భికాజీ కామా ప్లేస్ — గ్లోబల్ ఐ
భికాజీ కామా ప్లేస్‌లోని ‘గ్లోబల్ ఐ’ కార్యాలయం.
గంటసేపు ఎదురుచూసిన తరువాత ఎట్టకేలకు ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్‌కు గ్లోబల్ ఐ అధిపతి వివేక్ పండిట్‌ను కలిసే అవకాశం దొరికింది.
వివేక్ తన కుర్చీలో వెనక్కి వాలి రాథోడ్‌ను పరిశీలనగా చూశాడు.
“ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్! మీరు కేయూర్ కేసును దర్యాప్తు చేస్తున్నారు కదా? ఎంతవరకు వచ్చింది?”
అంటూ ఎదురుగా ఉన్న కాఫీ కప్పును అతని వైపు జరిపాడు.
“కాఫీ?”
“నో థాంక్స్,” అన్నాడు రాథోడ్.
వివేక్ పెదవులపై చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
“సారీ ఇన్‌స్పెక్టర్! ఇది పగటిపూట కదా... అందుకే మీకు రెడ్‌బ్రెస్ట్ ఆఫర్ చేయలేకపోతున్నాను.”
రాథోడ్ ముఖకవళికలు ఒక్కసారిగా మారిపోయాయి.
రెడ్‌బ్రెస్ట్—ప్రముఖ ఐరిష్ విస్కీ. దాదాపు పదివేల రూపాయల ఖరీదైన బాటిల్. అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా అది రాథోడ్‌కు అత్యంత ఇష్టమైన బ్రాండ్.
అతడు వివేక్ ముఖంలోకి తీక్షణంగా చూశాడు.
“అది నాకు ఇష్టమైన బ్రాండ్ అని మీకెలా తెలుసు?”
వివేక్ సమాధానం చెప్పలేదు.
నవ్వాడు.
ఆ నవ్వు రాథోడ్‌కు నచ్చలేదు.
“సరే... ముందు మీరు చెప్పండి,” అన్నాడు వివేక్. “మీ పోలీస్ స్టేషన్‌లో నుంచి మయూర్ ఫొటోలు ఎవరు దొంగిలించారు?”
రాథోడ్ ముఖం పాలిపోయింది.
“మయూర్ కాదు. అతడు కేయూర్!”
ఒక్క క్షణం ఆగి—
“ఆ ఫొటోలు దొంగిలించబడిన సంగతి మీకెలా తెలుసు?”
వివేక్ మళ్లీ నవ్వాడు.
డెస్క్ డ్రాయర్ తెరిచి రెండు పోస్ట్‌కార్డ్ సైజు ఫొటోలు బయటకు తీసి రాథోడ్ ముందు పెట్టాడు.
“దొంగిలించబడినవి... ఇవేనా?”
రాథోడ్ వాటిని అందుకొని చూశాడు.
అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“అవును! ఇతనే కేయూర్. ఇవే అతని ఫొటోలు.”
“కాదు.”
వివేక్ చాలా ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
“ఇతను కేయూర్ కాదు.”
రాథోడ్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి.
“అయితే మయూర్ అంటారా? మయూర్ అనే వ్యక్తే లేడు.”
“కరెక్ట్.”
వివేక్ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.
“కానీ ఈ ఫొటోల్లో ఉన్న వ్యక్తి మయూర్ కూడా కాదు.”
“మరి?”
“డాక్టర్ మయాంక్.”
“డాక్టర్... మయాంక్?”
రాథోడ్ ముఖంలో అనుమానం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“మీరు ఖచ్చితంగా చెబుతున్నారా?”
వివేక్ మరో డ్రాయర్ తెరిచాడు.
అందులోంచి ఒక కవరు, కొన్ని ఫొటోలు తీసి రాథోడ్ ముందు ఉంచాడు.
“మీరే చూడండి.”
రాథోడ్ కవరు తెరిచాడు.
లోపల ఒక వివాహ ఆహ్వాన పత్రిక.
మనాలిని — డాక్టర్ మయాంక్
అతని చూపు వెంటనే పక్కనున్న ఫొటోల మీదకు వెళ్లింది.
“అవి వాళ్ల ఎంగేజ్‌మెంట్ ఫొటోలు,” అన్నాడు వివేక్.
రాథోడ్ ఒక్కో ఫొటోను జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తున్నాడు.
ఒక ఫొటో దగ్గర అతని చూపు ఆగిపోయింది.
“ఇందులో విష్ణు సిసోడియా ఉన్నాడు. అతనికి మయాంక్‌తో ఏమైనా సంబంధముందా?”
“ఉంది.”
“ఏమిటది?”
“విష్ణు సిసోడియా... మయాంక్ తల్లిని పెళ్లి చేసుకున్నాడు.”
రాథోడ్ విచిత్రంగా వివేక్ వైపు చూశాడు.
ఆ వాక్యమే అతనికి ఏదో అసహజంగా అనిపించింది. దేవకిని విష్ణు ఇటీవలే పెళ్లి చేసుకున్న సంగతి అతనికి తెలియదు.
“ఓకే, జోక్స్ అపార్ట్! నేను సీరియస్‌గా మాట్లాడుతున్నాను.”
వివేక్ ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
“మీరు నిజంగా అంత సీరియస్‌గా ఉండి ఉంటే కనీసం వారం రోజుల క్రితమే నన్ను కలిసేవారు, ఇన్‌స్పెక్టర్.”
రాథోడ్ మౌనంగా చూశాడు.
“మిర్ చందానీ విఫలమయ్యాడు. దాంతో ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్‌లందరూ అంతేనని మీరు నిర్ణయించుకున్నారు. డిటెక్టివ్‌ల మీద మీకు నమ్మకం పోయింది.”
రాథోడ్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“మీ ఇన్వెస్టిగేషన్ చాలా పర్ఫెక్ట్‌గా ఉంటుంది. మీ వేగాన్ని కూడా నేను మెచ్చుకుంటాను. కానీ పోలీస్ డిపార్ట్‌మెంట్ మీద—ముఖ్యంగా నా మీద—మీ అభిప్రాయం మాత్రం సరైంది కాదు.”
కొద్దిగా ముందుకు వంగాడు.
“క్లిష్టమైన కేసుల్లో ప్రైవేట్ ఇన్వెస్టిగేటర్ల సహాయం తీసుకోవడం కొత్త విషయం కాదు. అవసరమైనప్పుడు పోలీసులు కూడా వారి సహకారం కోరుతారు. నేను మీ దగ్గరకు రాకపోవడానికి కారణం మీ మీద అపనమ్మకం కాదు.”
“మరి?”
“మీ ఫీజు.”
వివేక్ నవ్వాడు.
“నా ఫీజు ఎక్కువే. ఎందుకంటే నేను తీసుకునే కేసులు కూడా అంతే క్లిష్టమైనవి.”
“నా ముప్పై సంవత్సరాల సర్వీసులో నేను ఒక్క కేసులోనూ ఓడిపోలేదు,” అన్నాడు రాథోడ్. “పరిష్కరించకుండా ఏ కేసునూ వదిలిపెట్టలేదు. కానీ ఈ కేయూర్ కేసులో... పట్టుకోవడానికి ఒక్క దారం కూడా కనిపించడం లేదు.”
వివేక్ అతన్ని నిశ్శబ్దంగా గమనించాడు.
నిజమైన విద్యార్థి తనకు అర్థంకాని సమస్య ఎదురైతే నిపుణుడి దగ్గరకు వెళ్తాడు. తాను ఎక్కడ తప్పిపోయాడో తెలుసుకోవాలనుకుంటాడు. ఇతడూ అదే చేస్తున్నాడు.
“అంటే కేవలం ఆసక్తితోనే నా దగ్గరకు వచ్చారా?” అడిగాడు వివేక్.
“అవును. కేయూర్ ఎవరో తెలుసుకోవాలి. అలాగే నా స్టేషన్‌లో నుంచి ఆ ఫొటోలు ఎవరు దొంగిలించారో కూడా తెలుసుకోవాలి.”
రాథోడ్‌లోని ఆ పిల్లవాడి లాంటి ఉత్సుకతను చూసి వివేక్‌కు నవ్వొచ్చింది.
కానీ నవ్వును అదుపు చేసుకున్నాడు.
“కేయూర్‌పై దర్యాప్తు ఇప్పటికే పూర్తయిపోయింది.”
డెస్క్ మీదున్న మందపాటి కవరును తీసి రాథోడ్ ముందు ఉంచాడు.
దానిమీద పెద్ద అక్షరాలతో—
DOPPELGANGER INVESTIGATION REPORT
రాథోడ్ ముఖం వెలిగిపోయింది.
అతడు వెంటనే కవరు అందుకున్నాడు.
“దీనికి మీ దగ్గర నుంచి ఫీజు తీసుకోను,” అన్నాడు వివేక్. “లార్సెన్ అండ్ టూబ్రో కంపెనీ ఈ దర్యాప్తుకు ఇప్పటికే చెల్లించింది. వాళ్ల కోసం నేను చేసిన ఇన్వెస్టిగేషన్ ఇది. మీకు ఒక కాపీ ఇస్తున్నాను.”
రాథోడ్ కవరు తెరవబోతుండగా వివేక్ ఆపాడు.
“కానీ...”
రాథోడ్ అతని వైపు చూశాడు.
“మీ రెండో ప్రశ్నకు సంబంధించిన దర్యాప్తు—మీ పోలీస్ స్టేషన్‌లో నుంచి ఫొటోలు ఎవరు దొంగిలించారన్నది—ఉచితం కాదు. దానికి ఫీజు ఉంటుంది. కావాలా?”
రాథోడ్ నవ్వాడు.
“వద్దు. కనీసం ఆ విషయం మీకు ఎలా తెలిసిందో చెప్పండి. మా ఫోన్లు ట్యాప్ చేశారా?”
వివేక్ గట్టిగా నవ్వాడు.
“ఇన్‌స్పెక్టర్! డిటెక్టివ్‌లు ఫోన్లు ట్యాప్ చేస్తూ తిరగరు. అనుమతి లేకుండా అలా చేయడం చట్టవిరుద్ధం.”
“మరి?”
“ఫొటోలు పోయిన తర్వాత మీ స్టేషన్‌లోని ఒక కానిస్టేబుల్‌ను మీరు ఉద్యోగం నుంచి తీసేశారు కదా?”
రాథోడ్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.
“అతడే నాకు చెప్పాడు.”
వివేక్ నవ్వుతూ కొనసాగించాడు.
“మేము మనుషులను అనుసరిస్తాం. వారి కదలికలను గమనిస్తాం. అవసరమైతే నీడలా వెంటపడతాం. అంతేగానీ అక్రమంగా ఫోన్లు ట్యాప్ చేయడం మా పని కాదు. అది అనవసరమైన రిస్క్.”
రాథోడ్ ఇక మాట్లాడలేదు.
అతని దృష్టంతా తన చేతుల్లో ఉన్న డాపెల్‌గ్యాంగర్ ఇన్వెస్టిగేషన్ రిపోర్ట్ మీదే ఉంది.
మొదటి పేజీ తిప్పాడు.
రెండో పేజీ...
మూడో పేజీ...
ఒకచోట అతని చూపు ఆగిపోయింది.
చదివిన వాక్యం నమ్మలేనట్టు మళ్లీ చదివాడు.
అతని ముఖం మీదుగా పాము బుసకొట్టినట్టయింది.
“ఏమిటీ?”
వివేక్ ప్రశాంతంగా అతని వైపు చూశాడు.
“ఇతను... ఎల్ అండ్ టీలో స్టోర్ కీపరా?”
“అవును.”
“ఒక స్టోర్ కీపర్ ఇంత కథ నడపగలడా?”
వివేక్ పెదవులపై రహస్యమైన చిరునవ్వు మెరిసింది.
“అతడు స్టోర్ కీపర్ కావచ్చు. డాక్టర్ కావచ్చు. ఇంజనీర్ కావచ్చు. ఆర్టిస్ట్ కావచ్చు... అవసరమైతే ఇంకేదైనా కావచ్చు.”
రాథోడ్ అతని ముఖంలోకి చూస్తూనే ఉన్నాడు.
“ఎందుకంటే... అతని పేర్లన్నీ నకిలీవే. అతడు పోషించిన పాత్రలన్నీ నకిలీవే. ప్రతి చోటా అతనికి కొత్త గుర్తింపు కావాలి. అందుకే ఒకచోట స్టోర్ కీపర్ పాత్రను ఎంచుకున్నాడు.”
“అయితే అసలు ఇతను ఎవరు?”
వివేక్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
రాథోడ్ చేతిలో ఉన్న ఫైల్ వైపు చూపించాడు.
“అంత తెలివి, అంత నైపుణ్యం, అంత సామర్థ్యం ఉన్న వ్యక్తి నిజంగా ఎవరో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నారా?”
“అవును.”
“అయితే రిపోర్ట్ ఇంకా చదవండి.”
రాథోడ్ మరో పేజీ తిప్పాడు.
“అతడు ఇప్పుడు గురుగ్రామ్‌లో ఉన్నాడు,” అన్నాడు వివేక్. “వెళ్లి అరెస్ట్ చేయండి. అది మీరు చేయగల పని. నేను చేయలేని పని.”
రాథోడ్ వేగంగా పేజీలు తిప్పసాగాడు.
ఒక్కసారిగా అతని వేళ్లు ఆగిపోయాయి.
రిపోర్ట్ మధ్యలో ఒక పాత వార్తాపత్రిక కటింగ్ అతికించి ఉంది.
THE TIMES OF INDIA
రాథోడ్ దాన్ని దగ్గరకు లాక్కున్నాడు.
వార్త శీర్షిక చదవగానే అతని కళ్ళు విస్తరించాయి.
గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
వివేక్ పండిట్ మాత్రం తన కుర్చీలో ప్రశాంతంగా కూర్చుని రాథోడ్ ముఖంలో మారుతున్న భావాలను గమనిస్తున్నాడు.
ఆ పాత వార్తలో ఉన్న వ్యక్తే—కేయూర్, మయూర్, డాక్టర్ మయాంక్ అనే మూడు ముసుగుల వెనుక దాగి ఉన్న అసలు మనిషి.
“ఓహ్! అంటే ఇతనే సుభాష్ చంద్ర అగర్వాల్!” ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్ ఆశ్చర్యంతో ముందుకు వంగాడు. “కానీ… మీరు ఇతడేనని ఎలా ఊహించారు? ఇంత పెద్ద కేసును ఇంత త్వరగా ఎలా ఛేదించారు?” వివేక్ పండిట్ పెదవులపై చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
“నేను సింగపూర్ వెళ్లడానికి ముందే ఈ కేసు ముగించేశాను, ఇన్‌స్పెక్టర్.”
“ఏ కేసు?” “ఎల్ అండ్ టీ స్టాక్‌యార్డ్‌లో జరిగిన భారీ స్టార్మ్‌వాటర్ పైపుల దొంగతనం.”
రాథోడ్ కనుబొమ్మలు పైకెగిశాయి. వివేక్ కుర్చీలో వెనక్కి వాలి చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
“ఆ స్టాక్‌యార్డ్‌లో ఇతని పేరు కయూర్. అసలు పేరు సుభాష్ అగర్వాల్. అక్కడ స్టోర్‌కీపర్‌గా చేరాడు. ఇతని పద్ధతే అది. పెద్ద హోదాల జోలికి వెళ్లడు. తన గతాన్ని లోతుగా పరిశీలించాల్సిన అవసరం రాని చిన్న ఉద్యోగాలు, ఎవరూ పెద్దగా పట్టించుకోని పనులు ఎంచుకుంటాడు.”
అతడు కాసేపు ఆగాడు.
“ఆ స్టాక్‌యార్డ్‌లో వేలాది భారీ పైపులు ఒకదానిమీద మరొకటి ఆరు వరుసలుగా పేర్చి ఉండేవి. నేలమీద నిలబడి చూసే మనిషికి వాటిలో కొన్ని మాయమైనా తేడా కనిపించదు. మనిషి చూపు ఆ అమరికలోని లోటును పట్టుకోలేదు.”
“మరి దొంగతనం బయటపడింది ఎలా?” రాథోడ్ అడిగాడు.
“క్రేన్ వల్ల.” “క్రేన్?” “అవును. ఆ పైపులను ఎత్తడానికి, ఒకచోట నుంచి మరోచోటికి తరలించడానికి భారీ క్రేన్లు వాడతారు. కొత్తగా చేరిన ఒక సూపర్‌వైజర్ సరదాగా క్రేన్ పైకి ఎక్కాడు. పైనుంచి యార్డ్‌ను చూస్తుండగా ఏదో తేడా కనిపించింది. వరుసల్లో సమతుల్యత లేదు. కొన్ని చోట్ల పైపులు ఉండాల్సినంతగా లేవు.”
వివేక్ వేళ్లతో టేబుల్‌పై మెల్లగా తట్టాడు. “అతడు పై అధికారులకు చెప్పాడు. అక్కడితో తెర లేచింది.” “తర్వాత?” “రెండు నెలలు పట్టింది. స్టాక్ రిజిస్టర్లు, బిల్లులు, గేట్‌పాసులు, డెలివరీ రికార్డులు—అన్నీ తిరగేశారు. చివరకు తెలిసిందేమిటంటే…”
వివేక్ రాథోడ్ కళ్లలోకి చూశాడు.
“కోటి రూపాయల విలువైన పైపులు మాయమయ్యాయి.”
రాథోడ్ నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
“కోటి రూపాయలా!” “అవును. వాటన్నింటినీ ఒకదాని తర్వాత మరొకటి వరుసగా పెడితే దాదాపు నాలుగు కిలోమీటర్లు వస్తాయి.” రాథోడ్ ముఖంలో నమ్మలేని భావం. “అంత సరుకు మాయమైతే ఎవరికీ తెలియలేదా?” “అదే ఈ కేసులోని అందం.” వివేక్ నవ్వాడు. “మొదట వాళ్లు స్టోర్‌కీపర్‌ను అనుమానించలేదు. క్లర్క్ నుంచి ఆఫీస్ మేనేజర్ వరకు అందరినీ అనుమానించారు. ఉద్యోగుల బ్యాంకు ఖాతాలు పరిశీలించారు. ఆఫీస్ మేనేజర్‌ను బాధ్యుడిని చేసి అరెస్టు చేశారు. తర్వాత అతడు నిర్దోషి అని తెలిసి విడుదల చేశారు.”
“తర్వాత అకౌంటెంట్?”
“అవును. ఒక వృద్ధ అకౌంటెంట్‌ను పట్టుకున్నారు. గురుగ్రామ్ పోలీసుల చేతిలో దెబ్బలు కూడా తిన్నాడు. అతనితో ఎన్నేళ్లుగా పనిచేసిన ఉద్యోగులు పోలీస్ స్టేషన్‌కు వెళ్లి ఏడ్చారు. ‘ఆ ముసలాయన అలాంటి పని చేయడు’ అని అతని పక్షాన నిలబడ్డారు.”
వివేక్ గొంతులో గంభీరత పెరిగింది.
“కానీ వాళ్ల కన్నీళ్లు అతడిని జైలు నుంచి బయటకు తీసుకురాలేకపోయాయి. అతడు ఇంకా జైలులో ఉండగానే కంపెనీ వాళ్లు నా దగ్గరకు వచ్చారు.”
రాథోడ్ నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
“తర్వాత వాళ్ల అనుమానం కాంట్రాక్టర్ మీద పడింది. అది కూడా సహజమే. అంత పెద్ద పైపులను మనుషులు చేతులతో మోసుకెళ్లలేరు. క్రేన్‌తో ఎత్తాలి. భారీ ట్రైలర్‌లో పెట్టాలి. గేటు దాటి బయటకు తీసుకెళ్లాలి. కాబట్టి కాంట్రాక్టర్ సహాయం లేకుండా ఇది అసాధ్యమని అనుకున్నారు.”
“మరి మీరు?” “నేను అందరూ చూస్తున్న దిశలో చూడలేదు.”
రాథోడ్ కళ్లలో ఆసక్తి పెరిగింది. “మొదటిసారి కయూర్‌ను చూసినప్పుడే నాకు ఒక విచిత్రమైన అనుమానం వచ్చింది.” “ఏమిటది?” “ఇతడు స్టోర్‌కీపర్‌లా కనిపించలేదు. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌లా కనిపించాడు.”
రాథోడ్ కదలకుండా ఉండిపోయాడు. “అంతేనా?” “దర్యాప్తులో ‘అంతే’ అనేది ఉండదు, ఇన్‌స్పెక్టర్. ఒక చిన్న అసంగతి కూడా తలుపు తెరవగలదు.” వివేక్ కొనసాగించాడు.
“గతంలో నేరాలకు సంబంధించి వార్తల్లోకి వచ్చిన సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్లు, ఐటీ నిపుణుల వివరాలు వెతికాను. పాత వార్తాపత్రికలు, డిజిటల్ ఆర్కైవులు అన్నీ తిరగేశాను. అప్పుడు 2015లో ఉద్యోగం కోల్పోయిన సుభాష్ అగర్వాల్ గురించి ఒక పాత వార్త కనిపించింది.”
“ఫొటో కూడా ఉందా?”
“ఉంది. కానీ సంవత్సరాల నాటి ఫొటో. ముఖం మారుతుంది. వయసు పెరుగుతుంది. అందుకే కేవలం ఫొటోను నమ్మలేదు. వయసు, శరీర నిర్మాణం, ప్రవర్తన, తెలివితేటలు—అన్నింటినీ కలిపి చూశాను.” రాథోడ్ ఒక్కసారిగా అడిగాడు. “కానీ అంత భారీ పైపులను అతడు ఎలా తరలించాడు? రాత్రివేళనా?” వివేక్ పెద్దగా నవ్వాడు. “రాత్రివేళ చేసి ఉంటే మొదటి వారంలోనే పట్టుబడేవాడు.”
“మరి?” “పట్టపగలు.” రాథోడ్ నోరు తెరిచాడు. “పట్టపగలా?”
“అవును. అసలు పైపులను పనుల కోసం లోడ్ చేస్తున్న సమయంలోనే అతడు తన పైపులను కూడా బయటకు పంపేవాడు. యార్డ్‌లో క్రేన్లు తిరుగుతున్నాయి. ట్రైలర్లు వస్తున్నాయి, వెళ్తున్నాయి. కార్మికులు అరుస్తున్నారు. సరుకు లోడవుతోంది, అన్‌లోడవుతోంది. ఆ గందరగోళంలో మరో ట్రైలర్ బయటకు వెళ్తే ఎవరు అనుమానిస్తారు?”
“కానీ గేట్‌పాస్? బిల్లు? అకౌంట్స్?” వివేక్ ముఖంలో చిరునవ్వు మళ్లీ ప్రత్యక్షమైంది.
“అక్కడే సుభాష్ అసలు ప్రతిభ కనిపించింది.” “ఏం చేశాడు?” “అతడు సాధారణ స్టోర్‌కీపర్ కాదు. అత్యంత నైపుణ్యం ఉన్న హ్యాకర్. అత్యంత భద్రత కలిగిన కంప్యూటర్ వ్యవస్థలకే సవాలు విసరగల స్థాయి సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఉన్నవాడు. కంపెనీ డిజిటల్ వ్యవస్థలోకి చొరబడి రికార్డులను మార్చాడు. నిజమైన లావాదేవీలకు సరిపోయేలా నకిలీ బిల్లులు, గేట్‌పాసులు సృష్టించాడు. అసలు డాక్యుమెంట్లలో ఉన్న నంబర్లనే తెలివిగా ఉపయోగించాడు.”
రాథోడ్ తల పట్టుకున్నాడు. “అందుకే అకౌంట్స్‌లో తేడా కనిపించలేదా?”
“అదే.” “అయితే మీరు అతడిని ఎలా పట్టుకున్నారు?”
వివేక్ కళ్లలో చిలిపి మెరుపు. “నేను ఏం చేస్తానో మీకు ముందే చెప్పాను. మర్చిపోయారా?”
రాథోడ్ అయోమయంగా చూశాడు. వివేక్ ముందుకు వంగి నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“నేను కాగితాలను మాత్రమే వెంబడించను. మనుషులను నీడలా వెంబడిస్తాను.”
రాథోడ్ తన పోలీస్ క్యాప్ తీసి తల గోక్కున్నాడు. “కోటి రూపాయల దొంగతనం! ఒక్క స్టోర్‌కీపర్!”
“ఒక్క రోజులో కాదు,” అన్నాడు వివేక్. “దాదాపు ఏడాదిన్నర పాటు కొద్దికొద్దిగా చేశాడు. అందుకే ఎవరి కంటికీ పడలేదు.” “పైపులు అమ్మేశాడా?” “అదే ఆశ్చర్యం. అమ్మలేదు.” “ఏం చేశాడు?” “మరో యార్డ్‌లో దాచిపెట్టాడు.” ఎందుకు?” వివేక్ సమాధానం చెప్పలేదు.
రాథోడ్ అతడి ముఖాన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“అయితే ఇప్పుడు సుభాష్ ఎక్కడున్నాడు?”
“నోయిడాలో.” రాథోడ్ కుర్చీలోంచి దాదాపు లేచినంత పని చేశాడు.
“నోయిడాలోనా!” “అవును.” “ఏం చేస్తున్నాడు?”
వివేక్ చాలా మామూలు విషయం చెబుతున్నట్టు కాఫీ కప్పు వైపు చూశాడు.
“విష్ణు సిసోడియా హోటల్లో వెయిటర్‌గా చేరాడు.”
రాథోడ్‌కు మరోసారి మాట రాలేదు. కోటి రూపాయల పైపుల దొంగతనం చేసిన మనిషి…
కంప్యూటర్ వ్యవస్థలను మోసం చేయగల తెలివైన నేరస్థుడు…
ఇప్పుడు ఒక హోటల్లో ట్రే పట్టుకుని కస్టమర్లకు టీ అందిస్తున్నాడా?
అసలు అతడి పథకం ఏమిటి? రాథోడ్ మనసులో అదే ప్రశ్న తిరుగుతోంది.
అప్పుడే వివేక్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు— “ఇన్‌స్పెక్టర్… మీరు అతడిని అరెస్టు చేయవచ్చు.”
రాథోడ్ అతడి వైపు చూశాడు. వివేక్ మాట పూర్తిచేశాడు. “కానీ తర్వాత…
అతడిని కాపాడాల్సిన బాధ్యత నాకు ఉంది.” రాథోడ్ కళ్లలో అయోమయం మరింత పెరిగింది. ఇప్పటివరకు అతడు విన్న ప్రతి సమాధానం ఒక కొత్త ప్రశ్నను పుట్టించింది.
సుభాష్ దొంగ అయితే వివేక్ అతడిని ఎందుకు కాపాడాలి?
కోటి రూపాయల పైపులు దొంగిలించి ఎందుకు అమ్మలేదు?
అవి మరో యార్డ్‌లో ఎందుకు దాచాడు? అంతటి సాంకేతిక నైపుణ్యం ఉన్న వ్యక్తి హోటల్లో వెయిటర్‌గా ఎందుకు చేరాడు? రాథోడ్ మెల్లగా లేచాడు. క్యాప్ పెట్టుకున్నాడు.
“థాంక్యూ, మిస్టర్ పండిట్.” వివేక్ తల ఊపాడు. రాథోడ్ గది నుంచి బయటకు నడిచాడు.
కానీ అతడు అక్కడి నుంచి తీసుకెళ్లింది సమాధానాలు కాదు.
మరింత పెద్ద రహస్యం.
