ఉండిపోయాడు. లారా దే  నోవెస్ ను  పెట్రార్చ్ తన జీవితకాలం మౌనంగా ప్రేమించాడు. ఆమె కోసం పరితపిస్తూ 366 సొనెట్స్ వ్రాసాడు.  పెట్రార్చ్  ఆమెను  ఆమె సమీపంలో ఉండటానికి వాక్లూస్‌లో ఒక చిన్న ఎస్టేట్‌ను కూడా కొనుగోలు చేశాడు.  అతను వివాహం చేసుకోవడానికి చర్చి అనుమతించనప్పటికీ, అతను  స్త్రీ తో సంబంధం పెట్టుకుని   ఇద్దరు పిల్లలకు జన్మనిచ్చాడు. అతని పెద్ద కుమారుడు జియోవన్నీ 1337లో జన్మించాడు  అతని రెండవ బిడ్డ ఫ్రాన్సిస్కా 1343లో జన్మించాడు. చనిపోయేముందు తన బిడ్డలని ప్రకటించి చనిపోయాడు.  

ఇటాలియన్  రచయితలనగానే అందరికీ డాంటే  గుర్తొస్తాడు. డాంటే 1265 లో ఫ్లోరెన్స్ లో పుట్టాడు. డాంటేకు 12 సంవ త్సరాల వయస్సు ఉన్నప్పుడు అతని తల్లి మరణించింది.  అతను కుటుంబ స్నేహితుడి కుమార్తె గెమ్మ దొనాతిని వివాహం చేసుకున్నాడు.   డాంటే బీట్రైస్ అనే  అమ్మాయి  ప్రేమలో పడ్డాడు.   బీట్రైస్  డాంటేపై చాలా  ప్రభావం చూపుతుంది  ఆమె పాత్ర డాంటే యొక్క డివైన్ కామెడీకి వెన్నెముకగా ఉంటుంది.

తొమ్మిది సంవత్సరాల వయస్సులో ఉన్నప్పుడు డాంటే  బీట్రైస్ను కలుసుకున్నాడు,  అతనిది చూపులోనే ప్రేమ. వేరొక రితో  పెళ్లి జరిగిపోయినప్పటికీ డాంటే తన ప్రేమను చంపుకోలేక పోయాడు. 1290 లో బీట్రైస్ అనుకోకుండా మరణించింది,  డాంటే మానసికంగా ఆస్తిమితు డైయ్యాడు. తరువాత డాంటె వీట న్యోవ  (ది న్యూ లైఫ్) అనే గ్రంధం వ్రాసాడు.  ఇది బీట్రైస్ పట్ల అతని విషాద ప్రేమను వివరిస్తుంది. డాంటే డివైన్ కామెడీ, మరియు పెట్రార్క్  సొనెట్స్  ప్రపంచంలో గొప్ప రచనలు కాదని మనం అనలేము. 

Thirty hour Labour - Thirty min Prog

 30 గంటలు శ్రమ - 30 నిమిషాల కార్యక్రమం  :: 30 hour Labour - Thirty min Prog

On 30th I was told by the DD authorities that they planned a one hour program on world Literature.     They invited me for the program as a speaker whom they call subject expert.    I gladly accepted.

 Anent the invitation I started preparing myself to deliver the best or rather it is my obsession to offer interesting and inspiring knowledge of literature and cultures of the world with the history of great poets and writers. How many people spend their time to watch such programs although I spend my precious sleep time. 

The program was on 2nd August , Monday. So I was literally on fire on 30th, 31st july and 1st  of August 2021. On 1st August Sunday night I slept at 12.30 and woke up at 2.00 in the night. 

 Our people can't receive new things - tell them things close to our culture. this is what I heard after I finished my preparation. This is very common in Andhra that for decades I have been listening these words from everybody. 

We preach our culture but don't not follow. We have to talk about literature but should not study.That is the norm here.  Students don't love language, they don't practice  they only attend the language classes mechanically. That is normal behavior of the student here. People work without any passion. We have to study technology and go abroad for a better job and better life.  Many people say that there is no life in India. Do you know why there is no life in India cuz our life is full of lies. 

Anyway I could deliver only half of what I planned because I had only 24 minutes available for the program rest for audience questions and two breaks. I have another program soon.

I hope I will get more time. if you watched the program let me know your feedback here.